3

Προχωρείς με βήμα σταθερό
στα κρυφά συναπαντήματα
και κρυφακούς
την ίδια σου τη ζωή

η μορφή σου δειλιάζει
στο πρώτο φως της μέρας
με τις βαθιές οδύνες

ψελλίζεις μέσ’ στην ησυχία
προσμένοντας να σχιστεί ο δρόμος
ν’ αποχωριστούν τα ποτάμια
απ’ τις άκρες των ματιών
κι οι σκέψεις να γίνουν κρύσταλλα

οι ανέφικτοι αποχαιρετισμοί
είναι τελεσίδικα άδειοι
δεμένοι σε υποσχέσεις
που μοιάζουν με παγίδες
απομεινάρια μοντέλων
που απώλεσαν την αίγλη τους
σε στάσιμες ασκήσεις μουσικής

σαν μακρινό όραμα
σε ασκήσεις ουτοπίας
με συνειδησιακές συμπτώσεις
να σηματοδοτούν τον ορίζοντά τους

4

Οι λυγμοί είναι αρχέγονοι
το ίδιο κι οι απελπισίες

όλα είναι αρχέγονα
οι αρρώστιες
τα χρέη
και τα δανεικά

ο εαυτός μου ίσως…

κι έτσι δεν μπορεί να βουβαθεί
με σκόρπιες λέξεις

*Μπορείτε να κατεβάσετε τη “Μοναξιά του χρόνου” από τρη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

Να μπορούσα τουλάχιστον να κλείσω
Σ’ αυτό μου το ρυθμό που αγκομαχά
Κάτι απ’ το παραμιλητό σου·
Να μου δινόταν να ταιριάσω
Στις δικές σου φωνές την τραυλή μιλιά μου,-
Εγώ που ονειρευόμουν να σου κλέψω
Τα λόγια τ’αρμυρά Όπου φύση και τέχνη γίνονται ένα
Για να διαλαλήσω πιο καλά τη μελαγχολία μου
Γερασμένου παιδιού που δεν έπρεπε να συλλογάται.
Κι ωστόσο δεν έχω άλλα απ΄τα φθαρμένα γράμματα
Των λεξικών, και τη σκοτεινή
Φωνή που για έρωτα μιλεί, σβήνει
Γίνεται αξιοθρήνητη φιλολογία.
Δεν έχω άλλα από τα λόγια αυτά
Που σαν δημόσιες γυναίκες
Προσφέρονται σ’ όποιον τις θέλει·
Δεν έχω άλλες απ’ τις κουρασμένες τούτες φράσεις
Που κι αύριο μπορεί να μου τις κλέψουν
Ρέμπελοι φοιτητές γι’ αληθινούς στίχους.
Κι η βοή σου αυξαίνει κι απλώνεται
Γαλάζιος ο νέος ίσκιος.
Μ’ αφήνουν οι σκέψεις μου για δοκιμή.
Αισθήσεις δεν έχω, ούτε νου. Δεν έχω όρια.

*Μετάφραση: Δημήτρης Νικολαρεΐζης

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μας το βιβλίο του Σταύρου Καμπάδαη: «Ανταπόκριση από πλανήτη ψυχή». Πρόκειται για την τέταρτη ποιητική του συλλογή, που έχει εκδοθεί από τις πάντα καλαίσθητες εκδόσεις http://www.Vakxikon.gr και που έρχεται να μας αποδείξει ότι όσο περνάει ο καιρός η ποίηση του Σταύρου Καμπάδαη γίνεται πιο ώριμη χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε και τις προηγούμενες ποιητικές του συλλογές.

Στη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, συναντάμε ποίηση κυρίως υπαρξιακή με κοινωνικές πινελιές και αρκετά ποιήματα καταλήγουν σε εύστοχα συμπεράσματα, όπως το παρακάτω: «Πάντως είτε κομπάρσος / είτε πρωταγωνιστής / σίγουρα παίζεις / στα όνειρα / άλλων».

Σε ορισμένα ποιήματα της ποιητικής συλλογής «Ανταπόκριση από πλανήτη ψυχή», ο Σταύρος Καμπάδαης δεν θα διστάσει να τα βάλει με τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς υποστηρίζει πως η ενδοσκόπηση μπορεί να βγάλει προς τα έξω τη πιο βρώμικη πλευρά μας. «Είναι πολλές φορές / που θα πρέπει / να βρεις την πνοή σου», γράφει ο Σταύρος Καμπάδαης για να καταλήξει ότι: «Θα ρίξεις την πετονιά / βαθιά πολύ βαθιά / όχι σε καθαρό νερό / αλλά σε υπόνομο».

Θα πρέπει, επίσης, να σταθούμε λίγο στους τίτλους των ποιημάτων της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής. Οι τίτλοι του Σταύρου Καμπάδαη είναι γραμμένοι τόσο εύστοχα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν από μόνοι τους επιγραμματικά ποιήματα: «Πρόβλημα δεν είναι να πεθαίνεις πρόβλημα είναι να χαθείς».

Μορφολογικά, θα πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι ο Σταύρος Καμπάδαης, δεν χρησιμοποιεί σημεία στίξης, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, γνώρισμα σύγχρονης ποιητικής μορφής, που αφήνει τον αναγνώστη να καταλάβει ο ίδιος, που τελειώνουν οι προτάσεις και που αλλάζουν τα νοήματα.

Κλείνοντας, αυτό το μικρό μας ταξίδι στην ποιητική συλλογή του Σταύρου Καμπάδαη «Ανταπόκριση από πλανήτη ψυχή» δεν έχουμε παρά να κρατήσουμε τους στίχους, που ο ίδιος γράφει χαρακτηριστικά για τη σχέση του με την ποίηση: «Όταν σε ρωτάνε / αν οπλοφορείς / να λες αντί για πιστόλι / έχω ποίηση».

*Οι Εκδόσεις Βακχικόν βρίσκονται στη http://www.vakxikon.gr

Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.

Όλοι οι νόμοι της ηθικής – κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι – είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.

Mη αφήσης καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξη. Mη πιστεύης ότι καμία υποχρέωσις σε δένει. Tο χρέος σου είναι να ενδίδης, να ενδίδης πάντοτε εις τας Eπιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. Tο χρέος σου είναι να καταταχθής πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.

Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις της κακώς καμωμένης κοινωνίας. Mη λέγης, Tόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω. Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσης ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Hδονή. Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνη το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.

Mη απατηθής από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος. H υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας. Kαι επί τέλους όταν πέσης εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή. Όταν περάση η κηδεία σου, αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως.

*Από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; – 1923, Ίκαρος 1993). Το σχέδιο της ανάρτησης είναι του Γιάννη Κεφαλληνού.

ΙΙΙ
Ἀνάσαινα τὸ δέρμα σου εὐλύγιστο ποτάμι
κυμάτισε στὰ βλέφαρα ὁ ἥσυχος λυγμὸς
ὅταν κουράστηκε ἡ φωνὴ καὶ βρῆκε μαξιλάρι
ὅταν ἡ μέρα ἐράγισε καὶ βούλιαξε τὸ φῶς
Ἔχασα τοὺς συντρόφους μου μὲ πῆρε ἡ λησμονιὰ
μὲ πῆρε ἡ γλυκιὰ βροχὴ τὸ μαλακὸ σκοτάδι
ἔχασα τοὺς συντρόφους μου χιονίζει λησμονιὰ
σβησμένες οἱ σημαῖες μου κι ἡ νιότη μου σαλπάρει

Τὰ ὁράματά μου ἀράζουνε ἀργὰ στὰ γόνατά σου
μικρὰ ναυάγια ποὺ διψοῦν τῆς ἄμμου τὸ φιλὶ
προσπάθειες ποὺ τέλειωσαν λιωμένη μουσικὴ
λιωμένα δάχτυλα κρυμμένα στὰ μαλλιά σου…

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδμοσιεύονται από το ιστολόγιο Παμπάλαιο Νερό στη διεύθυνση http://pampalaionero.wordpress.com

Τα μάτια σου μια αφορμή
να λέω καλημέρα στη ζωή,
να γεύομαι τους χυμούς της.
Τα μάτια σου ντύνουν με χρώμα κι άρωμα
τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες.
Στο γαλάζιο σου βλέμμα
ταξιδεύουν οι αισθήσεις,
υποτάσσονται οι αναπνοές.

Τα μάτια σου ένα ηφαίστειο
να παραδίνομαι στην λάβα του πάθους,
να βουτώ στο πυρακτωμένο ποτάμι του έρωτα.
Στο γαλάζιο σου βλέμμα
καθρεπτίζεται το πρώτο φως της μέρας,
ξενυχτά το τελευταίο χάδι της νύχτας.

Κάθε αντίσταση έλιωσε,
έγινε στάχτη.
Κι εγώ να καίγομαι στην αναμονή του φιλιού,
στον πυρετό του πόθου.
Αιχμάλωτος ισόβια στο βλέμμα σου
σε μια εθελουσία γλυκιά καταδίκη.

Εγώ την είδα τη φωλιά του αγριμιού
στο μυθικό εξοχικό με τον πλούσιο κήπο.
Θαύμασα την τέχνη της κατασκευής,
τα μυστικά της οχύρωσης,
του ένστιχτου τη δεξιοσύνη.
Αν με ρωτήσετε για ‘κείνο το μυστικό φόβο
στο βλέμμα του οικοδεσπότη,
το τρεμούλιασμα της ρυτίδας στην ένταση της ψυχής,
την ενοχή που ντρέπεται το όνομά της,
δεν έχω τίποτα να πω.
Όλα τα ξέχασα στον πρώτο βρυχηθμό.

1

Οι νεκροί στις κοιλάδες
δεν ξεχνιούνται
ούτε η λάσπη της δημιουργίας
που πέφτει στο κενό

ο περιπλανώμενος αέρας
δεν ξεχνιέται κι αυτός
ο κόκκινος ήλιος
που δεν θέλει να δύσει
οι επιμένοντες να σπάσουν
το φράγμα του ήχου…

τα κατάλευκα πρόσωπα
δεν φεύγουν εύκολα από τη μνήμη
σαν δυό κομμάτια πάγου
εξαφανίζονται στα νερά που τρίζουν

Τα τραγούδια της αναμονής
δεν είναι ανώφελα
καθώς το λάδι
στη μηχανή του κόσμου
δρασκελάει τους αιώνες
ως άλλη κοπιάζουσα αγωνία
να αναδυθεί η ανατολή της σκέψης

2

Οι άνεμοι μας οδηγούν
τα κουπιά σπασμένα
γδαρμένα τα παλαμάρια
κωπηλατούμε στ΄ άβαθα ποτάμια

το γκρίζο φως
εισχωρεί σ’ άσπρους κροτάφους
χέρια γαντζωμένα στην καρδιά
σαν τα χάδια που κοχλάζουν
τις κρύες νύχτες

σκύβουμε πάνω από οστά
λέπια και πτερύγια
μακρόστενα φυλλώματα

αποκοιμόμαστε
και κανείς δεν μας σκέφτεται
μέσα σε θροΐσματα
πριν το μεγάλο χιόνι
σκεπάσει τα μαλλιά μας

τ’ άγρια πουλιά
το βάζουν στα πόδια
και το λευκό απέραντο
δραπετεύει χωρίς πνοή…

*Από τη συλλογή “Η Μοναξιά του Χρόνου”. Μπορείτε να την κατεβάσετε σε pdf από το “Αποστακτήριο” στη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

Εδώ και μήνες είμαι φυλακισμένη.
Είναι εντελώς αδύνατο να δραπετεύσω.
Όπου κι αν πάω, το φορτίο μου με βαραίνει
και δεν παραλείπει
να μου θυμίζει διαρκώς την ύπαρξή του.
Το ξέρω πως εγώ το διάλεξα
αλλά δεν μπορώ να το υπομένω άλλο.
Θέλω να πάψω, έστω για μια μέρα,
να ασχολούμαι μαζί του
και να ανησυχώ διαρκώς γι’ αυτό.
Ζαλίζομαι… τα πόδια μου δε με κρατούν πια.
Πέφτω… αιμορραγώ ακατάπαυστα.
Η φυλακή μου γκρεμίζεται από μόνη της.
Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη γαλήνη της ψυχής.

* Από τη συλλογή «Ιχνηλάτες του Τέλους».

Όπως έχουμε γράψει ξανά στη στήλη αυτή, το ¨Ένεκεν¨ είναι ένα άκρως ενημερωμένο και αρκετά αξιόλογο περιοδικό –επιθεώρηση πολιτισμού όπως είναι ο επίτιτλός του– που μας έρχεται από τη Θεσσαλονίκη τέσσερις φορές το χρόνο και το οποίο βρίσκεται αισίως στο 27ο τεύχος του. Και λέμε αισίως γιατί το να κυκλοφορείς ένα τέτοιο περιοδικό εν είδει βιβλίου –μιας και κάθε τεύχος έχει πάνω από 200 σελίδες– είναι κατόρθωμα, μέσα μάλιστα σε μια ζοφερή ελληνική κοινωνία φτώχειας, ανεργίας, μιζέριας, ανασφάλειας και άκρατου εθνικισμού-ρατσισμού, με τη δραματική άνοδο νεοφασιστικών-νεοναζιστικών μορφωμάτων που απειλούν να σημαδεύσουν τη σύγχρονη πολιτική και όχι μόνο καθημερινότητα, αλλά και εν μέσω μαζικής –σχεδόν– απέχθειας προς κάθε τι που προέρχεται και εκπορεύεται από τα κατεστημένα πολιτικά κόμματα.

Continue reading →