Ιάσωνας Σταυράκης, Ο χορός της φωτιάς

Ακούστε τα τύμπανα…

Ακούστε τα πνεύματα
με απόκοσμη έκσταση
τα χέρια τους χτυπάνε…
Ακούστε τις κραυγές…

Θαυμάστε τον δερβίση
που στριφογυρίζει
βλέμματα
προτού αντρειωθεί
η τελευταία γλώσσα
της φωτιάς…

Μυρίστε τον καπνό
και σαν πρωτόγονοι
μεθύστε…

Φορέστε βραχιόλια
από κάρβουνο
και χορέψτε
στη θράκα των εκρήξεων
για τα πάθη που ξεψυχάνε…

Τζούλια Φορτούνη, Δύο ποιήματα

Δουλειά του Masao Yamamoto

Δουλειά του Masao Yamamoto

Το αντίτιμο

Μερικά πράγματα προπληρώνονται
Τα εισιτήρια σε σπάνιες συναυλίες
Οι κάρτες συναλλαγής στο διαδίκτυο
Τα πρώτα νοίκια
Τα πρώτα φιλιά

Άλλα πάλι για πάντα μένουν χρωστούμενα
Τα εισιτήρια σε υπαίθρια κονσέρτα επαιτών
Οι πιστωτικές κάρτες
Τα τελευταία νοίκια
Τα τελευταία φιλιά

Μερικά πράγματα
Απλώς δεν έχουν τιμή
Έχουν μόνο αντίτιμο

Οφειλή και χρέος μαζί

Δουλειά του Paul Butler

Δουλειά του Paul Butler

Artificial birth

τα αυγά του φασισμού είναι ξύλινα
δεν επωάζονται με τρόπο φυσικό
κανένα φίδι -ούτε πουλί- 
δεν τα παίρνει στη φωλιά του
δεν σκάνε μύτη οι σβάστικες 
από τσόφλια ντελικάτα

τα αυγά του φασισμού είναι συμπαγή
δεν είναι αποτέλεσμα ερωτικής απόλαυσης
είναι προϊόν στυγνής αναπαραγωγής
σε εκκολαπτήριο αποστειρωμένο

με οδηγίες χρήσης στο χρυσό τους περιτύλιγμα


*Τα ποιήματα και οι εικόνες της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της ποιήτριας Μωβ Στιγμές στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.gr

Μαρία Τσολιά, Τρία ποιήματα

1237004_522533237815745_802438523_n

Η ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΑ

Αγνοώ
τις αγοραίες
τεθλασμένες
του έρωτα

στην ευθεία
τον μετρώ
βλέμμα με βλέμμα.

ΓΛΥΠΤΟ

Μέρα τη μέρα
χτίστηκα
στην πορεία
του λυγμού
γλυπτό άλατος

ήρθε ο καιρός
να ριχτώ
σε κόψη
αποχωρισμού
και να σπάσω μόνη
όπως αρμόζει.

ΤΡΟΠΑΙΟ

Κράτησέ μου
περίοπτη θέση
στην τροπαιοθήκη
των ερώτων
μην με ονομάσεις
γράψε μόνον
σπάνιο είδος.

*Από τη συλλογή “Όσο κόκκινο μου αρνήθηκες” (εκδ. Οσελότος)

Janet Galbraith, Your country

TerricksIsotome

(for Wayne ‘Legs’ Webster)

Sitting in the Swan Hill town hall
I felt your presence
an opening door.
My spirit leapt to yours.
You felt it too.
We had huge smiles.

+++

In the pub
I noticed your legs
but most of all I noticed
the soft laughter in your skin
awash with tears.

+++

Standing by the fire
near where her ancestors had been buried
you pushed me forward
I drew in the smoke-
a gift.
The river rushed by.

+++

Driving the long road
to Bendigo
with a silent woman.
You called.
We didn’t need words.

+++

Curled in my bed.
Neither of us knowing why
as we held each other
a certain refuge circled the room.

+++

That was many nights ago – months – years.
And in this in-between we continue to touch
wounds of history
countries stolen
the contradictions of who we are.

+++

A little boy walks the street with his mother.
A white farmer approaches
holds bones of their ancestors
asks what to do.
A little boy promises his people: I will find out, I will find out.
And you did.
And you do.

+++

A bird landed on your shoulder
whilst you were fencing.
All day
it did not leave.

+++

Together we learn the medicine of listening10
the weight of hearing11
the joys of learning
another one’s ways.

+++

You are exhausted.
I put you to bed.
Big breaths into your lungs
and your voice:
I feel so safe here, so safe here.
I hold you precious against my skin.

+++

Our is not a fairy tale.
There are unshared intimacies
differences misread
tears shed
amongst attempts to understand.

+++

You visit me in hospital daily.
My case worker wants a meeting with family.
It is you who attends.

+++

You take me to Terrick Terrick
Your country
to the rock where we can see for miles
Your country
where tiny indentations hold water
Your country
where you build a fire
Your country
where we are cleansed
Your country
where the smoke sent out
bathes you in the beautiful light
of your country.

Mario Benedetti, Φεγγάρι των φτωχών

NancyWoodextra3

Το φεγγάρι των φτωχών
χαρίζει μια γαλάζια
πινελιά στα τούβλα
και η γλώσσα του λευκή
εισχωρεί μες στο φιλί
όπως σε λαβύρινθο.
Το φεγγάρι των φτωχών
επειδή δεν νιώθει ψύχρα
πάντοτε είναι γυμνό
κι είναι χάρμα να το βλέπεις
με τον εύθραυστό του πόθο
φεγγαρόφωτης νυχτιάς.
Το φεγγάρι των φτωχών
καλύπτει ένα σεντόνι
το κορμί όποιου κοιμάται.
κι ο τροχός του ζει μαζί
με τα ψεύτικα αινίγματα
που βαραίνουν πάνω μας.
Το φεγγάρι των φτωχών
αντιθέτως / χαρίζει λάμψη
στο χρυσό, το φασουλή.
Στις ωραίες όμως νύχτες
μταμφιέζεται παριστάνοντας
το φεγγάρι των φτωχών.

*Από τη συλλογή «Papel mojado» («Νοτισμένο χαρτί») που περιλαμβάνεται στον τόμο «Inventario Tres» («Απογραφή Τρία») (1998).

Angel Cuesta, Γνώση

555911_606167389450034_1697222204_n

Αυτή που αναπνέει μέσα μου
Η γνώση της, κόκκινη και μαύρη
το τριγωνικό πρελούδιο των άστρων
η άφθαρτη ανάσα του ιαγουάρου
ο κουρασμένος καπνός της απουσίας
η μητρική γλώσσα των ερπετών
η κυκλική φωτιά των βουνών:
Αναρχικός αλιγάτορας του ονείρου

Αυτή που αναπνέει μέσα μου
φτερούγισμα των γαλαξιών
η κυψελώδης ρόδα μιας χαοτικής θάλασσας
η γραμμή του ήλιου του Ισημερινού
η ανέγγιχτη πόλη των πεσμένων
το πλανητικό σύμπαν των νερών
η αστρική φωνή ενός ανθρώπου εξεγείρεται

*Ο Angel Cuesta είναι Μεξικανός ποιητής (γεν. 1965).

Αργύρης Χιόνης, Περιγραφή ενός αισθήματος / Argyris Chionis, Description of a feeling / Descrição de uma sensação

hqdefault

Ήπιε τέσσερα διπλά και ξεροσφύρι

Στο δεύτερο μια γλυκιά μελαγχολία
Κατέλαβε τις πατούσες του
Στο τρίτο η μελαγχολία πολιόρκησε
Τα γόνατά του
Στο τέταρτο η καρδιά του εκπορθήθηκε

Σηκώθηκε και βγήκε απ’ το μπαρ
Έξω χιόνιζε ερημιά
Αν κλάψω σκέφτηκε τα δάκρυά μου
Θα λιώσουν όλο αυτό το χιόνι
Οι λάσπες όμως θά ’ναι ανυπόφορες
Κρατήθηκε

Στο δωμάτιό του οι τοίχοι κάτασπροι γυμνοί
Δεν τόλμησε να βγάλει το παλτό του
Έτσι όπως ήτανε ντυμένος
Πήρ’ ένα κόκκινο μολύβι κι άρχισε
Να ζωγραφίζει πάνω τους
Έναν ήλιο ένα πεύκο
Μια θάλασσα και μια γυναίκα
Που δεν έμοιαζε και πολύ με γυναίκα
Αλλά ήταν
Καλύτερη από τίποτα


*Από το βιβλίο «Η φωνή της σιωπής. Ποιήματα 1966-2000». Νεφέλη, Αθήνα 2006, σελ. 253.

Description of a feeling

He drank four doubles and “dry hammer”*
By the second a sweet melancholy
Seized his paws
By the third melancholy besieged
His knees
By the fourth his heart stormed
He got up and walked out of the bar
Outside it was snowing wilderness
If I cry, he thought, my tears
Will melt all this snow
But sludges will be unbearable
He kept himself
In his room the walls stark white nude
He didn’t dare take off his coat
So as he was dressed
Took a red pencil and began
Painting on them
A sun, a pine
A sea and a woman
Which didn’t look like a woman
But it was
Better than nothing

*The Greek word is xerosfyri. It is a slang word and it actually means that a heavy drinker is sometimes in a situation when there is nothing to acompany his drink ie food or so, just the drink.

**Translation: Dimitris Troaditis

Argyris Chionis, Descrição de uma sensação*

Bebeu quatro duplos e uma aguardente
No segundo uma melancolia doce
Agarra-o pelas patas
Pelo terceiro a melancolia
Sitiava-lhe já os joelhos
No quarto o coração era invadido

Levantou-se e saiu do bar
Lá fora nevava deserto
Pensou: se eu chorar as lágrimas
Derreterão toda a neve
Mas a lama seria insuportável
Conteve-se

No seu quarto entre paredes nuamente brancas
Não se atreveu a tirar o casaco
E assim vestido como estava
Pegou num lápis vermelho e começou
a pintar sobre elas
Um sol, um pinheiro
Um mar e uma mulher
Que não se parecia com uma mulher
Mas era
melhor do que nada
* Do livro “A voz do silêncio. Poemas 1966-2000 “. Nefeli, Atenas 2006, pp 253.

**Tradução em português de Emília Cerqueira, a partir da tradução em inglês realizada pelo poeta grego Dimitris Troaditis
https://tokoskino.wordpress.com/2013/10/12/αργύρης-χιόνης-περιγραφή-ενός-αισθήμ/
—

Νίκος Καρούζος, Aθάνατοι θνητοί, θνητοί αθάνατοι

558366_206358089545493_106997001_n

Ενα σπάνιο κείμενο του Ν.Καρούζου για την Τέχνη

Ο εικοστός αιώνας πλησιάζει πια στο χρονικό του τέλος. Η ιλιγγιώδης ανάπτυξη της τεχνικής, μαζί με τις κοινωνικές επαναστασεις και τις ριζικές μεταβολές εξουσίας σε όλα σχεδόν τα σημεια του πλανήτη, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως είναι το κυριότερο χαρακτηιστικό της ιστορικης φυσιογνωμίας του. Τα μεγάλα επιτευγματα της τεχνικης περιβάλλουν τον άνθρωπο του αιώνα με ένα όλωσδιόλου κάλος, που όμως τον είχε μπερδέψει σε κάποιες περιπτωσεις, αναφορικά με τη διαλεχτική συνάρτηση ζωής και ποίησης (εννοώντας μ’ αυτή την τελευταία λέξη και συνολικά την καλλιτεχνικη δημιουργία).

Ηδη το πρώτο αισθητικό κίνημα του αιώνα μας, ο φουτουρισμός, εκφράζει αυτή τη σύγχυση. Θα τη σχολιάσουμε στη σύντομη τούτη ομιλία μας, αντιμετωπίζοντας ειδικα την ταραχώδη φουτουριστική λογική, για να ξεμπλέξουμε τα πράγματα. Στις 20 Φεβρουαρίου 1909 δημοσιεύτηκε στον Παρισινό Φιγκαρό το “μανιφέστο του Φουτουρισμού” με την υπογραφή του αρχηγού του κινήματος Φίλιππου Μαρινέττι(1876-1944), ενός δαιμόνιου και έξαλλου Ιταλού γεννημένου και μεγαλωμένου στην Αλεξάνδρεια.

Σ’ αυτό το μανιφέστο που είναι ένα φανταχτερό μίγμα “μηχανολατρείας”, αντιπαρελθοντισμού και κακώς εννοούμενου Νιτσεισμού, διαβάζουμε στην υπ’ αριθμόν 4 πρόταση: “Διακηρυσσουμε πως η λαμπρότητα του κόσμου πλουτίστηκε με μια καινούργια ομορφιά: Την ομορφιά της ταχύτητας. Ενα αυτοκίνητο κούρσας(…), ένα αυτοκίνητο που μουγκρίζει τρέχοντας ωσάν βολίδα, είναι ωραιότερο από την Ν ί κ η τ η ς Σ α μ ο θ ρ ά κ η ς”

Continue reading →

«Στον Αρχαίο Κόσμο Βραδιάζει Πια Νωρίς», της Χλόης Κουτσουμπέλη

66489_388080184561786_1419712469_n

«…όσο μεγαλώνω
διαλέγω πιο αιχμηρούς κονδυλοφόρους».

Η τελευταία ποιητική συλλογή της Χλόης Κουτσουμπέλη «Στον Αρχαίο Κόσμο Βραδιάζει Πια Νωρίς» ο κονδυλοφόρος της μπορεί να είναι πιο αιχμηρός – ο χρόνος ακονίζει πάντα τον ποιητικό οίστρο και τον διατηρεί κοφτερό – όμως η ποίησή της, τραυματισμένη ίσως από την ίδια της την αιχμηρότητα, είναι μια ποίηση βαθιάς ευαισθησίας.

Από τα ποιήματα ξεχώρισα ιδιαίτερα:

Το «Είδωλο» που ζει τη μοναχική του ζωή μέσα στον καθρέφτη και ουρλιάζει μήπως το ακούσουν κάποια ευαίσθητα αυτιά.
«Η Σκιά μου» που κρύβει μια μελαγχολική φιλοσοφική διάθεση.
«Η Σφίγγα» που πετρώνει και διαλύεται μπροστά στον απελπισμένο θνητό.
«Ο Θησέας» που φέρει το πένθος του ακόμα και στις στιγμές της χαράς.
«Η Παραίτηση» με έναν Οδυσσέα που ο χρόνος αδιόρατα τον έχει μετατρέψει σε Κανένα.
«Της Νεκρής Πριγκίπισσας» όπου καθετί εύθραυστο κινδυνεύει μέσα στο σκληρό μας κόσμο.
«Η Αιώνια Προδοσία» με τους προδότες-σύμβολα του συλλογικού μας ασυνείδητου.
«Η Συγγνώμη» που είναι μια πληγή που δεν λέει το όνομα της.
«Η Πηνελόπη ΙΙΙ» όπου οι άνθρωποι χάνονται μέσα σ’ ένα κόσμο πολύπλοκο που δεν μπορούν να διαχειριστούν.
«Σε Αγαπώ», ( εξαιρετικό το εύρημα) με την αγάπη να ξεδιπλώνεται αργά και δύσκολα και στο τέλος να θριαμβεύει.
«Αγαπά» (ή «Αγάπα»;) όπου το σκοτεινό θήλυ Λίλιθ με ό,τι ακατάληπτο και φοβερό σέρνει μαζί του είναι ο βαθύς πόθος του άνδρα.
«Οι Άδειες Μέρες», όπου ο μακελλάρης χρόνος σκοτώνει μέρα με τη μέρα την άδεια ζωή μας.
«Ο Τελευταίος Λουόμενος» με μια καταπληκτική τελευταία εικόνα ενός κόσμου που πεθαίνει.
«Αντιγόνη ΙV», μια εξαιρετική ψυχογραφία-πινελιά της γυναίκας.

Αναφέρω σκόρπιους στίχους με ξεχωριστό ποιητικό κάλλος:
«…κάποια βράδια το ίδιο το νησί
ξεκολλούσε από το σώμα της
και χανόταν στη μαύρη θάλασσα που άχνιζε»
(Πηνελόπη ΙV).

«…οι άνθρωποι με τα κεριά
που πενθούν βουβά ενώ βρέχει σκοτάδι
(Φωτογραφία)

«…σήμερα δεν είναι παρά ένα δρόμος ταχείας αδιαφορίας
ανθρώπων την ώρα της αιχμής»
(Οδός Αριστοτέλους).

«Αφήνουν πάντα το κλειδί κάτω απ’ την ψάθα
Και μία μπαλκονόπορτα ανοιχτή
μήπως κάποιος θελήσει να πηδήξει»
(Οι Ευγενικοί Ξένοι Της Οδού Καραολή).

«Τώρα στο σώμα της κυλάει ο χρόνος
συχνά διαστέλλονται οι στιγμές
και την πονούν»
(Η Γυναίκα –Κλεψύδρα).

Συνολική εκτίμηση: Έχουμε εδώ αυθεντική ποίηση.

*Συγνώμη, αλλά αγνοώ τον/την συγγραφέα του κειμένου αυτού. Ωστόσο, μου άρεσε και το (ανα)δημοσιεύω εδώ. Όποιος/α ήθελα να με διαφωτίσει…

Άννα Αχμάτοβα, Σε θάνατο

εργατικη ταξη

Θα έρθεις σίγουρα-γιατί όχι τώρα; Σε περιμένω-για μένα πολύ δύσκολο. Έσβησα το φως κι άφησα την πόρτα ανοιχτή
Για σένα τόσο απλό και θαυμάσιο πάρε όποιο σχήμα θέλεις
Ξέσπασε σα βλήμα σκότωσέ με
Ή ακόμα ύπουλα σα ληστής με βαρίδι
Ή δηλητηρίασέ με στου τύφου τους καπνούς
Ή με μια καταγγελία σ’ όλους μέχρι αηδίας γνωστή
πάνω απ’ το μπλε πηλήκιο* να δω
απ’ το φόβο κάτασπρο το διαχειριστή. Τώρα είναι το ίδιο για μένα.
Ο ποταμός Γιενισέι** κυλάει
το πολικό αστέρι λάμπει
κι η τελευταία φρίκη κρύβει
τη γαλάζια λάμψη λατρευτών ματιών
19 Αυγούστου 1939

* Το μπλε πηλήκιο: εννοεί τη σύλληψη από τα όργανα της εξουσίας.
** Γιενισέι: ποταμός στη Σιβηρία όπου βρίσκονταν πολλά από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

***Μετάφραση: Μαρία Καρδάτου για το http://poihshkaipoihtes.blogspot.com