Κ.Π.Καβάφης. 80 χρόνια μετά τον μετατρέπουν σε μέσο προπαγάνδας

kavafissss

Γράφει η Sylvia…

Είχα την τύχη ως φοιτήτρια να μου διδάξει λογοτεχνία και ιδιαίτερα το έργο του Καβάφη, μια υπέροχη γυναίκα, η Ιλινασκαγιά, μια γυναίκα που μετέφρασε τον ποιητή στα Ρώσικα μιας και η ίδια ήταν Ελληνορωσίδα. Είχε την ικανότητα να προσεγγίζει την ποίηση πέρα από «πρέπει», τυπικές τεχνοκρατικές αναλύσεις, σου μάθαινε να βλέπεις πίσω από τους στίχους, να μαθαίνεις την βαθύτερη ψυχολογία του δημιουργού μέσα από τους στίχους. Δεν είναι τυχαίο ότι είχε επιλέξει τον Καβάφη. Μια ποιητική σκιά, έναν άνθρωπο που περισσότερο δυστυχώς ο σύγχρονος νεοελληνικός κόσμος ασχολήθηκε με το αν και πόσο ομοφυλόφιλος ήταν παρά με την ουσία της ψυχής και του έργου του. Ένας άνθρωπος χαμηλόφωνος, που στην ουσία το έργο του εκπροσωπούσε μια οικουμενικότητα, ανάλογα και ο ίδιος λόγω των διαρκών αλλαγών στα μέρη διαμονής του, αλλά και λόγω της καταγωγής του.

Σκέφτηκα αρκετά αν θα έπρεπε να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με την γελοιότατη επιλογή να κοσμήσει λεωφορεία και τρόλεϊ, αυτός ο ποιητής, σα να είναι διαφήμιση κινητού. Και το χειρότερο να επιλεγούν στίχοι από ποίημα του, παραβιάζοντας και παρερμηνεύοντας την σημασία τους, μόνο και μόνο για να επηρεάσουν, όσους δεν έτυχε να διαβάσουν το συγκεκριμένο ποίημα, ή δεν ήρθαν σε επαφή με τα γραπτά του ποιητή.

Continue reading →

Ρωξάνη Νικολάου, Γαρύφαλλα

Sweet_William_Dianthus_barbatus_'Heart_Attack'_Closeup_2816px

Σαν ξένη να ερχόμουν απ’ αλλού.

Σ’ απαλό καΐκι
να διέσχιζα του κήπου τo φονικό νερό
που γειτνιάζει με το ψηλό γονικό σπίτι.

Ηλίανθος μητέρα
τα σκοτεινά σου μέρη ίσκιοι ζωηροί
πολύεδρο άστρο.
Σε πόσα λουλούδια τραγούδησες
βρύση θνητή.

Ο πατέρας πληκτρολογεί στο google
τ’ όνομά του
τραντάζοντας με βροντερά φτερνίσματα
τον κορσέ του ύπνου
της κοινότητας.
84 χρονών ερωτευμένος με τη φευγάτη γη.

Ανάβουν τα φώτα στο σπίτι τους.
Όμορφα τα φώτα ανάβουν το σούρουπο.

Άκου πώς βαρά το κανονάκι στα περβόλια.
Εκείνο που σίγασε πριν από χρόνια.
Αναμεταξύ των χτύπων αντηχεί
η περπατησιά του σκιάχτρου
που κοντεύει.

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της ποιήτριας Ηλιόδενδρον στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com

Αλέξης Αντωνόπουλος, Στο τρένο

Death-by-Desertion2222

Θόρυβος στο τρένο και το κεφάλι του είναι πάλι κουρασμένο
δυσκολεύεται να εστιάσει πάλι κάποιος ζητιάνος παρακαλάει για λεφτά
ζητάει συγνώμη για την ενόχληση εγώ συγνώμη που δεν θέλω να δώσω

ένας άνθρωπος μιλάει δυνατά στο κινητό σκάσε απλά σκάσε

και εκείνη η κοπέλα
πώς παραμένει τόσο ήρεμη;

Εστιάζει. Στην κοπέλα.
Δεν έχει σημασία τι χρώμα έχουν τα μάτια της ή τα μαλλιά της-
αυτό εδώ δεν είναι ένα απ’ αυτά τα ποιήματα.

Γιατί το μόνο που έχει σημασία
τώρα
είναι αυτό που αισθάνεται τώρα

πως η ψυχή της ίσως να μπορεί να τον ξεκουράσει
για λίγο
μέχρι την επόμενη στάση.

Την πλησιάζει κι εκείνη τον κοιτάζει.
Τον κοιτάζει στα μάτια σαν να τον ξέρει- μα δεν τον ξέρει.

Εκείνη δεν φοβάται.

Λέτε απόψε να είναι εκείνη η βραδιά;
Λέτε απόψε να μην ακούσει πως είναι φρικιό
να μη νιώσει τον πόνο που μόνο το χαστούκι μιας γυναίκας μπορεί να προσφέρει
να μην τον πετάξουν έξω από το τρένο σαν κάποιον ανώμαλο που σπέρνει το κακό;

Κάθεται δίπλα της.
Εκείνη δεν κουνιέται.
Και τότε, φίλοι μου, κάτι απίστευτο συμβαίνει:

Ο άντρας, σιωπηλός,
φέρνει το κεφάλι του στα πόδια της γυναίκας
τα πόδια του απλώνονται στα διπλανά καθίσματα
το χέρι του πιάνει το χέρι της ή το χέρι της πιάνει το χέρι του- κανείς δεν ξέρει
και η γυναίκα, σιωπηλή,
τον χαϊδεύει στα μαλλιά, στο μάγουλο, στη μεγάλη του μύτη
και ο άντρας χαμογελάει
και τα παγωμένα, ακάλυπτα της πόδια ζεσταίνονται από το δάκρυ του
μέχρι το βαγόνι ν’ αδειάσει.

Και όλοι όσοι βρέθηκαν εκείνη τη νύχτα στο βαγόνι
θα λένε για το βράδυ που δύο ξένοι συναντήθηκαν
και αγγίχτηκαν
μέχρι η ζωή ξανά να τους τραβήξει.


*Για περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.alexantonopoulos.com

Ειρηναίος Μαράκης, Ξ(ημέρωμα)

10

στη Ν.Κ.

Επικίνδυνο το ξημέρωμα
ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει
πάνω από σπίτια φτωχικά
βυθισμένα στης δυστυχίας τον λήθαργο
κάρτα χτυπώντας
σε εργοστάσια της ανέχειας
χωρίς δάκρυα και ντροπή
ενώ στην τηλεόραση, ξεκινούν
από νωρίς τα πρωινάδικα
παρέα στους ξενύχτηδες
που για μια μπύρα και πατσά
θα πρόδιδαν και τη μητέρα τους.
Επικίνδυνο το ξημέρωμα
και ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει,
βαριά ρεμπέτικα και σκυλάδικα
με τις γυναίκες της δουλειάς
δρόμο να παίρνουν στα κρυφά
οι νοικοκύρηδες μην τις δουν
κι ενοχληθεί η τίμια και ηθική κοινωνία
που ορκίζεται στη γροθιά της
με άστεγους στα παγκάκια
και μετανάστες στην πλατεία
δουλειά να ζητούν
από όρθια καπέλα και κασμίρια
– που ξέχασαν, οι αγνώμονες
πως η ζωή έχει και κατηφόρες.
Επικίνδυνο το ξημέρωμα
ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει
με τα αυτοκίνητα στην εθνική
και τις καμπάνες του Όρθρου
να φτιάχνουν μουσική
που δεν θα ήθελες ν’ ακούσεις
κι εγώ, με τσιγάρο πρωινό
ποίηση, λέμε τώρα, να γράφω
για την φθορά και την απελπισία
αντί δίπλα σου να ‘ρθω
και στα ζεστά μας σεντόνια.

30/9/2013

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή Κίβδηλη Αντιόχεια στη διεύθυνση http://kivdilh-antioxeia.blogspot.gr

Μάκης Τσελέντης, Δύο ποιήματα

1001894_548589075197484_1608895710_n

οι περισσότεροι ίσκιοι
έφυγαν

στο αρχαίο κέρμα καίγεται
το νερό

πληθαίνει

όψη

———–

είναι μια κρούστα εδώ

ο ύπνος

τραγούδησαν υπολογιστικά
στο θέατρο

μέληση

διαδρομή

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Κηρύκειον στη διεύθυνση kirikion.blogspot.com

Celebrating Cavafy Sunday, October 27, 2013, Immigration Museum

a-1-cavafy-pic-mic

MELBOURNE POETS UNION OCTOBER 2013 EVENT

CELEBRATING CAVAFY

SUNDAY, OCTOBER 27, 2013,

2 PM – 4 PM

IMMIGRATION MUSEUM,

FLINDERS ST

This event celebrates the hundred and fiftieth anniversary of the birth of the Greek/Alexandrian poet Constantine Cavafy. Cavafy’s work has spread throughout the world , has been translated and is still being translated, into many languages. Poets and Cavafy lovers from diverse language backgrounds, including Greek, English, French, Italian, German and Dutch, will perform his poems.

Pots participanting are: Cece Ojany, Wendy Flemming, Dina Amanatides, Marietta Elliott-Kleerkoper, Joanna Liakakou, Dimitris Troaditis, Chris Ringrose, Erma Vassiliou, Nikos Piperis, Christina Spray, Kyriakos Amanatides.

Poets will also be invited to read their own work in the Open Section.

Activities will include:
Introduction to Cavafy and his work.
Readings of Cavafy’s poetry in different languages.
Open Section, where poets read their own work.

ORGANISERS & MCS:
DOROTHY POULOPOULOS
MARIETTA ELLIOTT-KLEERKOPER
WENDY FLEMING

AUSPICING BODY: MELBOURNE POETS UNION

SUPPORTED BY:
THE IMMIGRATION MUSEUM
THE GREEK-AUSTRALIAN CULTURAL LEAGUE
HELLENIC WRITERS ASSOCIATION OF AUSTRALIA

Θανάσης Τζούλης (1932-2010), Δηλητήρια για τους χρονοκυνηγούς

Thanasis Tzoulis-1

Ότι γυρεύω από τα σπίτια είναι τα ούλα τους
τα γέρικα μαλακά ούλα που παραλύουν
και τρέχουν από τα λακκώματα γερασμένα βρέφη
με τις σαρμανίτσες στους ώμους τους
το κεφάλι του πατέρα μου ανοιχτό με παλιό νερό
που χύνεται προς τη μεριά μου
επιθετικό
κι η πελώρια κοιλιά της μάνας μου με οχτώ ζωνάρια
από τις γέννες της έμπα μου λέει κουνάβι μου
πατώντας τους καπνοσωρούς
αφήνωντας απ’ έξω
δηλητήρια για τους χρονοκυνηγούς
πάρε και τέσσερα σκυλιά όταν βγαίνεις για το νερό σου
τα σύννεφα είναι χοντρό χόρτο με φίδιαΚαι μου δείχνει τα σύνορα της κάθε μου ανάγκης
με το φόβο υφ’ ήπατος
για χωμένα ναρκοπέδια και κρυφόσκυλα
μόλις ένα παραπάτημα
έξω απ’ τα σύνορα
Εκεί είναι μου λέει η ταφόπετρα με το ψωμί σου
και τα κόκαλά μου στην κόρα του
κι απ’ έξω χόντρο χόρτο με δηλητήριαγια τους χρονοκυνηγούςΑυτό είναι το σπίτι σου
που το δαγκώνει το χώμα ως τα μαλλιά του επικήδειου
τρόμου τουΟργιές μέσα στο χώμα είναι η γραφή των νεκρών
για την ασώματη
διαθήκη τουςΈμπα μου λέει κουνάβι μου κάτω απ’ το χώμα
πατώντας τους καπνοσωρούς
αφήνοντας απ’ έξω δηλητήρια
για τους χρονοκυνηγούς

Δύο ποιήματα για τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη

http://goodmusipresszita.blogspot.com/2012/03/constantine-p-cavafy-ithaka.html

Δημήτρης Ελευθεράκης, Στιχοποιού απόκλιση

Επάνω στο γραφείο του έμεναν τα γυαλιά, ένα κερί
κι ένας τόμος ανοιγμένος της Ιστορίας των Περσών
(μα γράφτηκε ποτέ τέτοιο βιβλίο;)
και μία εφημερίδα του έτους 2003 μ.Χ.
Στοχάζονταν να βρει τον ορισμό της περιρρέουσας
κι ύστερα να ‘δινε το όραμα μ’ όλο το μέτρο που βαστά ο στίχος,
να φτιάξει ποιήματα σπουδαία ελληνικά όπως το θέλησε.
Όμως τον πρόφτασε στα μέλη του ο δόλος του κρασιού,
όπως αρμόζει σε άνθρωπο φθαρμένο απ’ τα πνευματικά,
κι αφέθηκε στη γλύκα ενός ενύπνιου~
καράβια να φουσκώνουνε μέσα στις πόλεις του Κατάρ
κορίτσια που παντρεύονταν πάνω απ’ την έρημο
και στο μυαλό του υμέναιος τ’ ανθρώπινο μελίσσι.

Χάρης Ψαρράς, Γυρίζοντας αλλού το βλέμμα

Δε λέω πως το οξύ βλέμμα είναι λίγο
η δύναμη να βλέπεις πριν
τραπεί ο καθρέπτης σου σε δάκρυ κι αναπόληση
η γνώση να επινοείς
κάτω απ’ τα υφάσματα και τις πτυχές των ρούχων
σώματα υπάρχοντα μες στον παλμό τους.
Αναλογίες στέρεες, πρωτίστως φανερές
“δίνουνε νόημα στην όραση” μου έλεγες.
Αξίζει και αυτό, όμως τα μάτια πρέπει
να τα χειρίζεσαι σωστά, να συλλαμβάνεις
μια αγκαλιά πραγμάτων, όχι μόνο
ώμους λευκούς που αναλώνονται στο φως τους.
Πάθος συνδυάζοντας και βιοπορισμό
μιαν άκρη βρήκες και εσύ, χρυσό απάγκιο.
Κοίταζες σώματα γυμνά για να τα ζωγραφίζεις
προσεκτικά, τραβώντας με γραμμές τον ίδιο δρόμο
την κίνησή τους έξω απ’ το χαρτί
ίχνη χαδιών που προίκισαν το δέρμα
σγουρά μαλλιά σα φύλλα, σε σκιές
κι ήπιο χρώμα τα γύριζες.
Μοντέλα, αγόρα άπραγα, άνθρωποι της ανάγκης
καιροί σφιχτοί χωρίς δουλειά… ποζάρουν για να ζήσουν
αφήνουν έναν οβολό σε τέχνη λεπτών τρόπων.
Η πείνα, η δυσχέρεια πώς ν’ απεικονιστεί
όταν γλυκιές πηγές φωτός μόνο στο σώμα σκάβεις
βλέμμα οξύ στη θήκη των κορμιών να συσκοτίζεται…
αχ, όπου να ‘ναι θα τελειώσουν τα πορτρέτα
όσο φτάνεις στο πρόσωπο τα μάτια συναντάς
εκεί που κλείστηκε η ερημιά του κόσμου.
Σφιχτοί καιροί, χωρίς λεφτά, σώματα αγγεία και
στη φτώχεια τους υπάκουα.
Κοίτα τι λεν τα μάτια τους
θέλεις, δεν θες το βλέμα σου θα ‘βρει
εκείνη την οξεία του πλευρά που ξεγυμνώνει
το έργο από της χάρης του τα κρύσταλλα
κακό καθρεπτισμό και λυπημένο
για να σου νεύει πως, σιγά
σιγά, γίναν τα σώματα κουρέλια.

*Αναδημοσίευη από το http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

Poetry@FedSquare / Saturday 19 October 2-4pm

poetr

Federation Square

Beer DeLuxe Upstairs

(enter through The Atrium and/or next to SBS door)

Entry: Free (located near the Flinders Street)

Dear poets, poetry lovers and fellow travellers to the poetic journeys,

Under the full support of Federation Square and the auspices of Multicultural Arts Victoria we are pleased to announce that poetry@fedsquare is on again in 19 October, 2-4pm

We hope that October will be full of the Spring colors and scents translated into a poetic form and image.

Poetry@fedsquare is a free program of poetry, music and performance at Federation Square. Each month a group of different poets present their new (or not) work in a public setting to an ever-changing audience. It is also an opportunity to hear new words and voices.

This month we come again to you with four amazing local poets who are

Bronwyn Lovell

Jennifer Mackenzie

Michael Crane

Janet Galbraith

fed-square-corporate-logo-external-use-1

01