Β. Λεοντάρης, Συνοικίες

1377391_541672912569162_567689120_n

Οι πολιτείες της αδικίας είναι κυκλωμένες
E τις κυκλώνουν
συνοικισμοί, νεκροταφεία και φυλακές,
βλέφαρα, που έχουν λιώσει από όνειρο και κλάμα,
δάχτυλα πεινασμένα που παλεύουν με τη νύχτα
για ένα φεγγάρι δαγκωμένο,
οι πολιτείες της αδικίας είναι κυκλωμένες…
Όμως κανείς δεν ξέρει
πότε γίνονται ηφαίστεια οι πληγές, πότε οι ανατριχίλες γίνονται σεισμοί
κι ο πόνος ο ανθρώπινος δεν είναι μια εύκολη στιγμή για να
ξελογιαστεί
δεν είναι ούτε καρδιά ούτε συνείδηση για να τον αγοράσετε…
…Όταν κόμπαζε ο θάνατος
τσαλαπατώντας πολιτείες και σπαρτά,
όταν όλες οι πόρτες είχαν κουφαθεί και βουβαθεί,
αυτοί βγήκαν στους ναρκωμένους δρόμους,
βγήκανε να τον αντιμετωπίσουν,
ξέροντας πολύ καλά πως δεν ήταν ένα λουλούδι
να σκύψουν, να το κόψουν και να το καρφώσουν στο στήθος τους.
Έτοιμοι για το μέγα ρίγος,
όρμησαν μέσα σε γρανάζια και τροχούς
να σταματήσουνε το μακελειό,
να στομώσουν την έκρηξη…

Μανόλης Αναγνωστάκης, Δρόμοι Παλιοί

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα

κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ

νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ.

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ

κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα

κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε.

Poetry@FedSquare in Melbourne at 2-4pm on Saturday 16 November 2013

The Poetry Reading

Dear poets and lovers of poetry.

16 November 2013 marks the last poetry at Federation Square event for 2013 and brings in the scene another group of wonderfull poets to close enthusiastically this year.

Featured poets this time are John Stokes, Rose Lucas and Michael Farrell followed by an open mike.

JOHN STOKES is an international poet and author who has won or been shortlisted for many prizes including the Blake, Newcastle and Rosemary Dobson Prizes for Poetry. Publication credits include Antipodes, Meanjin, Island, A River in the Dark and Dancing in the yard at Eden. His poem, The View from the sold house, is available on the RedRoom Company’s free poetry app. His third major collection: “Fire in the Afternoon” has been accepted by Halstead Press for release early in the new year.
ROSE LUCAS is a Melbourne poet, writer and academic, currently teaching poetry and editing at Victoria University, Melbourne. Her poetry collection Even in the Dark (UWAP) appeared in July 2013. She is co-author of Bridgings: Readings in Australian Women’s Poetry (Oxford UP, 1996) and has published widely in the scholarly areas of women’s poetry, feminism, psychoanalysis, literary theory and cinema studies. Her poems have appeared in a range of journals and anthologies and she was shortlisted for the ABR Poetry Prize in 2009. Lucas previously taught in the English Department at Monash University for twenty years. She is also currently Chair of the Western Australian Premier’s Book Awards. Her poems have appeared in Heat, Meanjin, Hecate, Best Australian Poems 2007 and 2009. Even in the Dark is her first collection of poetry.

MICHAEL FARRELL is originally from Bombala, NSW, now living in Melbourne. He co-edited the anthology Out of the Box: Contemporary Australian Gay and Lesbian Poets which was published by Puncher & Wattmann in late 2009. He has completed a PhD at the University of Melbourne on poetics in the nineteenth century and, in 2013, was a creative fellow at UNSW Canberra at the Australian Defence Force Academy. He recently won ABR’s Peter Porter Poetry Prize. He has published several books, most recently open sesame (Giramondo) (2012) and the e-chapbook enjambment sisters present (Black Rider).

We also need around 10 open mic readers. Please drop me a line at poetryfedsquare@gmail.com
or troaditisdimitris@gmail.com or come see me on the spot.

Facebook account http://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare

Twitter account @poetryfedsquare

Finally, you’ll be notified almost a week prior whether or not the event will be in Beer DeLuxe upstairs again or in The Atrium.

See you there and then!

fed-square-corporate-logo-external-use-1

01

Τάσος Λειβαδίτης, Δύο ποιήματα

Ο Τάσος Λειβαδίτης έφυγε σαν χθες, 30 Οκτώβρη του 1988

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Οι ονειροπόλοι στέκονται πάντα στην άκρη γιατί μόνον
Από κει θα περάσει
οι φτωχοί που τους ελεούν προσφέρουν μεγαλόψυχα τον
εαυτό τους
οι λέξεις μεγαλώνουν μέσα σε βράδια λησμονιάς
γυναίκες σιδερώνουν τα ξένα ασπρόρουχα κι ύστερα
πηγαίνουν στην πόρτα και κλαίνε
κι αυτός που κάνει έναν μεγάλο κύκλο πριν πάει στο
σπίτι του, γιατί δε θέλει ακόμα να το παραδεχτεί
– όχι, μη με ρωτάς, τίποτα δε θα επανορθωθεί
παιδιά έρημα που φεύγουν αθόρυβα απ’ την παιδική
ηλικία
ανέμελα πουλιά που βρίσκονται ένα ολόκληρο χρόνο
σε άδεια
τ’ αγάλματα έχουν κι αυτά τις μλαγχολικές τους
ώρες
ποιήματα – κλειδιά για την τρέλα ή τον ουρανό
η φήμη – αυτό το σφαγείο
ονειρεύομαι ένα νοσοκομείο για τ’ άρρωστα παραμύθια,
κύκνους μες στα καπέλα των κατάδικων, δάφνες
για νικημένους
εμείς οι ξεχασμένοι που μας αρκεί ένα χαμόγελο για
να περάσουμε τα σύνορα του κόσμου.
Αντίο, αντίο… Τίποτα δε θα επανορθωθεί…

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΙΑ

Οπωσδήποτε θα είχα κάνει μεγάλα πράγματα
στη ζωή μου, αλλά είχα γεννηθεί πολύ απασχολημένος,
θέλω να πω (τι να πω και ποιος να καταλάβει)
– έμενα τότε σ’ ένα άθλιο ξενοδοχείο κοντά στο σταθμό,
τα τρένα φεύγαν γρήγορα σαν τις Εποχές, τα βράδια
ακουγόταν άξαφνα ένας πυροβολισμός απ’ το
παρελθόν κι η νοσταλγία με σκότωνε, ενώ η μαραμένη
καμαριέρα έστρωνε τα σεντόνια, τυλιγμένη μες στο
πυκνό μυστήριο μιας ζωής που σπαταλήθηκε άδικα, και
θυμόμουν τη μητέρα που μού ‘λεγε πως μια είναι η
μεγάλη αμαρτία, “παιδί μου” έλεγε κι εγώ καταλάβαινα,
γιατί υπάρχουν πολύ λίγα λόγια στον κόσμο –
όπως κι οι πιο ωραίες ιστορίες θα ειπωθούν για μας
όταν δε θά ναι πια κανείς να τις ακούσει.

Denise Levertov, Κοιτώντας, περπατώντας, όντας

Denise+Levertov

90 χρόνια από την γέννησή της
Denise Levertov (24/10/1923 – 20/12/1997)

«Ο Κόσμος δεν είναι κάτι να  
κοιτάς,  είναι κάτι εντός του να υπάρχεις»

Mark Rudman

Κοιτάζω και βλέπω.
Το κοίταγμα είναι ένας τρόπος ύπαρξης: γίνεται κανείς,
κάποιες φορές, ένα ζευγάρι περιπατητικά μάτια.
Που πάνε όπου το βλέμμα πάει τον καθένα.

Τα μάτια
σκάβουν κι ανοίγουν λαγούμια μες τον κόσμο.
Ψηλαφίζουν
το σάλπισμα, τ’ ουρλιαχτό, το μαδριγάλι, την κραυγή.
Ο Κόσμος και το παρελθόν του,
τόσο
ορατά  παρόντα,  στέρεα και σκιώδη  
που κοιτάζουν εκείνον που κοιτά .

Κι η γλώσσα; Οι Ρυθμοί
του αντίλαλου και της παρεμβολής ;
Αυτή είναι
ένας τρόπος αναπνοής.

Αναπνοής  που συντηρεί    
την αναζήτηση,
να πορεύεσαι  και να θωρείς ,
διαμέσω του κόσμου,
εντός του.


Denise Levertov (1923-1997): Μια από τις σπουδαιότερες ποιητικές φωνές του 20ού αι. Βρεττανή πολιτογραφημένη αμερικανίδα  και αυτοσυνειδητοποιημένη ποιήτρια από πολύ νεαρή ηλικία, διακρίνεται για το ιδιαίτερο ενός στοχαστικού λυρισμού  και την ικανότητα περιγραφής του ζοφερού και του  ανυπόφορου από μια άνευ, φόβου η πάθους, θέση ποιητικής παρρησίας και εποπτείας του καιρού της. Εκφράστηκε ενεργά κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και πήρε μέρος σε αρκετές  δράσεις κατά του. Υποστήριξε θερμά την ικανότητα των ατόμων να αλλάζουν τις αρνητικές συνθήκες της ζωής τους  με κοινή οργανωμένη προσπάθεια καθώς και την αξιοπρέπεια των γυναικών ως υποκειμένων . Ένα μεγάλο μέρος του έργου της διαπνέεται από θέματα οντολογικά και θεολογικά και πολλά από αυτά αποτελούν φιλοσοφική σπουδή σχετικά με το θείον. Εξέδωσε 24 ποιητικές συλλογές ενώ βραβεύτηκε επανειλημμένα για το έργο της από διάφορους οργανισμούς.  

*Μετάφραση-επιμέλεια βιογραφικού σημειώματος: Αθανασία Δανελάτου.
**Αναδημοσίευση από τη Θράκα http://thraka-magazine.blogspot.gr.

Μαρία Τσολιά, Μεμβράνη

images

Αδιόρατη
η μεμβράνη των ημερών
βαμμένη στη σιωπή
μιας ελάχιστης
εξομολόγησης
χάρτης αχνός
ελλιπούς ονείρου
φτερό πεταλούδας

αν την αγγίξω
θα γίνει σκόνη
κι αυτό το τίποτε
θα είναι
όλη μου η μνήμη.

*Από τη συλλογή “Όσο κόκκινο μου αρνήθηκες”, εκδ. Οσελότος.

Νίκος Ερηνάκης, Δύο ποιήματα

l14_erinakis

Μην αναφερθώ σε νεκρούς

———–
Και τώρα τι;
Και τώρα που δεν είναι τίποτα εδώ, τι;
Μήπως να φύγουμε κι εμείς;
Να κατηφορίσουμε προς τα πίσω;
Αφού για άλλα ξεκινήσαμε και αλλού τώρα ξαπλώνουμε
μήπως να παραδοθούμε και να περιμένουμε θλιμμένοι;
Ή, αν θέλουμε, μπορούμε να τρέξουμε ζαλισμένοι
λίγο κλάμα θα βοηθήσει
μην αναφερθώ σε νεκρούς
θα κρύψω μερικά κομμένα λουλούδια
κάτω από πέτρες και πίσω από τα μαλλιά σου
αφού τώρα τι;
Τι μένει να αναμένουμε
όντας οι μόνοι νικητές;
————–

Δε θα υπάρξει απώλεια
————-
Ο κόσμος δε θυσιάζει
ούτε θυσιάζεται εύκολα πια.
———
Η τύχη μάλλον περισσότερο μας αγνοεί.
——–
Μη μιλάς για σκιές
το φως ενοχλεί περισσότερο.
——–
Το να ανατινάζεις τον κόσμο
είναι πιο δημιουργικό από το να τον υπομένεις.
Επιδίωξε τη σφαίρα τους
οι ήδη νεκροί δεν ξαναπεθαίνουν,
ελευθερώνονται.
————
Το παραλήρημα δηλώνει όραμα
κι η προσευχή αποτελεί κατάλυση ηθικής.
——-
Δεν θα υπάρξει απώλεια
η άνοιξη παραμένει άνοιξη.
—————
Μα στο τέλος οφείλουμε
πάντα μία συγγνώμη.
—————

*Από τη συλλογή “Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου”, εκδ. Ροές 2009

Τα ΟΧΙ του Αργύρη Χιόνη

xionis1382916466

Γράφει ο Ανδρέας Ζάρρος

Στην αρχή λίγοι έδωσαν σημασία στον ομιλητή, ο οποίος σύντομα κέρδισε το ακροατήριό του επανακαθορίζοντας καταλυτικά τα νοήματα της 28ης Οκτωβρίου.
….

Στις 28 Οκτωβρίου 2011 βραβεύτηκαν οι επιτυχόντες μαθητές του δήμου Ξυλοκάστρου Ευρωστίνης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο Αργύρης Χιόνης ήταν ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης και σε όλα τα παιδιά έδωσαν ένα βιβλίο του. Ανέβηκα λοιπόν στο Θροφαρί για να τον πάρω, και μετά την απαραίτητη στάση στο Intro Art Cafe, φτάσαμε στο θέατρο Άγγελος Σικελιανός. Καθίσαμε και περιμέναμε να τον καλέσουν στο βήμα.Κάποια στιγμή βγάζει τα χαρτιά που είχε γράψει κι ενώ τους ρίχνει μια τελευταία ματιά με ρωτάει: «Το κωλογλείψιμο είναι κακιά λέξη;». «Όχι», απαντάω αμέσως και χαμογελάω πονηρά. «Α, εντάξει» είπε και μετά από λίγο ανέβηκε στο βήμα.

Στην αρχή -τα παιδιά κυρίως- δεν μπορώ να πω ότι πρόσεχαν τον ομιλητή. Λίγο μετά, όλο το θέατρο είχε βουβαθεί και άκουγε ευλαβικά. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος λόγος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι; Ίσως αυτοί που δεν τον ήξεραν να περίμεναν ν’ ακούσουν τετριμμένες νουθεσίες ενός «σοφού» μεγάλου προς τους νέους. Όμως, ήταν διαφορετικά. Ευτυχώς μου έκοψε και πάτησα την ηχογράφηση στο κινητό, τη μαγνητοφώνησα κι έτσι την έχουμε σχεδόν όλη. Πέρα από την εισαγωγή (όπου ευχαριστούσε για την πρόσκληση) και μια δυο λέξεις που δεν ακούγονται, όλη η άλλη είναι αυτούσια:
 
Continue reading →

Έντγκαρ Λη Μάστερ, Α. Ντ. Μπλόουντ

headfbs

Αν εσείς στο χωριό νομίζετε πως έκανα καλά,
Όταν έκλεισα τα σαλούουν και σταμάτησα τη χαρτοπαιξία,
Και σωφρόνισα το γέρο-Ντέιζυ Φρέιζερ μπροστά στο δικαστή Άτνετ,
Στις τόσες σταυροφορίες να περάσω από καθαρτήριο τους αμαρτωλούς·
Γιατί αφήνετε τη θυγατέρα της καπελούς Ντόρας,
Και τον ανάξιο γιο του Βενιαμίν Παντιέ
Να κάνουν τον τάφο μου τη νύχτα ανόσιό τους μαξιλάρι;

*Μετάφραση: Ιάσων Δεπούντης

Γιάννης Χαιρέτης, Ανάμνηση

1235468_10200154602388143_1737939710_n

Σε Χώρους και σε Χρόνους Άσπιλης Φωτιάς
το Σύμπαν του μυαλού μου καταβροχθίζεται.
Γέλιο και λυγμός κι ύστερα σιωπή
κι η ήρεμη ανάσα που ο ύπνος φέρνει
στους σοφούς Ανθρώπους…

Η μνήμη μου αθάνατη
-μέσα από λίθινους καιρούς
ορμητικό ποτάμι, ξεχυνόταν…-
τώρα, στ’ απέραντο του ζωογόνου Πόνου
ταξιδεύει.

Ω, εσύ Φωτιά
θαμμένη σε ιερή, πανάρχαια σπηλιά,
στους πρώτους κύκλους της Μεγάλης
Μοναξιάς
τη λάμψη της γυμνής αγάπης μου
σκορπούσες.

Πέρα, στης εξιλαστήριας Φωτιάς
το ελπιδοφόρο Φως
φως ταπεινό είμαι κι εγώ
π’ όλο αγωνίζεται και λαχταρά
να μείνει αναμμένο!…

*Από την ποιητική συλλογή “Ο κύκλος των χαμένων μαχαιριών”, εκδόσεις ¨Άρδην”, Αθήνα 1999.