ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Ήρθε η ώρα να διαψεύσουμε τις Κασσάνδρες
που προφητεύουν το χαμό μας.
Μόνοι θα λύσουμε το γρίφο της ανάκαμψης.
Το γνωρίζουμε.
Είναι σχεδόν αδύνατο να βγούμε απ’ το λαβύρινθο.
Αλλά θα το τολμήσουμε.
Θα κάνουμε την υπέρβαση.

CONTRA LEGEM

Πρακτικές κι αποφάσεις μας κρατάνε ομήρους.
H χώρα τρέφεται με τις σάρκες των παιδιών της.
«Άλλοι» αποφασίζουν για την τύχη μας.
Αυταρχικοί νόμοι επιβάλλουν το ανέφικτο.
Απομυζούν τους χυμούς της ζωής.
Η ευτυχία δεν επιτρέπεται!
Εμείς όμως θα παρανομήσουμε.
Κι ας καταδικαστούμε σε μόνιμη πτώχευση.

ΚΥΜΑ ΟΡΓΗΣ

Το ποτήρι ξεχείλισε.
Η τελευταία σταγόνα αγανάκτησης
έγινε χείμαρρος διαμαρτυρίας.
Κάτω απ’ τη σημαία της διαδήλωσης
πλήθος οργισμένων πολιτών.
Στεντόρεια η φωνή, πύρινο το βλέμμα.
Το στόμα πικρό.
Αγανάκτηση,
γι’ αυτούς που έκλεψαν το παρόν
και ματαίωσαν το μέλλον.

*Τα ποιήματα περιλαμβάνονται στη βραβευμενη ποιητική συλλογή “Στο τούνελ της κρίσης”, Θεσσαλονίκη 2012.

Καὶ σχίζονται στὰ νεῦρα σου οἱ χυμοί.
Τὸ σῶμα σου όνειρο νὰ πλέει μὲς στὴν ὀδύνη.
Κι ἀπὸ τὴ γέννα πρὶν
Μιὰ
ἀρχαιότητα μεταμορφώσεις.
Κ’ ἴσαμε κεῖ τὰ κύτταρά σου ξυπνητὰ
Ποὺ ἀποχωρίζονται καὶ ξέρουν.
Νέα, νέα ἡ συγκίνηση καὶ πάλι τόσο!
Τόσες φορὲς ποὺ εἴμαστε ἐρωτευμένοι…

Rosas de Tahrir

Nos murmúrios do tempo,
sangram rosas, as rosas!

Negras rosas já,
no coração do vento.

Com todo o amor por esse grito inicial de liberdade,
na Praça TAHRIR, parte já do nosso inconsciente coletivo.
Para sempre!

Roses of Tahrir

On murmurs of the time,
bleeds roses, the roses!

Black roses now,
in the heart of the wind.

With all the love for this initial scream of freedom,
in the Tahrir Square, now part of our collective unconscious.
Forever!

Ρόδα της Tahrir

Στο φύσημα του χρόνου,
τριαντάφυλλα αιμορραγούν,
τριαντάφυλλα!

Μαύρα τριαντάφυλλα τώρα,
στην καρδιά του ανέμου.

Με όλη την αγάπη γι’ αυτήν την αρχική κραυγή ελευθερίας,
στην πλατεία Tahrir, τώρα μέρος του συλλογικού μας ασυνειδήτου.
Για πάντα!






Εσύ είσαι περισσότερα από τα μάτια μου γιατί βλέπεις
όσα στα μάτια μου έχω απ΄ τη ζωή σου.
Κι έτσι περπατάω τυφλός από μέναν τον ίδιο
φωτισμένον απ’ τα μάτια μου που καίνε με τη δική σου φωτιά.

Εσύ είσαι περισσότερα από την ακοή μου γιατί ακούς
όσα στην ακοή μου έχω απ΄ τη φωνή σου.
Κι έτσι πορεύομαι κουφός από μέναν τον ίδιο
γεμάτον απ΄ την τρυφεράδα της προφοράς σου.
Η μόνη φωνή από σένα!

Εσύ είσαι περισσότερα από την όσφρησή μου γιατί μυρίζεις
όσα η όσφρησή μου έχει απ΄ τη μυρωδιά σου.
Κι έτσι πορεύομαι αγνοώντας το ίδιο το άρωμα,
που αποπνέει ο χώρος με τις μυρωδιές σου,
το όψιμο περιβολάκι σου.

Εσύ είσαι περισσότερα απ’ τη γλώσσα μου γιατί δοκιμάζεις
όσα στη γλώσσα μου έχω από σένα μόνο,
κι έτσι πορεύομαι αναίσθητος στις γεύσεις μου
γευόμενος την τέρψη των δικών σου,
μόνη γεύση από σένα.

Εσύ είσαι περισσότερα από την αφή μου γιατί σ’ εμένα
το χάδι σου χαϊδεύεις και ξεχειλίζεις.
Κι έτσι αγγίζω στο σώμα μου την απόλαυση
των χεριών σου καμένων απ’ τα δικά μου.

Εγώ είμαι μονάχα ο ζωντανός καθρέφτης
των αισθήσεών σου. Η πίστη
στο λαρύγγι του ηφαιστείου.

*Από τη συλλογή «Πέτρα των θυσιών» (Piedra de sacrificios), 1924. Μετάφραση ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ 2011. Αναδημοσίευση από το http://amarouv.blogspot.gr/p/blog-page_11.html

Ανεβοκατεβαίνω έξαλλη του παλατιού τις σκάλες
με τα φουστάνια μου στο χέρι
και πάω από τα νεύρα μου να σκάσω!
Κι ανάβω το ‘να τσιγάρο πίσω από τ’ άλλο
χαστουκίζω υπηρέτριες και σπάω βάζα…

Δεν είμαι άκαρδη
αλλά δαιμονίζομαι
που βασιλεύω σε καρδιές χάρτινες
αίμα στις φλέβες τους δεν τρέχει
Σκορπίζονται με το παραμικρό
Σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα
Και τρέχουν στα συρτάρια τους να μπουν

Όχι, πείτε μου
Αν ήσασταν βασίλισσα
Δεν θα τους παίρνατε τα κεφάλια;

*Από το Ομάδα από Ποιηση ΙΙ, “Υπέρ Ονειρίας”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2012.

I

Δεν ξεχωρίζω πια τον ερχομό σου από την άνοιξη
Το βάδισμά σου απ’ το άνοιγμα των λουλουδιών
Τη νιότη από το χαμόγελό σου.
Δεν ξεχωρίζω το κορμί σου απ’ των περιβολιών το θρόισμα
Την αφή σου απ’ την αφή όλου του κόσμου
Τη γεύση σου απ’ τη γεύση των τρικυμισμένων μυστικών.
Δεν ξεχωρίζω πια τα μάτια σου
Μάτια; Ουρανός; Θάλασσα; Αστέρια;
– δεν ξεχωρίζω πια
Εσπαταλήθηκες πολύ μες στη ζωή μου.

III

Έξω από το χαράκωμα της μοίρας
Στόμα του τριαντάφυλλου
Μάτια της βροχής
Δάχτυλα που δεν έχουν αδερφούς
Και αδερφές στον κόσμο
Σφίγγουν τα ηνία του χαμόγελου, καθώς
Το αίμα στο χαράκωμα του ορίζοντα σαλπίζει
Σιωπητήριο καρδιάς.

VI

Πάθος ανθρώπινο
Δε γιατρεύεται τούτη η ομορφιά
Λουσμένη σε πληγές και ηφαίστεια…
Άνοιξη, άνοιξη!…κι αχ, δε γιατρεύεται
Τούτη η ελπίδα της ζωής, η ελπίδα της αγάπη…

*Από την ποιητική συλλογή “Ψυχοστασία”.

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΣΙΡΑΚΟΥ

Πώς ξεκινάνε όλα από ένα ποίημα, ή φορές, πώς καταλήγουν σε αυτό; Είναι ο έρωτας η αιτία – αιτία για το ποίημα και για την ανθολόγησή του ίσως; Τα εκατό ωραιότερα ερωτικά ποιήματα της ισπανικής γλώσσας, μια δίγλωσση έκδοση από τις Eκδόσεις Εκάτη έχουν μέσα τους τον έρωτα του ποιητή και καθηγητή της ισπανικής γλώσσας Πέδρο Λάστρα και του μελετητή και μεταφραστή Ρήγα Καππάτου για τα ποιήματα που έχουν γραφεί σε μια ξένη γλώσσα, την ισπανική, και απευθύνονται σε όσους μπορούν να μιλήσουν την κοινή γλώσσα του έρωτα.

Ο έρωτας είναι το ανεξάντλητο θέμα των ποιητών. Η ποίηση που έχει γραφτεί στην ισπανική γλώσσα, έχει τη δική της μεγάλη και αδιαμφισβήτητη μερίδα από αυτά τα αριστουργήματα. «Είναι πρόκληση», λένε στον πρόλογο του βιβλίου οι συντελεστές του Ρήγας Καππάτος και Πέδρο Λάστρα, «γιατί η παραγωγή σε αυτήν τη γλώσσα είναι πολύ μεγάλη, ομιλείται σε πάνω από 20 χώρες, καλύπτει χωρίς διακοπές το χρονικό διάστημα από τον 15ο αιώνα της ισπανικής αναγέννησης ως τους μοντερνιστές της εποχής μας».

Οι δύο ανθολόγοι παρουσιάζουν εδώ, τη δικιά τους εκλογή των ποιημάτων που γράφτηκαν στη γλώσσα του Γκαρθιλάσο, του Κεβέδο, του Γκόνγκορα. Σονέτα, μπαλάντες και ποιήματα σε ελεύθερο στίχο παρασύρουν τον αναγνώστη σε μια γνωριμία με όλη την κλίμακα των συναισθημάτων που προκαλεί ο φτερωτός θεός σε 78 ποιητές από 14 χώρες, ανάμεσά τους και 4 αποδέκτες του βραβείου Νόμπελ.

Γιατί σκοπός των Πέδρο Λάστρα και Ρήγα Καππάτου είναι «μια ανθολογία ερωτικών ποιημάτων και όχι χωρών ή ποιητών» και για δικιά μας ευχαρίστηση τον πέτυχαν.

*Αναδημοσίευση από το Βακχικόν στη διεύθυνση http://www.vakxikon.gr

Εἶναι μία θύρα στὰ μάτια κάθε νεκροῦ
μὲ καίει τρόμος ἀπ᾿ τὴν ἡλικία
τῶν λουλουδιῶν ἔτσι γρήγορα ποὺ φεύγουν
ἔτσι γρήγορα εἶναι μιὰ θύρα βαμμένη μὲ τὴ σιωπὴ
κι ὁ θάνατος μονόλιθος.
Κράζει τ᾿ ἀηδόνι μαῦρος κόρακας καὶ θέλει τὴ φωνή του
μὰ δὲν ἔχει γλῶσσα ἡ δεύτερη ζωή μας. Καλὴ νύχτα,
ποὺ λέει ὁ θεατρίνος ἢ ὁ ψευδοσκότεινος, δὲν ὑπάρχει
κι οὔτε νύχτα κακὴ κι ἀκόμη οὔτε νύχτα
εἶναι μονάχα τὸ Δὲν τὸ Μὴ καὶ τ᾿ Ὄχι σὰν καρπὸς
τοῦ δέντρου μὲ τ᾿ ὄνομα Ἐγὼ καὶ τ᾿ ἄλλο τ᾿ ὄνομα Ταξιδεύω
κι ὅλα τὰ λόγια μας ἐδῶ
φενάκη κ᾿ ἐσωτερικὰ τηλέφωνα
εἶναι μιὰ θύρα φοβερὴ
γι᾿ αὐτὸ κρατοῦμε τουφέκι τὸ τραγούδι:
Μιὰ θύρα, θύρα ἡ γκρέμιση
τὸ σάλιο τοῦ χελιδονιοῦ ποὺ φτιάχνει μὲ τὰ φρύγανα
στὰ δέντρα οὐράνιες φωλιές.
Καὶ χωρίζουμε σὲ φῶς καὶ σκοτάδι τὸ Ἕνα.
Χωρίζουμε τὸν Ὀδυρμὸ σὲ τύφλωση καὶ θυσία.

Α!

Τόση σιωπή…
Ποιος την αράδιασε
στην πόρτα μου εμπρός;
Α!… πρέπει να το
διευθετήσω πια το θέμα αυτό!

Με χαριτωμένες και κομψές
συνηθισμένες πια κινήσεις
θα κόψω απαλά ετούτο το κενό!
*
Λέξη με άνθρωπο,
δεν έχω πει απ’ το ξημέρωμα
και ήδη κοντεύει μεσημέρι.
Καιρός μουντός
έξω απ’ τα τζάμια των βλεφάρων.
Καιρός δειλός!
Θα βρέξει ή όχι;
Στιγμές και μέρες λέω: «Να!…Να!
όπου να ’ναι…, τ’ αδειάζω το κενό!»
Α!…Τέλειωσα μαζί του!
Τα μπερδεμένα και τ’ ανόητα ξεκαθαρίζουν
Όπου να ’ναι!…

Continue reading →