Στο δολοφονημένο από τους φασίστες Παύλο Φύσσα
Ευημερείτε! Και λοιπόν; Τι καταφέρατε αργυρό,
πολίτες της έννομης φρίκης; Τι ευθαρσώς
αργυρό, σαν την σταγόνα μιας αδέσποτης βροχής,
που αρνείται ν’ αποχωριστεί του πεύκου τη βελόνα,
όταν ο ήλιος την καλεί στη μάχη του μεσημεριού;
Καν τόσο, τόσο καν δεν έλαμψε η ζωή σας,
πίσω από τα παράθυρά σας,
σαν άδεια από λαχτάρες και φωνές
κι ανάσες ταραγμένων σεντονιών
και μαραμένων σεντονιών•
τα σπίτια: τελευταίας απελπισίας αποθήκες ψυχών
επιπλωμένη άνοια, δάνεια ανία.
Να μου το εξηγήσετε αυτό.
Δεν κουραστήκατε ακόμα να τραβάτε απ’ τα μαλλιά
την αποτελεσματικότητα ενός κόσμου
διεφθαρμένου από μάνα,
χασάπη από πατέρα, ανυπόφορου από τη γέννησή του
–ανυπόφορου, ανόητοι, ή εν δυνάμει τα πάντα
(ξέρει η χυδαιότητα των επινοήσεών σας)• ναι!–
αποφασισμένοι να πνιγείτε αν χρειαστεί,
ξεφωνίζοντας οράματα και σχέδια και προοπτικές,
σαν να μπορούσε το γράμμα της χυδαιότητάς σας
να σας κρατήσει στην επιφάνεια της αιωνιότητας;
Κατάμουτρα ευπατρίδες της ακράτειας σας λέω:
κριάρια, ταύρους, παρήγορους επιβήτορες,
κοντούς, κακάσχημους, ανάπηρους εντελώς στο μυαλό
ηλίθιους στο σώμα, θλιβερούς επιδειξίες
μιας δύναμης που πηδάει από φλέβα σε φλέβα,
σαν μαϊμού στον καιρό της.
Τι να κάνει
μια παράφορη ψυχή μπροστά σε τόση αναίδεια;
Φύλλα χάλκινα στο φως,
κλαδιά δοξαστικά στα χέρια της άπνοιας,
απλόχερη σιωπή νυσταγμένων πουλιών,
χρυσάφι απερίγραπτο σπαρμένο στο νερό•
και κάτω, στον αμνήμονα βυθό, κάτι να σπάζει κάτι,
σαν θρόισμα ή ανάσα του πνιγμένου,
σύριζα στη γαλήνη μιας απλησίαστης ακτής.
Αυτό ίσως λέγεται ελευθερία, ίσως απλά γαλήνη.
Άλλη πληγή η αλήθεια καθενός.
Μα, πώς ματώνει τόση δύναμη στον ύπνο.
Αρπάζομαι από την πληγή του κόσμου
και ξυπνούν τα έλατα μόλις χαράξει στις κορφές
το μέγα πορτοκάλι, σκουντάνε τη σιωπή
(ομίχλη αφράτη ξαπλωμένη αποβραδίς
σαν το πιστό στα πόδια τους σκυλί):
«Άντε κορίτσι μου για ύπνο. Άντε κι έχουμε δουλειές!»
Στη μεγίστη, πολίτη! Πού είσαι, μωρέ;
Βόσκεις ακόμα αστέρια;
Δεν βρήκαν άκρη στο Οτέλ ντε Βιλ.
Καταραμένο μέρος!
Κι εκείνος ο μικρός, εκείνος ο…
Τριγυρίζει μοναχός του. Δεν λέω,
η εξέγερση των Κομμουνάρων
είναι η πρώτη στην ιστορία προλεταριακή επανάσταση
και η Κομμούνα η πρώτη εργατική εξουσία.
Αλλά μόνος του; Εκείνος ο… πώς τον είπαμε, πολίτη;»
«Δεν θυμάμαι, καπετάνιε! Τι θυμήθηκες τώρα!»
«Δεν θυμάσαι! Δεν θυμάσαι!
Μυρίζει ο τόπος σκίνο και θυμάρι κι εσύ δεν θυμάσαι!
Κρίμα, να πάρει ο διάολος!
Μέρες που πάει ο θάνατος και βρίσκει!»
«Όχι, βέβαια, καπετάνιε!
Ο θάνατος γυρεύει κόκαλα για τα δόντια του στην Κίνα•
κι είναι σκοτάδι τώρα εκεί».
«Μα φυσικά, πολίτη! Άντε, ξημέρωσε, πια.
Ησύχασε τα κλαδιά σου.
Πότε είπαμε σε παραχώσανε εσένα;»
«Στις 15 του Μαγιού, στα 1823!»
«Με πέρασες, πολίτη•
στις 15 Μαΐου, του 1947, εμένα!»
«Με λάκκους μετράει ο κόσμος τα όνειρα, καπετάνιε!»
«Με λάκκους, πολίτη, αλλά…
για ποιο πράγμα είπαμε πως ξυπνήσαμε μια μέρα
και θεωρήσαμε ανάξιο να κρύβουμε τις απόψεις
και τις προθέσεις μας, δηλώνοντας ανοιχτά
πως οι σκοποί μας μπορούν να πραγματοποιηθούν
μονάχα με τη βίαιη ανατροπή…
ποιου πράγματος, πολίτη;»
«Δεν ξέρω. Νομίζω… ένα συμβάν ήταν…
ανάμεσα στα χόρτα και τις δροσιές.
Χιόνιζε, ο κόσμος μας έλεγε τρελούς.
Εμείς, αν δεν ήμαστε τρελοί,
δεν θ’ αρχίζαμε χορούς στα λιανοχορταρούδια,
γιατί θα σκεφτόμαστε πρώτα για πολεμοφόδια, καβαλαρία, πυροβολικό, τις αποθήκες
και τα μαγαζιά μας• και θα μετρούσαμε τη δύναμη
τη δική μας και του Άλλου τη δύναμη.
Και τώρα που αποτύχαμε δεν μας λένε τρελούς,
αλλά καταραμένους κι αναθεματισμένους.
Και είμαστε σαν το καράβι,
που δεν έμεινε στο λιμάνι δειλό κι ανάξιο,
αλλά σηκωθήκαμε με τέτοια φουρτούνα
και τέτοιον άνεμο κι έλεγαν: ‘Ιδού παλικάρια
που πηγαίνουν να πουλήσουν,
να γυρίσουν πίσω ευδόκιμοι και όχι
αναλυτές των συνθηκών’.
Κι όταν γυρίσαμε μισοπνιγμένοι:
‘Δες εκεί κάτι παλιάνθρωπους•
πήραν τον κόσμο στον λαιμό τους’.
Μα ποιος μπορεί να γνωρίζει τις συνέπειες;»
«Έτσι είναι, πολίτη. Αν τις γνωρίζαμε
πώς θα μπορούσαμε να δώσουμε ύπαρξη
σε κάτι που δεν έλειπε ευθαρσώς
από αυτόν τον κόσμο;»
«Με λάκκους μετράει ο κόσμος τον κόσμο».
«Ε, μη σε παίρνει κάτω η θεμελίωση των από καρδιάς.
Όλα επανεκκινούν, ανά πάσα στιγμή,
όταν είναι αρκετά υπερβατική η εκκίνηση.
Κάποια στιγμή, κάποιος θα βρει
μιαν ακόμα όπερα του Βιβάλντι».
«Έτσι είναι, καπετάνιε».
«Αφού τα έλατα πιάνουν κουβέντα για τον θάνατο
κι ο άνεμος γεννάει λιακάδες στα πανιά με τα θυμάρια».
«Αληθώς!»
«Αληθώς, πολίτη! Δεν ξέρεις πότε οι δρόμοι
εγκαλούν τις δροσιές στα οδοφράγματα,
κι αυτός ο μικρός, αυτός ο…»
«Ρεμπώ, καπετάνιε! Θυμήθηκα• Ρεμπώ!»
«Ναι, Ρεμπώ. Μικρός, αλλά…
Τι γίνεται εκεί κάτω, πολίτη;»
«Δυο σκελετοί διεκδικούν έναν κρεμασμένο, καπετάνιε».
«Τζέιμς Ένσορ δεν είναι αυτό;»
«Ακριβώς!»
«Στη μεγίστη, πολίτη• προφταίνουμε ακόμα!»
Το Ον: μια πληγή που τρέχει ανθρώπινη ιστορία.
To Koskino 