Λόρενς Φερλινγκέττι, Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε

Irina+Sztukowski

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
που και που
όταν όλα πάνε καλά
γιατί ακόμα και στον παράδεισο
δεν τραγουδούν
όλη την ώρα

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες
στο κάτω κάτω δεν πειράζει
αφού δεν είστε εσείς

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας πολυνοιάζουν
λίγα ψόφια μυαλά
στις ψηλότερες θέσεις
ή μια δυο βόμβες
που και που
στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες
απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας
με τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους κληρικούς της
και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες
που η τρελή μας σάρκα
θα κληρονομήσει

Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις
κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις
εμπνεύσεις

*Μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου

Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Δύο ποιήματα

PaulDAmato


ΛΕΥΚΗ ΜΑΡΜΑΡΥΓΗ

Δεν ήταν η σάτιρα
του δωδεκάτου λεπτού
που βούτηξε
τη λογική μου
σε μειδίαμα
λευκής μαρμαρυγής,
μα η νηφαλιότητα
των αθώων
που με οδήγησε
σ’ ένοχα μυστικά,
διττά κελεύσματα σιωπής
επίορκων δωρητών ψυχής.


ΨΕΥΔΩΝΥΜΗ ΦΥΓΗ

Σάστισα σαν είδα
το δείπνο των ανέμων
στο δείλι της βροχής
κι αναστέναξα απορώντας
“τι θέλω εγώ απρόσκλητος
ανάμεσα σε ήχους
γέλιων και θρήνων,
σε αλήθειες και ψέματα,
γάμων και κηδειών”.
Δείκτης σιωπής,
φως αντοχής
και δώδεκα χτύποι
της καρδιάς μου
σαν χάθηκα χαράματα
στα εντός μου,
ανήμπορος πειρατής
στα ίχνη
ψευδώνυμης φυγής.

*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://www.staxtes.com/2013/01/blog-post_31.html

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ύμνος στο Θεό

the-birth-of-venus-william-adolphe-bouguereau

1

Βαθιά στις σκοτεινές κοιλάδες πεθαίνουνε οι πεινασμένοι.
Αλλά εσύ τους δείχνεις το ψωμί και τους αφήνεις να πεθαίνουν.
Εσύ έχεις θρονιαστεί αιώνιος κι αόρατος
κι αστράφτεις ανελέητος πάνω απ’ το αιώνιο Σχέδιό σου.

2

Άφησες να πεθάνουνε οι νέοι κι οι χαροκόποι
μα αυτούς που θέλουν να πεθάνουν, δεν τους άφησες.
Πολλοί από κείνους που τώρα έχουνε σαπίσει
πιστεύανε σε σένα και πεθάναν γεμάτοι εμπιστοσύνη.

3

Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουνε χρόνια και χρόνια
γιατί ήτανε οι πόθοι τους πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου.
Πεθάνανε, αλίμονο, πριν δουν το φως σου
πεθάνανε μακάριοι, όμως- και σαπίσαν παρευθύς.

4
Λένε πολλοί πως δεν υπάρχεις και τόσο το καλύτερο.
Μα πώς μπορεί να μην υπάρχει αυτό που μπορεί έτσι να ξεγελά;
Αφού τόσοι και τόσοι ζούνε από σένα και δεν μπορούν
χωρίς εσένα να πεθάνουν -πες μου, τι σημασία έχει- τ’ ότι δεν υπάρχεις;”

*Bertolt Brecht, Ποιήματα, σε μετάφρ. Μ. Πλωρίτη, εκδ. Θεμέλιο, σελ.11, 1983.

Χάρης Μελιτάς, Έξι χαϊκού

%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B1%CF%82

ΒΕΓΓΕΡΑ

Μόλις νυχτώσει
ανοίγω τα λάθη μου.
Σε περιμένω.

ΠΗΝΕΛΟΠΗ

Ό,τι κι αν κάνω
μηδέν εις το πηλίκον.
Δεν διαιρείσαι.

LIVING THEATER

Άλλαξε ρόλο
η Ελπίδα στη σκηνή.
Πεθαίνει πρώτη.

ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

Οργής κομμάτια
ταίζω το θηρίο
των σιωπών μου.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Άλλοι φυλάνε
το κρίμα σε θυρίδες.
Εγώ στις λέξεις.

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Τα βράδια καίω
τις φωτογραφίες της.
Έβαλε κρύο.

*Από το βιβλίο “Μαύρη Σοκολάτα / 50 Χαϊκού με Τίτλο”, Εκδ.Μανδραγόρας, Αθήνα, 2011.

Ασημίνα Ξηρογιάννη, Εποχή μου είναι η ποίηση (εκδ. Γαβριηλίδη, 2013)

dtbook040513

Η ποιητική συλλογή “Εποχή μου είναι η ποίηση” είναι η τρίτη συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη. Προηγήθηκαν οι συλλογές “Η προφητεία του ανέμου” (εκδ. Δωδώνη, 2009) και “Πληγές” (εκδ. Γαβριηλίδη, 2011). Στην τρίτη αυτή ποιητική της ποιητική συλλογή, η Ξηρογιάννη αναλαμβάνει, όπως λέει η ίδια –και έχουμε κάθε λόγο να συνηγορούμε- να υπερασπιστεί την ποίηση «στους χαλεπούς καιρούς» που διανύουμε σήμερα.
Με ασπίδα τη δύναμη των λέξεων και με δόρυ τα εκφραστικά μέσα της εποχής και τον εσωτερικό κόσμο που αναταράσσεται από την αντιποιητικότητα, η ποιήτρια Ξηρογιάννη αντιστέκεται διατηρώντας πάντοτε την απορία του ποιητή, την αμφιβολία που ολοένα και γεννάται από το ρευστό κόσμο. Ποιος θα νικήσει στο τέλος;
Παραθέτω το ποίημα με τίτλο «Εποχή μου είναι η ποίηση» που έδωσε και τον τίτλο στην ανά χείρας συλλογή:

Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και βουλιάζεις μέσα στις λέξεις
αποτυπώνεις μεταφορές για το αδιέξοδο παρόν
και ρουφάς με το μολύβι σου τη θλίψη αυτού του τόπου
που τον ήξερες για πατρίδα σου.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και βυθίζεσαι σε σχήματα λόγου
γειώνεις τους στίχους σου
σε λευκό χαρτί.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και κάνεις τραγούδι τις αγωνίες σου
φτιάχνεις τον δικό σου λαβύρινθο
για να απομονωθείς.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
έτσι για να παρηγορηθείς
που η εποχή σου σε απαρνιέται
και να εξιλεωθείς
που την απαρνιέσαι και συ

Πρόκειται για μια καθ’ όλα ειλικρινή ποιητική συλλογή, μια κατάθεση και μια στάση ζωής, που εξερευνά τη σχέση του ποιήματος με την εποχή στην οποία γράφεται. Ποιος ο ρόλος της Ποίησης σε δύσκολους καιρούς σαν κι αυτούς που βιώνονται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρωπης, ίσως και σε παγκόσμια κλίμακα; Αναπόφευκτα ο δημιουργός επηρεάζεται –και επιβάλλεται να επηρεάζεται- από την εποχή του, αφού είναι άνθρωπος που ζει μέσα στην κοινωνία. Πώς διαχειρίζεται και πώς φιλτράρει όμως τα ερεθίσματα που δέχεται; Και ο έρωτας.. τι θέση έχει μέσα σε όλα αυτά;
Ένα άλλο αρκετά χαρακτηριστικό παράδειγμα των πρθέσεων της ποιήτριας Ασημίνας Ξηρογιάννη, είναι και το ποίημα “Πυροβολήστε τα όνειρα”:

Ποιόν να δικάσεις;
Όσους παίζουν στον τζόγο
τα όνειρά σου;
Eσένα που τους αφήνεις
σιωπώντας,
(είναι και η σιωπή ήττα καμιά φορά)
ή τα ίδια τα όνειρα;
Nαι, στην εποχή των παραλογισμών,
δεν θα΄ταν απίθανο
κάποιοι να καταδικάσουν και τα όνειρα.
Ναι, ναι, τα όνειρα φταίνε για όλα!
Πυροβολήστε τα όνειρα.

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Θεατρολογία. Διδάσκει Θεατρική Αγωγή ενώ εργάζεται και ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού σε παιδιά σχολικής ηλικίας. Επίσης, παραδίδει μαθήματα γλώσσας, λογοτεχνίας και θεωρίας και ιστορίας του θεάτρου. Εκτός από τις τρεις προαναφερόμενες ποιητικές συλλογές έχει εκδώσει και τη νουβέλα “Το Σώμα του Έγινε Σκιά” (εκδ. Ανατολικός, 2010) που απέσπασε Έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών και Α’ Βραβείο Βιβλίου στα Σικελιανά 2011. Έχει συμμετάσχει με έργα της σε διάφορες ανθολογίες και διατηρεί το ιστολόγιο Το Βαρελάκι στη διεύθυνση http://varelaki.blogspot.com

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ελληνική εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, το Σάββατο, 4 Μάη 2013.

Άννα Νιαράκη, Δύο ποιήματα

baran_door_menu

Mε το κεφάλι προς τα πάνω

Έκκεντρες απώλειες
σε τροχιές ρητορικές
αρχαίων λόγων.
Απαγορευτικές δεσπόζουν
πάνω στα δάκρυα.
Είναι ο πνιγμός, ο ύστατος φόβος
μέσα σε μήτρα υγρή και σκοτεινή.

Να ψάχνεις μάταια για ένα φως
με το κεφάλι προς τα πάνω.

Χρόνια πολλά αργότερα
σε ύπτια θέση, στην πλάτη της
θάλασσας ακουμπάς,
και με τα μάτια να καίγονται
φυλακίζεις στη μνήμη σου
σύννεφα κι ένα γαλάζιο καθρέφτη.

Σε αυτόν θα καταφεύγεις
καθʼ όλη την πορεία σου.
Σείριος, Κασσιόπη, Βέγας
Κι ένα γαλάζιο κάτοπτρο.
Θα ψάχνεις μάταια για ένα φως
με το κεφάλι προς τα πάνω.

ab initio

Το σώμα ζητά εξηγήσεις.
Δεν ημερώνει με λογικές.
Δεν καταφεύγει σε λέξεις.
Εγώ καταφεύγω/αποφεύγω
Φεύγω.
Πώς να δαμάσω τη φωτιά
με μολύβι και χαρτί;
Στάχτη από λέξεις.
Πώς να ξεγελάσω την επιθυμία;
Κόβει βόλτες στον κήπο
σαν πεινασμένο αγρίμι.
Όλη τη νύχτα.
Δεν χορταίνει με ξεροκόμματα
σάρκα ζητάει
σώμα να ταΐσει το σώμα.
Στης χορτασμένης επιθυμίας
την κοιλιά, το ποίημα συλλαμβάνεται.
Γεννιέται μήνες πολλούς αργότερα
και γράφεται, καθώς καπνίζω νευρικά
ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον κήπο.
Αναπτήρας και ποίημα
γλυστράνε στο συρτάρι μου
στο πρώτο φως της μέρας.

*Από τα http://www.poiein.gr/archives/11404/index.html και http://poihshkaipoihtes.blogspot.com

Μίλτος Σαχτούρης, Η παρουσία

Moon+Water

στον Χρήστο Μπράβο

το ποίημα
κάθεσαι και το ξενυχτάς
σαν τον νεκρό

Στις δώδεκα και μισή
τη νύχτα
την ίδια ώρα και συγχρόνως
φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου
ο Ντύλαν Τόμας μ’ ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα

νεκρός βέβαια
κι άγιος
και τρελός
όπως τόχω ξαναπεί

Έλα αδερφέ, μου λέει, μαζί μου
σάπισες εδώ πέρα
έλα στα βορινά φαράγγια της πατρίδας μου
εδώ ζεις σ’ ένα σάπιο τόπο που σε κοροϊδεύουν
εκεί χαιρετάνε τους τρελούς και οι παπάδες
κι η πάπια δε γενάει πια πάγο
γενάει κόκκινο αυγό

Αυτά τα λίγα μου είπε ο μεγάλος ποιητής
όχι πια στον καθρέφτη και στο παράθυρό μου
αλλά μέσα από τα ψηλά χορτάρια του θανάτου του
μισός από τη μέση κι απάνω στο φως, έξω από το χορτάρι
μισός από τη μέση και κάτω στο σκοτάδι
κάτω από το φως.

15 Αυγούστου ’81
της Παναγίας

*Από το Μικρό Απόπλου http://www.mikrosapoplous.gr/

Δημήτρης Τρωαδίτης, Στις παρόδους του μυαλού

images

Είπες κάποτε να μην εγκαταλείψουμε
τα μονοπάτια της επιθυμίας
να κατακλειστούν από ανεπιθύμητους
κι εισέπραξες τη συναίνεσή μου
ως οδηγό εξερεύνησης των πάντων

Οι χαμένες λεωφόροι κρύες, ράθυμες
και χωρίς πινακίδες
έτσι που το επόμενο χιλιόμετρο
να μην έρχεται ποτέ

οι χαμένοι μας δρόμοι
φωτιές στις λάσπες
πλήθη που χειροκροτούν
χιλιάδες χιλιόμετρα
από τη θάλασσα
κι εσύ γελάς
προφασιζόμενος στα μικρόφωνα

άστρα ξυπόλητα
ηλιόφως που εκρύγνηται
ανείπωτο το εύρος του
παράγει κηλίδες ιδιαιτερότητας
χωρισμού καταστάσεις
κι εσύ το παίρνεις ως προσευχή
μετράς τα σημάδια
φυλλομετράς τα χρόνια
κι άσπρες τρίχες πλέον
σε βυθίζουν σε δίνες
όπου καμώνεσαι ότι αναπνέεις
κι όλα κρημνίζονται

θύματα του φωτός
λικνίζονται τα σημάδια σου
τα δαρμένα από τα χρόνια
στάζοντας αίμα χαράς και λύπης
μέχρι που κάποτε
ξεχνάς τα πάντα
αλλά η ακινησία στα δάχτυλά σου
μαρτυρά την ταυτότητά σου

ανιχνεύεις τα πέλματα των ιστοριών σου
αλλά αδυνατείς να θυμηθείς
τη δομή των ονείρων σου
είσαι βιβλίο μισόκλειστο
δόξα που αργοπεθαίνει
την πήραν στο κατόπι
περιγελώντας την
καθώς μοιάζει με νεκρό ύπερο
λουλουδιού της νύχτας

τρόμος από την οχλαγωή
στις παρόδους του μυαλού σου
σκαρώνεις ιστορίες
χωρίς υλικά και συνειρμό
δραματουργώντας σύγκορμος.

Ζωρζ Μπαταΐγ, Τρία ποιήματα

599032_360063237441097_869506610_n

Του θανάτου
καπέλο
τρίχινο
η πάχνη
η αδελφή
μ’ ένα λυγμό
ευχαριστημένος

*

Η ασπρίλα της θάλασσας
και του φωτός η χλωμάδα
γλύφουν τα γυμνά σκόρπια κόκαλα

η απουσία
του θανάτου
χαμογελά.

*

Σιχάθηκα
τον αραχλιασμένο ετούτον ουρανό
τα μελίγγια μου σωμένα
απ’ την αδυναμία
φέγγουν
είμαι νεκρός
και τα κρίνα
αποπνέουν τα διηθημένα υγρά
οι λέξεις λείπουν

λείπω επιτέλους κι εγώ.

*Μετάφραση: Νίκος Κοντομήτρος

C. P. Cavafy, To call up the Shades

Picture+14

One candle is enough. Its gentle light
will be more suitable, will be more gracious
when the Shades come, the Shades of love.

One candle is enough. Tonight the room
should not have too much light. In deep reverie,
all receptiveness, and with the gentle light –
in this deep reverie I’ll form visions
to call up the Shades, the Shades of love.

*Written in 1920.