Χρήστος Γάλλιος, Διαθήκη της Συντέλειας (απόσπασμα)

images

…Το ακραίο βύθισμα είναι ο άφευκτος σκοπός – μη λησμονάς
κράτα το κερί σαν υιός του γκρεμού κι ένα
χείλος θα σε σώσει όσο δακρύζεις στη φωτιά του.
Όσο ο πόθος σμίγει με τη φλόγα της λαμπάδας και
τη μυρωδιά από άγνωστα πρόσωπα που υπερασπίστηκες κι αγάπησες
σ’ άγνωστους δρόμους – θα ζήσεις
και θα ζήσεις ως τότε για να κληθείς πάλι απ’ τις στροφές των κρίσεων
που με μιλιές απαρέμφατες θα σου χαρίσουν θείο έρωτα
ξαφνικά απ’ το πουθενά.
Και τούτη είναι η μοίρα για κάθε έναν!
Καθέναν που θυσίασε το κέρδος για τη χάρη
και τη χάρη για το αναπάντεχο πλησίασμα.

Κλείτος Κύρου, Κραυγή δέκατη πέμπτη

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας καπνεργατών της Καβάλας, για την εξαγωγή ανεπεξέργαστων καπνών.3-4-1925

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας καπνεργατών της Καβάλας, για την εξαγωγή ανεπεξέργαστων καπνών.3-4-1925

Μιλώ με σπασμένη φωνή δεν εκλιπαρώ
Τον οίκτο σας μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματα
Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της
Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιά
Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας
Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα
Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ’ ουρανού

Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε
Η βροντή της η γενιά μου καταδιώχτηκε
Σα ληστής σύρθηκε στο συρματόπλεγμα
Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο
Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πεθαίναν
Στα νοσοκομεία κραυγάζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά
Αποσπάσματα τα χέρια τους ήταν μαγνήτες
Τρώγαν πικρό ψωμί καπνίζαν φημερίδες
Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ’ αυτήν τη γη.

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν
Άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ
Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια
Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε
Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ
Με σπασμένη φωνή που κλαίει
Κάθε φορά στη θύμησή τους.

*Από τη συλλογή “Κραυγές της νύχτας”. Ευχαριστίες στην Αναστασία Τσόχα που ανάρτησε το ποίημα και τη φωτογραφία (από το αρχείο του “Ριζοσπάστη”) στο facebook.

Άννα Ιωαννίδου, Δύο ποιήματα

1252653845_1375497811

IN THE SHADOW OF SADNESS

And then the sadness arrived uninvited.
I have learned to live in its shadow.
It ‘s here.
Every second, every minute, every hour.
We eat dinner together.
The appetizer is wrapped in darkness.
The main course is filled with generous portions of depression.
The dessert has a frightening aroma.
I have almost become addicted.
My smile is frozen on my face.

And then the sadness haunted my dreams.
It’s my new roommate.
Its presence is strong in every room.
It ‘s here.
It emerges from the corner, smiles ironically and
whispers in my ear:
“Your worst nightmare has become reality”.

Now i wear the sadness
like my second skin.
It has captured my soul.

Our shadows dance together.
At the end of the day
the sadness promises:
“We will be together till the death do us part”.

*Το ποίημα αυτό κέρδισε το Τρίτο Βραβείο στον Ετήσιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης 2013.

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Χάθηκες πάλι σε βιβλία με συνταγές.
Μάταια ψάχνεις για περίπλοκους συνδυασμούς
με πανάκριβα υλικά.

Απλή η συνταγή της συμπαράστασης.
Εύκολη η εκτέλεση
μ’ επιτυχία εγγυημένη.
Ενδείκνυται ακόμη και για «αρχάριους».

Πρώτα ανακατεύεις τρεις γερές δόσεις ακατέργαστης αγάπης
μ’ ένα κιλό στοργή
και τρία φλιτζάνια γενναιοδωρία.
Τα χτυπάς καλά,
προσθέτεις απόσταγμα κατανόησης,
τρεις μεζούρες αλληλεγγύη
κι όση καλοσύνη σηκώσει.
Το μυστικό της συνταγής είναι
να συνεχίσεις μ’ άφθονες σταγόνες
αισιοδοξίας κι ενθουσιασμού.

Κι η ζύμη έτοιμη να ψηθεί
στη φλόγα της καρδιάς.
Απόλαυσε τώρα
μια αληθινή πρωτόγνωρη γεύση
με γνήσιο άρωμα ανθρωπιάς.

*Το ποίημα αυτό κέρδισε το Πρώτο Βραβείο στον Ετήσιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης 2013. Δημοσιεύεται, επίσης, στο περιοδικό του Συνδέσμου ‘Αντίποδες”, τεύχος 59 (2013), σελίδες 174-175.

Angel Cuesta, Είμαι από αίμα (πρώτη στροφή)

tn_118

Προχωρώ σα να αιωρούμαι
κύριος της στιγμής σ’ αυτόν τον κόσμο
αφήνω το χθες σε κάθε βήμα,
και πάνω στον άνεμο
τα δέρματά μου των άλλων εποχών.
Δεν ξέρω αν είμαι από θάνατο
ή από ζωή αυτή τη στιγμή.
Είμαι σ’ ένα σημείο όπου μπορώ ν’ αντιληφθώ
ότι είμαι ένα μάτσο λέξεις
στις 11 και 28 το βράδυ.
Είμαι από αίμα.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Αλάνα” (τεύχος 12).

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Βροχή

Το πρόσωπο της μέρας χαρακώνει
η αργυρή λεπίδα της βροχής
κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει
είναι η βροχή μιας άλλης εποχής
Και σε χρονιές σε παίρνει
που η μοίρα σε μοίρανε να δεις μέσα απ’ το χώμα
του ρόδου του εκατόφυλλου τη σπείρα
το άλικο παράξενό του χρώμα
Αυτή η βροχή που τα τζάμια θολώνει
Στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς
Αλλοτινής τα σταφύλια χρυσώνει
Κι όσο γέρνει η μέρα το υγρό της στεφάνι
Μια φωνή ξανακούω, έναν αχό λησμονιάς:
Τον πατέρα μου, λες και δεν έχει πεθάνει

*Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης
**Από το ιστολόγιο http://iliaskourakos.blogspot.com

Janet Galbraith, ‘that one’

afghangirls.jpeg.size.xxlarge.letterbox

the child stands at the door
the kitchen is warm
smells of fresh milk and tea
mother grandmother aunt
talk mention
‘the small dark woman’-
notice the child listening
looks of fear and knowing exchange
grandmother scolds
says: ‘you better watch
that one’.

that one
lies on the earth
under the hills hoist
listening and feeling
the cool damp softly humming
earth. From time to time
she opens her eyes.
White clouds mist the blue.
She rises knowing
that to bring back the dead
is a slow and gentle thing.

Θοδωρὴς Βοριᾶς, Χέρια

tumblr_m732rqPDYg1r5e1oso1_500

Χωρὶς καμιὰ φροντίδα κι ἐπιμέλεια,
σ’ ὅ,τι ακούμπησαν τὰ χέρια μου
φύτρωσαν κι ἄλλα χέρια.
Τὰ βλέπω, τὴν ἄνοιξη βλασταίνουνε κι ανθίζουν
στὰ δέντρα ποὺ σκαρφάλωνα.
Τ’  αγγίζω, ασάλευτα καὶ σκουριασμένα
μὲ τὴν παλιὰ βαφή τους ξεφτισμένη
σὲ κάγκελα ποὺ ἔφραζαν αὐλὲς παλιῶν σπιτιῶν.
Τὸ δίχως ἄλλο θὰ ζεσταίνουν
ὅποιο κορμὶ ψηλάφησα,
μὲ  αναλλοίωτες τὶς ἁμαρτίες στ’  ακροδάχτυλα.
Εἶναι καὶ τ’ ἄλλα, τ’  αόρατα.
Τὰ κέρινα ποὺ ἔλιωσαν στὰ μανουάλια,
ποὺ φύτρωσαν σὲ ἄψυχες σκιές,
σὲ στεφανωμένα αγάλματα, σὲ σημαῖες,
καὶ τ’ ἄλλα χέρια ποὺ σκορπᾶνε τὶς νύχτες,
μὲ τὸν ἄνεμο,
τὰ μαραμένα φύλλα καταγῆς.
Τὰ χέρια ἐκεῖνα
-μελάνι καὶ μολύβι-
τυπωμένα στὴν καρδιά,
μονάχα στὰ ποιήματα τὰ συναντάω.

*Από τη συλλογή “Χαμένες ψηφίδε”, Θεσσαλονίκη 2012.

Ορχάν Βελί Κανίκ, Γαρύφαλλο

1379723_226344797523775_1721236578_n

Έχετε δίκιο.
Δέκα χιλιάδες νεκροί στη Βαρσοβία
δεν κάνουν
ένα γαρύφαλλο
με
κόκκινα χείλη.

Σεπτέμβριος, 1939

*Μετάφραση: Μ.Π.

Μάριο Μπενεντέτι, Νερά

arid-land-no-water-thumb6547041

Το νερό -λένε- θα είναι απαραίτητο
θα ‘ναι πιο χρήσιμο και από το πετρέλαιο
κι έτσι οι αιώνιες αυτοκρατορίες
θα μας το κλέβουν από παντού
βρύσες θα δίνουν για γαμήλιο δώρο
νερό αντί για δάφνινο στεφάνι θα προσφέρεται στους ποιητές
το Νόμπελ θα χαρίζει έναν καταρράκτη
στο χρηματιστήριο θα αγοράζονται και θα πουλιούνται οι βροχές
σταγόνες θα εισπράττουν οι συνταξιούχοι
οι εκατομμυριούχοι, κύριοι του κατακλυσμού
θα πουλάνε δάκρυα στη χοντρική
το κεφάλαιο θα υπολογίζεται σε λίτρα
κάθε εταιρεία θα έχει τον δικό της στρόβιλο νερού
την ιδιωτική της λίμνη
ένα μουσείο με θαυματουργά ιώδια
καρτ ποστάλ με χιόνια και με πούσι
κι εμείς χλομοί και διψασμένοι
με τη γλώσσα ξεραμένη θα τσουγκρίζουμε
πίνοντας νεράκι on the rocks.

*Μετάφραση: Κώστας Παπαθωμόπουλος