— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

__

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

*Από τα Ποιήματα 1897-1933, εκδ. Ίκαρος 1984.

13

Τ’ αγκάλιασμα όαση των χεριών
οι κόκκινες λέξεις την αυγή
ψίχουλα ευημερίας
αλλά ποτέ ολόκληρο καρβέλι

το τραγούδι θα ηχεί
ανοίγοντας ρωγμές στον ήλιο

η σκιά του φθινοπώρου θα χάνεται
στην ακυμάτιστη θάλασσα
σπάζοντας τα στεγανά
της χάρτινης αντανάκλασης
της ελευθερίας

η ανυποψίαστη πόλη
θα έχει ένα φως λιγοστό
ασάλευτες κραυγές
ν’ ανατριχιάζουν
στο τριζοβόλημα της φωτιάς

14

Υστερικές φωνές θάνατος στη μοναξιά
ανυπεράσπιστων γυναικών
γλώσσες που φράζουν το δρόμο
στα βράδια σηματοδοτώντας
την έξοδο από το παρελθόν
την είσοδο στον ξενιτεμό
την εξορία σε ασθένειες
προθαλάμους αφανισμού
με πριονισμένες ελπίδες
για το όποιο θαύμα

η γνώση απορρέει
από τον υπέρτατο πόνο
στη σπουδαία υποκριτική
του κόσμου σχολή
με την εκκοσμικευμένη πλάνη
που ρίχνει πάντα την αυλαία της
πριν καν ακόμα πλάσει ήρωες
αποστρέφοντας το βλέμα
στη μία και μοναδική πράξη

υποκριτική με σκουριασμένα σπλάχνα
αισθητική τόσο ασύλληπτη
γιατί κανείς γιατρός
δεν θεραπεύει ανίατες ασθένειες
μόνο άδηλες ψευδαισθήσεις
που βρίθουν κυνισμό
και βροχή που φτάνει πάντα τελευταία
μετά την πλήρη επιβολή της ξηρασίας

δεν είναι εύκολο να γράφεις για τον πόνο
ενώ πονάς αφόρητα
την ύμνηση της απώλειας δέους.

*Η συλλογή “Η μοναξιά του χρόνου” μπορέι να κατέβει ελεύθερα σε μορφή pdf από το σύνδεσμο http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

Τους πρόδωσαν οικτρά
και τους εξάντλησαν
τους κόψαν σε νομίσματα χιλιάδες
και τους ξεπούλησαν.

Τις νύχτες
μόλις κλείσουν τα βλέφαρα
αμείλικτα μόνοι
σπάνε τα σύρματα.
Σ’ άδεια φεγγάρια θέλουν να ξεφύγουν.
Πυροτεχνουργοί
σε πρόβα γενικού ολοκαυτώματος
εγείρουν σκιρτήματα βαθιά
οδύνες
και πτώσεις.
Ελίσσονται.
Προετοιμάζουν χώρους ανασύνταξης
εφεδρείες
απλώνουν κρυφά χαρτιά
αχρησιμοποίητους άσσους
εν πλήρη «μέθη» επιστρατεύουν λόχους ιερούς
ταξιαρχίες ονείρων σε μορφή εφόδου.
Ρουφώντας την έσχατη απόφαση ως το μεδούλι
απογειώνουν συνθήματα
ανοίγουν πυρ σε νεορήτορες και διατεινόμενους
μπουρλότο βάζουν σε πολιορκητικούς κριούς
θρυαλλίδες στων καιρών τα λαγούμια.
Γκρεμίζουν τείχη
προστακτικές
βεβαιότητες
το σιδηρούν παραπέτασμα γκρεμίζουν των αιώνων

μην πιστεύοντας πουθενά
πουθενά
παρά μονάχα στο νόημα του κόκκινου
στο γιατί
στο αντί
και στο αρνούμαι
έως θανάτου
για το μάθημα της Ιστορίας.

Ο συριγμός των ονείρων

Η κούραση της θάλασσας
κουρνιάζει στ’ αφτί μου
με ισχνό σαν γερο γονιού
θρόισμα.

Σίγασε ο συριγμός των ονείρων το αίμα τους πίνοντας.

Αποφάσισα ν’ αλλάξω χρώμα στο σκαρί μου.
Κίτρινο ομιχλώδους άπνοιας.
Να με τρομάζει. Να μη χαμογελώ όταν θέλω
να ουρλιάξω

Στον σκουριασμένο ουρανό

το φεγγάρι με τις εκατό μαύρες γωνίες
και τα εκατό αργυρά σκοινιά
ξεροβήχει.

Κρυμμένοι καλά ο υποβολέας
κι ο τεχνικός
ρίχνει ομίχλη ο δεύτερος και λωρίδες κίτρινο
ο πρώτος τού λέει τα λόγια που βαριέται να θυμάται
ή ξεχνά
το τυφλό φεγγάρι

που κάποτε συνέφαγαν
ο λύκος
το παιδί
κι η μάγισσα

στο δωρισμένο δίσκο του στο χώμα.

Το ουρλιαχτό του άντρα
χτυπά στο στέρνο του
γλύφει το στέρνο του τρώει
ό,τι ξέμεινε από τη νυχτερινή ζωή της μέρας
και περνάει στο συσσίτιο της επομένης.

*Τα ποιήματα αναδημοσιεύονται από το μπλογκ της Ρωξάνης Νικολάου Ηλιόδεντρον στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com

XVII

Νιώθω τον διακόπτη.
Τον γεύονται τα δάχτυλά μου.

Μία κίνηση χρειάζεται.
Μία κίνηση, και το έρεβος θα χαθεί.
Μία κίνηση, κι έπειτα θα δω.

Αλίμονο, δε βλέπω ποτέ.
Γιατί φοβάμαι να πατήσω τον διακόπτη.

Αυτόν. Τον διακόπτη.

Φοβάμαι το φως.
Φοβάμαι το πρόσωπό μου
κάτω από το Φως.

XXXII

Καταγγέλλουμε αμφιβολίες και φόβους ώστε να δικαιολογήσουμε την αδράνειά μας στην Τέχνη. Βλέπουμε, δηλαδή, τους Δαίμονες της ζωής μας σαν Δαίμονες και στη δημιουργικότητά μας˙ εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν αν θέλουμε να γράψουμε, να ερμηνεύσουμε, να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να σκηνοθετήσουμε, να εκφραστούμε.

Όμως οι Δαίμονες είναι ο λόγος που επινοήθηκε η Τέχνη. Οι Δαίμονες είναι ο λόγος που Την έχουμε τόσο ανάγκη. Όσο πασχίζουμε να τους αποφύγουμε αντί να τους χρησιμοποιήσουμε ως τους πιο σπουδαίους συμμάχους μας, ως τους πιο εγκάρδιους Φίλους, φτύνουμε τα δώρα του Θεού.

Στην Τέχνη, οι Δαίμονες μεταμορφώνονται σε Αγγέλους.

*Από την ποιητική συλλογή “Σκοτάδι” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.

Παρατηρώ τους περαστικούς
Στο Βοτανικό Κήπο
Να κοντοστέκονται στην ταμπέλα
Διαβάζουν : «Κώνειο το Στικτόν»
Και σοκαρισμένοι σχολιάζουν:
«αυτό που ήπιε ο Σωκράτης»

Ανάμεσα στις αλέες
με τα κίτρινα τριαντάφυλλα
Και τους ιβύσκους
Φύεται παράμερα
Λίγο πριν τα αρωματικά φυτά

Είναι ένας ιδανικός χλοερός τόπος
Ο Βοτανικός μας Κήπος
Κυρίως για ανα-ψυχή

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης (έργο της Louise Richardson) αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της ποιήτριας στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.gr

11

Τους τραχείς αιώνες
να απαλύνεις

τ’ αφρούρητα όνειρα
να εξαργυρώσεις
με αγάπες
στη δύσβατη ζωή

τα γυμνά πόδια
των ρακένδυτων
να ντύσεις
με ρόδινες φλόγες
σε ήλιο ελεύθερο

ο πύρινος χορός
να συνεχιστεί

η ιριδίζουσα αυγή
ν’ αντιστέκεται στην πέτρινη
πηγή του λόγου

12

Στις ερήμους στενεύει
ο ορίζοντας

επέρχεται ο κατακλυσμός
της φρούδας ελπίδας

φοβάμαι την επανάληψη
της μαχαιριάς
το φράγμα των χειλιών

αλαργεύει ο αδρός λογισμός
στον πυθμένα του χρόνου

*Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη τη συλλογή “Η Μοναξιά του Χρόνου” σε αρχείο pdf από τη διευθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

Κυκλοφορεί το 26ο τεύχος του fanzine «Chimeres» με κεντρικό θέμα τον αντιφασισμό – αντιρατσισμό. Αυτό το μήνα η στήλη «Ποιήματα και Χίμαιρες» είναι αφιερωμένη στον ακτιβιστή ποιητή Δημήτρη Τρωαδίτη, ενώ συμμετέχουμε στο τεύχος και με ένα επιπλέον κείμενο υπό τον τίτλο «Η Άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα και η Λογοκρισία στην Τέχνη».

Παρουσιάζουμε κατωτέρω τα περιεχόμενα του τεύχους:

# το ημερολόγιο ενός τρελού [comzeradd]
# τι είναι φασισμός; [τζορτζ όργουελ]
# σουρώνει, φιλτράρει, σώζει [selini]
# watch that man [tupelo]
# η βροχή [laura p.]
# σου τραγουδώ πως λίπανες με το αίμα σου τη γη [βάλια τσιριγώτη]
# άκου το φόβο τους [υστερεκτομή της κούκλας barbie]
# η άνοδος της ακροδεξιάς στην ελλάδα και η λογοκρισία στην τέχνη [ν.γ. λυκομήτρος]
# σοφία κ. [σταύρος καμπάδαης]
# το κύμα [baphomet]
# stop racism [σπυριδούλα ζάχου]
# γένος καινόν [στράτος κ. (abuno)]
# η ζωγραφιά [σπύρος γιαννακόπουλος]
# άτιτλο [seitanakos aka πτωχός γεώργιος]
# ο χρόνος δεν κάνει διακρίσεις [χαρά βογαζιανού]
# ποιήματα και χίμαιρες ~ Δημήτρης Τρωαδίτης [ν.γ. λυκομήτρος]
# απόσπασμα από τον πρόλογο του “old nazis, the new right, and the republican party” [chip berlet]
# 22/12/2012 [ιφιγένεια δεριζιώτη]
# άτιτλο [σ.κ.]
# εκτός θέματος [ματίνα αναγνωστοπούλου]
# ο κινέζος με το μενεξεδένιο τατουάζ [μίνως-αθανάσιος καρυωτάκης]
# ο νέος φασισμός στην ευρώπη [stephen marche]
# !no pasaran¡ [γιώργος τζαβλάκης]

Πατήστε πάνω στο όνομα του/της συγγραφέα/έως για να διαβάσετε το κείμενο.

Το περιοδικό είναι διαθέσιμο για ελεύθερη ανάγνωση στην ιστοσελίδα http://chimeres.info/, ενώ μπορείτε να το «κατεβάσετε» σε μορφή PDF πατώντας εδώ.

Τέλος, το περιοδικό διανέμεται δωρεάν σε έντυπη μορφή στα εξής σημεία:

ΕΛΛΑΔΑ

ΑΘΗΝΑ
Café/Bar Αθήναιον (Τσαμαδού 10)
Café/Bar Χάρτες (Βαλτετσίου 35 & Ζωοδόχου Πηγής)
Hackerspace.gr (Αμπατιέλου 11, Αγ. Ελευθέριος)
Βιβλιοπωλείο Solaris (Μπόταση 6)
Βιβλιοπωλείο Αλφειός (Χαριλάου Τρικούπη 22)
Βιβλιοπωλείο Ελεύθερος Τύπος (Βαλτετσίου 53)
Βιβλιοπωλείο Λεμόνι (Ηρακλειδών 22)
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος (Χαριλάου Τρικούπη 28)
Βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς (Μαυρομιχάλη 18)
Δισκοπωλείο Vinyl Microstore (Διδότου 34)
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Nosotros (Θεμιστοκλέους 66)
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Βοτανικός Κήπος (Πλ. Αγ. Δημητρίου, Πετρούπολη)
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37)
Εναλλακτικό Τσιπουράδικο Αγροτικόν (Καρπενησίου 52, Περιστέρι)
Καφενείον/Κολλεκτίβα Εργασίας Το Παγκάκι (Γ. Ολυμπίου 17-19, Κουκάκι)
Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα – Λαμπηδόνα (Άλσος Αγ. Τριάδας, Βύρωνας)
Μικρό Café (Αιμιλίου Βεάκη 36, Περιστέρι)
Πολυχώρος Ομάδα Λάσπη (Μ. Αλεξάνδρου 125 & Ευρυμέδοντος)
Συνεργατικό Καφενείο «έξι» (Τριών Ιεραρχών 21, Θησείο) Τέχνης Βήματα (Ηρακλειδών 54)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Café/Bar Hemingway (Αλ. Σβώλου 19)
Café/Bar La Doze (Βηλαρά 1)
Café/Bar Σπίρτο (Παύλου Μελά 33 & Ζεύξιδος)
Café/Bar Φρειδερίκο Αγάπη μου (Ολύμπου 87)
Metropolis Bookstore (Μητροπόλεως 94)
Δισκοπωλείο Λωτός (Σκρα 7)

ΓΙΑΝΝΕΝΑ
Café/Bar Θυμωμένο Πορτρέτο (Καποδιστρίου 20)

ΛΑΡΙΣΑ
Bar Mosh Pit (Κουμουνδούρου 16)
Café/Bar Las Ramblas (Απόλλωνος 8)
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Ιατρικής – ΙΚΑ (Παπακυριαζή 22)
Εναλλακτικό Μεζεδοπωλείο Τα Κανάρια (Ξάνθου 22)
Καφενείο Το Κουρμπέτι (Πλατεία ΟΣΕ)
Πολιτιστικό Στέκι Para Todos (Θουκυδίδου 7, τέρμα οδού Παλαιστίνης)

ΠΑΤΡΑ
Café Cinema (Γεροκωστοπούλου 48)

ΠΑΡΟΣ
Café Cozy (Νάουσα)

ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Συνεταιριστικό Καφενείο Ορτακιά (Αμνισού 11)

ΚΥΘΗΡΑ
Café Αραχτοπωλείο (Αβλέμονας)

ΒΟΛΟΣ
Café Felluca (Εργατικού Κέντρου Βόλου 12–14)
Café Ποδηλάτισσα (Π. Μελά – Τ. Οικονομάκη)

ΦΛΩΡΙΝΑ
Café/Bar Εν Φλωροίνοι (Λοχαγού Μόδη [Μεγάλου Αλεξάνδρου])

ΧΑΛΚΙΔΑ
Magaret Tattoo Story (Καλλία 1)

ΑΓΙΑ AΝΝΑ
Μπιραρία Βινύλιο (Αγία Άννα – Παραλία)

ΚΙΑΤΟ
Café Música es (Πεζόδρομος Μιαούλη)

ΣΕΡΡΕΣ
Café/Bar Sofa (Πεζόδρομος Π. Τσαλδάρη)

ΘΗΒΑ
Music Café The Bar (Σκουρτανιώτου 7)

ΚΥΠΡΟΣ

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Βιβλιοπωλείο/Αναγνωστήριο/Café/Εστιατόριο/Bar Οκτάνα (Αριστείδου 6, παλιά πόλη) 
Βιβλιοπωλείο/Εργοτεχνική Το 568 (Αριστοτέλους 16, παλιά πόλη)

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ – Εργαστήριο παρασκευής συναισθημάτων του Ν.Γ. Λυκομήτρου, στη διεύθυνση http://the-sound-of-loss.blogspot.gr/2013/06/chimeres-no-26.html


Ἡ θάλασσα στὰ βάθη της πήρ’ ἕναν ναύτη.—

Ἡ μάνα του, ἀνήξερη, πηαίνει κι ἀνάφτει

στὴν Παναγία μπροστὰ ἕνα ὑψηλὸ κερὶ

γιὰ νὰ ἐπιστρέψει γρήγορα καὶ νάν’ καλοὶ καιροὶ —

καὶ ὅλο πρὸς τὸν ἄνεμο στήνει τ’ αὐτί.

Ἀλλὰ ἐνῷ προσεύχεται καὶ δέεται αὐτή,

ἡ εἰκὼν ἀκούει, σοβαρὴ καὶ λυπημένη,

ξεύροντας πῶς δὲν θάλθει πιὰ ὁ υἱὸς ποῦ περιμένει

(
1898)

*Αναδημοσίευση από το http://tometopo.gr/home/culture/1211-2013-02-05-22-00-27.html

I’m in the shit business
I work for the sewerage department
I analyse experiments
I draw graphs and flow charts
and conclusions
today I was sitting at my desk
trying to explain
the dissolved air flotation process
where streams of little bubbles are released
into a tank full of sewerage
to float the suspended solids up to the surface
to be skimmed off
but what I was really thinking about
was lunchtime
the canteen cook
caters to the ethnic multitudes
by putting on Italian eats most days
I was thinking of ravioli
with meat sauce
but I was writing things like
“The sludge produced by this process
is grey-brown in colour
and does not produce
offensive odours
provided anaerobic conditions
can be prevented”
the sludge is really composed of
my used ravioli
and the Boss’s used steak
and your used hamburger
and the vegetarian’s used brown rice
all mixed up together
and when it gets in this state
no one wants to know about it
except me
I don’t find shit offensive
most people do
they can’y wait to push the button
or pull the chain or something
and then they think the shit has vanished
into the centre of the earth
it hasn’t really
it just floats up somewhere else
However
it’s all biodegradable
I reckon most people think
that shit is the most deadly poison
on the face of the earth
they’d rather face ten tons of plutonium
than half a bucket of shit
even their own
no curse in the English Language
is complete
without “shit” included in it somewhere
lunchtime arrived
I ate my ravioli
I had a shit
it was brown in colour
I felt a lot better