Στη μνήμη του συντρόφου αντιφασίστα Κλεμάν Μερίκ, που δολοφονήθηκε τόσο άγρια από τους νεοναζιστές εχθρούς του ανθρώπινου γένους στη Γαλλία

Γιατί τίποτα δεν θα βοηθήσει –
αυτοί κάνουν ό,τι θέλουν

Γιατί δεν θέλω να βγάλω και πάλι
τα κάστανα από τη φωτιά

Γιατί και πάλι θα γελάσουν:
δεν περιμέναμε εσένα

Και γιατί πάντα εγώ;
Κανείς δεν θα μου πει ευχαριστώ

Γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει
τι γίνεται –

το λιγότερο να καταστραφώ
περισσότερο

Γιατί κάθε κακό έχει ίσως
και κάτι καλό

Γιατί είναι υπόθεση προσωπικών απόψεων
και τελικά ποιον μπορείς να πιστέψεις

Γιατί και οι άλλοι τα χόρτα
τα μαγειρεύουν με νερό

Γιατί καλύτερα να τα αφήσουμε
στους ειδικούς

Γιατί κανείς δεν ξέρει
το πόσο μπορεί να ζημιωθεί κάποιος

Γιατί δεν αξίζει τον κόπο
γιατί όλοι τους δεν το αξίζουν”

Αυτά είναι αιτίες θανάτου
για να γραφούν
επάνω στους τάφους μας

(1995)

*Η φωτογραφία είναι από την κηδεία του Γάλλου αντιφασίστα Κλεμάν Μερίκ.

9

Το άγραφο κρυπτογραφεί
τ’ όνομά σου

στο φως πλέεις
με δάχτυλα από κερί

το κρανίο ξεθάβεται στο τσιμέντο
καθένας αγαπάει πιο πολύ τον εαυτό του

τα χέρια σπασμένα εμπόδια στην πόρτα
κρατητήρια κάπου με μάτια πληγές
ωχρά φεγγάρια στην αγάπη που πεθαίνει

άδεια όλα
μίσος απροσμέτρητο

οι καιροί πιο γκρίζοι

όσοι ήσαν χθες επαναστάτες
σίγουρα είναι δυο φορές γεροντότεροι

10

Το κόκκινο δεν πληγώνει
συνταιριάζει με τόσα πράγματα

τη φύση και την ανατολή
τη δύση και τον αγώνα
την ανθρωπότητα που αντιστέκεται

κάνει παρέα με το μαύρο
της θλίψης και της οργής
κάνοντας τα σκοτάδια να λάμπουν

ευνοεί ακατονόμαστες πράξεις
εξεγέρσεις στα σάπια βάθρα
και γκρεμίσματα θρόνων

*Για να κατεβάσετε ολόκληρη τη “Μοναξιά του Χρόνου” πηγαίνετε στη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

α’

Το κύμα γλιστράει απαλά μπροστά μου.
Το αφήνω να μου μιλήσει.
Πότε το έχω τολμήσει σε τούτη τη ζωή;

Βράδυ, κάπου όπου μόνο η φύση εκπαιδεύει.
Ίσως να είναι δάσος. Ίσως να είναι έρημος.
Σημασία έχει η νύχτα. Την αφήνω να μου μιλήσει.
Κι εκείνη μιλάει σε μένα. Δίνει πνοή στ’ αστέρια της
για μένα.

Ο ήλιος ευλογεί το χωράφι.
Και το χέρι μου χαϊδεύει τα στάχια.
Κοιτάζω ψηλά.
Μια καινούργια ημέρα.
Ο ήλιος με αφήνει να μιλήσω. Ή να σκεφτώ.
«Τελείωσε».

β’

Αν υπάρχει αυτό που λένε
νόημα της ζωής
εκείνες οι στιγμές το ανακαλύψανε
και μου το δείξανε
γυμνό, κι η ομορφιά του
δε χωράει στους ναούς της μνήμης.

Μα τι συμβαίνει με τον χρόνο;
Τούτα τ’ αποσπάσματα της ζωής μου
ζουν στο χρόνο;

Πώς γίνεται να μην είμαι ο άνθρωπος στο χωράφι
αλλά να είμαι ο προδομένος που γράφει τούτες τις γραμμές;
Ποιος άσπλαχνος θα μπορούσε να πιστέψει τέτοια Αλήθεια;
Και τότε, ποιος ο σκοπός Της;

Εσύ δεν έχεις τέτοιες αναμνήσεις;
Αναμνήσεις έξω από τη μνήμη;
Ήμουν εγώ σε καμιά απ’ αυτές;
Ήμουν όμορφος; Δυνατός;

Σίγουρα θα ήμουν ευτυχισμένος.
Σίγουρα κι εσύ θα ήσουν.

*Από την ποιητική συλλογή του Αλέξη Αντωνόπουλου “Σκοτάδι” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.

**Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Vincent Vang Gogh και έχει τον τίτλο “Willows at sunset” [1888].

Διάτρητα ιμάτια
του παρόντος
κοσμούν λεηλατημένες στοές
σε χρόνο μέλλοντα
απόκοσμης σιωπής
διαρρηγνύοντας το πέρασμα
παρελθόντος καιρού
ανθρώπινου όντος

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της Μαρίας Πισιώτη στη διεύθυνση http://hdyli.wordpress.com

Οι λέξεις είναι πράξεις. Οι λέξεις που ακούμε
μπορούν να επιφέρουν επανάσταση ή να αναθρέψουν
Ένα ισχυρό κράτος. Οι λέξεις που διαβάζουμε
Μπορούν να είναι μια πνευματική πράξη
Που υπερέχει από κάθε σαρκική,
Τόσο πολύ όσο ο θεϊκός ήλιος
Ξεπερνά μια φωτιά, φτιαγμένη να ρίχνει
Ένα φως πάνω σε κάποιο φτηνό θέαμα.
Μια απλή παροιμία σκαρωμένη με ομοιοκαταληξία
Μπορεί να χρωματίσει τη μισή πορεία  του χρόνου·
Το μεστό ρητό ενός σοφού
Μπορεί να επηρεάσει κάθε επερχόμενη εποχή·
Ένα τραγούδι με τις επιδράσεις του μπορεί να είναι
Πιο ένδοξο από τις Θερμοπύλες·
Και πολλές μπαλλάντες που αναλύουν τα σχολιαρόπαιδα
Ένα ευγενέστερο κατόρθωμα από το πορφυρό μελάνι
Της υπογραφής των Ρωμαίων αυτοκρατόρων.

*Από εκτεταμένο αφιέρωμα του περιοδικού “Κουκούτσι” σε Αυστραλούς ποιητές. Το ιστολόγιο του περιοδικού βρίσκεται στη διεύθυνση http://periodikokoukoutsi.blogspot.gr

**Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Αυστραλού ζωγράφου SidneiNolan και έχει τίτλο “Central Bungle”.

Τι ωραία που είσαι τώρα που δεν υπάρχεις πια
Η τέφρα του θανάτου σ’ έγδυσε κι απ’ την ψυχή σου ακόμη
Τι ποθητή που είσαι απ’ τον καιρό που αφανιστήκαμε
Κύματα κύματα γεμίζουν την καρδιά της ερήμου
Την πιο πελιδνή από τις γυναίκες
Ωραία που είναι στις υδάτινες κορφές της γης αυτής
Του νεκρού απ’ την ασιτία τοπίου
Που ζώνει ολόγυρα την πολιτεία την πρωτινή
Ωραία που είναι μες στα χλοερά κι απρόσμενα πλατώματα
Στο γυμνό κι ανάστροφο κι ολέθριον οροπέδιο
Που είσαι τόσο πεθαμένη
Σκορπώντας ήλιους απ’ τ’ αχνάρια των ματιών σου
Και στους ίσκιους των μεγάλων ριζωμένων δέντρων
Στη φοβερή σου κόμη αυτήν που μ’ έριχνε σε παραμιλητό.

*Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης.

Αν γράφαμε ένα στίχο κάθε μέρα
ο πόλεμος άγνωστη λέξη θα γινόταν,
ο πόνος θα άλλαζε πλανήτη,
ο φθόνος θα αγκομαχούσε ξεψυχώντας,
η πλάση θα ντυνόταν γιορτινά,
τινάζοντας μακριά τη σκόνη της λύπης.

Αν γράφαμε ένα στίχο κάθε μέρα.
Αν φυτεύαμε ένα λουλούδι κάθε μέρα.
Αν τα συνθήματα φωνάζανε: Ειρήνη, αγάπη,

Μα με τα αν δεν γράφεται ιστορία.

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

*Από τα “Ποιήματα”, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 1995.