Τα σύννεφα διαβαίνουν χαμηλά
τόσο που κ` ένα κάγκελο να `τανε σπασμένο
θα μπορούσες να άπλωνες το χέρι και ν` αγγίξεις
τη διαβατική
θυλύτητά τους.

Τώρα θα πω το πιο βαρύ:

Εκείνοι που φύγαν πριν αισθανθούν
Τη χαρά του δέντρου που βλέπει να μεγαλώνει
Να βγάζει κλαδιά και φύλλα μέρα τη μέρα
Πριν κατοικήσουν το σπίτι, ένα ήσυχο σπίτι στο πλάι
Της θάλασσας

Εκείνοι που φύγαν πριν μιλήσουν
Αυτά που θα θέλαν να πουν
Εκείνοι που κόπηκε η σκέψη τους
Στη μέση απ’ την αρρώστια
Που σάπιζε το κρέας η χαλνά το αίμα
Ή εκείνοι που μείναν στα βαθιά φαράγγια της Ασίας
Δίχως την αφή της γυναίκας στα μέλη τους που τέλειωσαν
Εκείνη που προπορεύονταν εξακόσια φεγγάρια
Παχιά σύννεφα σκεπάζουν το πρόσωπό τους
Οι πράξεις τους κοιμούνται στη χώρα των λωτοφάγων

*Από το http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=36116.0#ixzz28mI2dwEu

«Γιατί δεν έχει το κλουβί μέσα πουλί;».
«Έχει και παραέχει, μόνο που δεν το βλέ­πεις», μου αποκρίθηκε.
«Και πώς το λένε;» επέμεινα εγώ.
«Το λένε Απουσία», μου είπε.
«Και γιατί δεν κελαηδά;»
«Γιατί η απουσία εκτός από αόρατη είναι και βουβή· φωνή δεν έχει»

*Αργύρης Χιόνης, Οριζόντιο Ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες, εκδ. Κίχλη/

I

Παρ’ όλον ότι ένα ποίημα γεννιέται όταν δεν μένει
τίποτ’ άλλο να γίνει, παρ’ όλον ότι ένα ποίημα είναι
μια τελευταία προσπάθεια να μπει κάποια τάξη όταν
δεν μπορεί κανείς να υποφέρει άλλο την αταξία,
παρ’ όλον ότι χρειαζόμαστε τους ποιητές πιο πολύ
όταν χρειαζόμαστε επίσης πιο πολύ την ελευθερία,
την βιταμίνη C, τις επικοινωνίες, τους νόμους και την
θεραπεία της υπέρτασης,
παρ’ όλον ότι το να ‘σαι καλλιτέχνης σημαίνει
αποτυχία και τέχνη σημαίνει αφοσίωση στην
αποτυχία, όπως λέει ο Σάμουελ Μπέκετ,
ένα ποίημα δεν είναι από τα τελευταία αλλά απ’ τα
πρώτα πράγματα του ανθρώπου.

*Μετάφραση: Βασίλης Καραβίτης

Η τραχύτητα κι η ανακατοσούρα της αυλής του σχολείου
είναι πάντα μια ευπρόσδεκτη ανακούφιση απ’ ό,τι ένα δωμάτιο
που συγκαλύπτεται με ψιθύρους, όπου κάθε βράδυ

θα πρέπει να δοκιμάσει το αλμυρό μέλι του πόνου του
ή αλλιώς να ακούσει τη χορωδία των ψεμάτων
που σφυρίζει ο ένας στον άλλο στο σκοτάδι.

Όταν δεν μπορεί να τον πάρει ο ύπνος σε τέτοιες σκοτεινιές
το βλέμμα του πέφτει εκεί που ξέρει ότι το κατώφλι
τελειώνει σε μια συστάδα πασχαλιών- εκεί βρίσκεται

το μυστικό του, εκεί μπορεί να καταφύγει από το δωμάτιό του
και να υποκριθεί ότι ξεφεύγει από τον πόνο
και να προσποιηθεί ότι δεν τρέμει μέσα στη νύχτα.

Και τρέμει, αν όχι κάθε βράδυ,
τότε τουλάχιστον όταν οι κυμματισμοί της σκοτεινιάς
και οι σφυριχτοί ψίθυροι και ο πόνος

τον αναγκάζουν να ξεχνά προς στιγμήν την αυλή
και ν’ ακούει ξανά την ηχώ που μεγεθύνει το δωμάτιο
και όλα εκείνα τα αδιάκοπα ψέματα.

Στο σχολείο, φυσικά, όλοι λένε ψέματα,
αλλά ασύστολα, όχι ψιθυριστά όπως μέσ’ τη νύχτα
ή στη γλυκόπικρη μοναξιά του δωματίου

ή στις διαυγείς λάμψεις της σκοτεινιάς –
είναι διαφορετικά στο παζάρι της αυλής του σχολείου
όπου οι φωνές αποκρύπτουν τα λόγια του πόνου.

Το άλσος με τις πασχαλιές είναι το καταφύγιό του, κανείς πόνος
δεν μπορεί να τον φτάσει εκεί, και όλα τα ψέματα
εξανεμίζονται σε αυτό το μαγικό κατώφλι

στη γωνία που αγναντεύει επίμονα από την καρδιά της νύχτας
όπου ο ίδιος μπορεί να μπλεχτεί μέσα στο σκοτάδι
των ατίθασων κλαδιών, και υπάρχει πάντα χώρος

για το μέλι της σιωπής μέσα στο δωμάτιο
για την αποβολή του φόβου και του πόνου του
και σε αυτές τις σκιές προστατευμένος από το σκοτάδι

έτσι όπως κάθεται τυλιγμένος απ’ τις πασχαλιές ή που ξαπλώνει
μπρούμητα και τρίβεται στο γρασίδι μέχρι το βράδυ
όντας έτοιμος να κατέβει καθώς πρέπει να εγκαταλείψει την αυλή.

Πρέπει να επιστρέψει στο δωμάτιό του, όπου ξαπλώνει
στον πεντάχρονο πόνο του, περιμένοντας την νύχτα
να τελειώσει και τη σκοτεινιά να του δώσει πίσω την αυλή του.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

**Ο Alex Skovron γεννήθηκε το 1948 στο Chorzow, κοντά στο Katowice της Πολωνίας. Εβραϊκής καταγωγής, έζησε με την οικογένειά του από το 1956 στο Ισραήλ, αλλά το 1958 μετανάστευσαν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου σπούδασε στα Πανεπιστήμια Sydney και New South Wales. Εργάστηκε σε εγκυκλοπαίδειες και εκδοτικούς οίκους. Το 1979 εγκαταστάθηκε στη Μελβούρνη. Άρχισε να γράφει ποίηση από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:
– The Rearrangement. Melbourne: Melbourne University Press, 1988.
– Sleeve Notes. Sydney: Hale and Iremonger and Galvan Arts, 1992.
– Infinite City: 100 Sonnetinas. Wollongong, NSW: Five Island Press, 1999.
– Chess and other Poems. Warner’s Bay, NSW: Picaro Press, 2002.
– The Man and the Map. Wollongong, NSW: Five Islands Press, 2003.
– Autographs: 56 Poems in Prose. Ormond, Vic.: Hybird, 2008.
Πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο The Attic με μεταφρασμένη ποίησή του στα γαλλικά από τον Jacques Rancourt.
Έχει, επίσης, εκδώσει τη νουβέλα The Poet (2005). Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, ανθολογίες, ιστολόγια και αλλού.

Μεταφράζει η Μαρία Κατσοπούλου
 
Ο Φερλινγκέτι τον χαρακτήρισε ως τον Θορώ των Μπητ και όχι αδίκως. Ο Γκάρυ Σνάιντερ, γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο το 1930, είναι γνωστός για τον περιβαλλοντικό ακτιβισμό του και για τη στενή του σχέση με την φύση. Αν και τυπικά δεν ανήκε στους Μπήτ, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, (χωρίς ωστόσο να επιδιώκει την εξαίρεσή του από τον κύκλο τους), η επίδραση υπήρξε αμοιβαία και καθοριστική. Υπήρξε παρών στη συγγραφή του Ουρλιαχτού του Γκίνσμπεργκ, ενώ ενέπνευσε και ενθάρρυνε τον Κέρουακ στο έργο του.

Κατά την παραμονή του στο Κιότο της Ιαπωνίας, σπούδασε και εργάστηκε πάνω στις γραφές του Ζεν Βουδισμού, τις οποίες αφομοίωσε και αποτύπωσε στα πολυάριθμα ποιήματα που έγραψε εκεί. Το έργο του βρίθει από αναφορές στο διαλογισμό και την πνευματική άσκηση, καταφέρνοντας επιπλέον να αποδώσει με αυτό τον τρόπο μια μεταφυσική διάσταση στο ποιητικό του έργο. Παρ’ όλα αυτά, ο Γκάρι Σνάιντερ αποδίδει στα ποιήματά του μια γενικευμένη φυσιολατρεία, με αναφορές τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στα αρχέγονα ένστικτα, κατακρίνοντας το καπιταλιστικό πνεύμα και εκθειάζοντας την ομορφιά της απλότητας: τα ρυάκια, οι φλοιοί των δέντρων, οι βράχοι, τα ζώα, αποτελούν τον πυρήνα της απελευθρωτικής ποιητικής του έκστασης.

Μέσα από τις περιπλανήσεις του, ο Γκάρι Σνάιντερ συγκέντρωσε άφθονο υλικό ως πρώτη ύλη μιας γραφής που επισημαίνει το χάσμα μεταξύ του φυσικού περιβάλλοντος και του δυτικού πολιτισμού. Πηγές έμπνευσής του αποτελούν η μυθολογία, η οικολογία, ο πολιτισμός των αυτόχθονων Αμερικανών, μα και οι επιστήμες της βιολογίας, της ανθρωπολογίας και της γεωλογίας. Εξυμνεί τη Μητέρα Γη και τιμά τις πρωτόγονες φυλές, αντιλαμβανόμενος τον άνθρωπο ως κομμάτι της Φύσης. Γι’ αυτόν ο ποιητής είναι ένας Σαμάνος που οδεύει στην Φώτιση: καταπιάνεται με  το Αιώνιο.

[second shaman song]

Οκλαδόν σε σκιές ελών.
Τσιμπήματα κουνουπιών•
λάμψη πάνω στον κέδρο.

Μαζεμένος σε σχήμα στεγνής φλέβας
-δίψα για κρύο χιόνι
-πράσινη γλίτσα μυελού των οστών
Θαλασσινό νερό γεμίζει το κάθε μάτι

Με σπασμούς σε νεύρα και μύες
Κρέμασμα στην πυελική λίκνο
Οστά να συγκρατούνται στις ρίζες
Ένα τυφλό τίναγμα νεύρου

Ακίνητο το χέρι κινείται μόνο
Γίνεται άνθος και φύλλα
μετατρέπεται σε χαλαζία
Ραβδωτή λίθος    συσσώρευση από Κάρμα
Το μακρύ σώμα του έλους
Ένας μηρός με ραβδώσεις από λάσπη

Ένας ετοιμοθάνατος κυπρίνος δαγκώνει αέρα
στο υγρό γρασίδι
Το νερό υποχωρεί. Δεν έχει σημασία.

Το ψόφιο ψάρι κοιμάται στα χορτάρια
Ο ήλιος με στεγνώνει καθώς χορεύω.

[Για όλους]

Ω, το να είσαι ζωντανός
ένα πρωινό στα μέσα Σεπτέμβρη
να διαβαίνεις ένα ρυάκι
ξυπόλητος, με τα μπατζάκια ανεβασμένα,
με τις μπότες στο χέρι, με τον σάκο στην πλάτη
λιακάδα, πάγος στα ρηχά νερά,
βορινά όρη.

Ψίθυροι και λαμπυρίσματα στα παγωμένα ρυάκια
Πέτρες κάτω από τα πόδια, μικρές και σκληρές σαν δάχτυλα ποδιών
Κρύα μύτη να τρέχει
να τραγουδάς από μέσα σου
την μουσική του ρυακιού, την μουσική της καρδιάς
η μυρωδιά του ήλιου πάνω στα χαλίκια.

Υπόσχομαι αφοσίωση

Υπόσχομαι αφοσίωση στη γη
του Turtle Island
και στα πλάσματα που σε αυτήν κατοικούν
ένα οικοσύστημα
ποικιλόμορφο
κάτω από τον ήλιο
με ευχάριστη αλληλοδιείσδυση για όλους.

[Πέτρινο οχυρό]

Άπλωσε αυτές τις λέξεις
Μπροστά από το μυαλό σου σαν βράχους
τοποθετημένες στέρεες,
Σε επιλεγμένο χώρο θέσε
Μπροστά από το κορμί του νου
σε χώρο και χρόνο:
Η στερεότητα του φλοιού, του φύλλου ή του τοίχου
το πέτρινο οχυρό των πραγμάτων:
Το λιθόστρωτο του γαλαξία,
περιπλανώμενοι πλανήτες,
Αυτά τα ποιήματα, οι άνθρωποι,
χαμένα πόνι που
Σέρνουν τις σέλες τους-
και σκληρά ίχνη σταθερών βημάτων
Οι κόσμοι σαν ατελείωτο
τέταρτης διάστασης
Παιχνίδι Πορείας.
μυρμήγκια και βότσαλα
Στη λεπτή άργιλο
μια καθαροπλυμένη απ’ το νερό πέτρα
Γρανίτης: βαθιά ριζωμένος
με το βασανιστήριο του πυρός και της βαρύτητας
Κρύσταλλο και ιζήματα συνδέονται με ζεστασιά
όλες οι αλλαγές, στις σκέψεις,
Καθώς και στα πράγματα.

[Δεν έχει σημασία, δεν πειράζει]*

Ο Πατέρας είναι το Κενό
Η σύζυγος Κύματα

Το παιδί τους είναι Ύλη.

Η Ύλη το κάνει με τη μητέρα της
Και το παιδί τους είναι η Ζωή,
μια κόρη.
Η Κόρη είναι η Μεγάλη Μητέρα
Η οποία, μαζί με τον πατέρα/αδελφό της, την Ύλη,
ως εραστή της,

Γεννά τον Νου.

*Λογοπαίγνιο της λέξης matter.

[Για τα παιδιά]

Οι υψωμένοι λόφοι, οι πλαγιές
των στατιστικών
βρίσκονται μπροστά μας.
Το απότομο σκαρφάλωμα
των πάντων, καθώς ανεβαίνουν,
ψηλά, καθώς όλοι εμείς
κατεβαίνουμε.
Στον επόμενο αιώνα
ή σε εκείνον που έπεται αυτού,
λένε,
υπάρχουν κοιλάδες, λιβάδια,
όπου μπορούμε να συναντηθούμε εκεί ειρηνικά
αν το καταφέρουμε.
Για να ανέβει τις επόμενες κορυφές
μια λέξη για σας,
για εσάς και τα παιδιά σας:
μείνετε μαζί
γνωρίστε τα λουλούδια
γίνετε ανάλαφροι.*

*Go light, στο πρωτότυπο κείμενο. Λογοπαίγνιο ή αμφίσημη φράση σε αντιπαραβολή με τη λέξη φως. Επιλέχθηκε η έννοια της ελαφρότητας ως πιο κατάλληλη με το ουσιαστικό περιεχόμενο του ποιήματος.

[Παλαιά Οστά]

Πέρα εκεί τριγυρίζοντας, ψάχνοντας έξω για φαγητό,
μια ρίζα, ένα κελάηδισμα, έναν σπόρο που μπορεί να ραγίσει
μαδώντας, σκάβοντας, παγιδεύοντας, σκαλώνοντας,
μόλις και μετά βίας επιβιώνοντας,

Καμιά τροφή εκεί έξω στις σκονισμένες πλαγιές των κορημάτων*-
κουβάλα κάποια- ψάξε για κάποια,
όδευσε προς ένα πεινασμένο όνειρο.
Οστά ελαφιού, Πέτρινα πρόβατα,*
οστά που πεινούν για σπίτι.

Κάπου εκεί έξω
ένα ιερό για τους παλαιούς,
η σκόνη από τα παλαιά οστά,
παλιά τραγούδια και παραμύθια.

Τι φάγαμε-ποιος έφαγε τι-
πώς όλοι επικρατήσαμε.
 

*(Γεωλ.) Συσσώρευση κλαστικού υλικού που προέρχεται από τη φυσικοχημική διάσπαση των πετρωμάτων, τα οποία συγκροτούν τα ψηλότερα μέρη των κλιτύων των ορέων.
*Dall sheep στο πρωτότυπο κείμενο. Πρόκειται για το είδος αιγοπροβάτου Ovis dalli, γνωστό και ως Stone Sheep (Ovis dalli stonei) που ζει στην Βόρειο Αμερική. Η ονομασία Dall sheep (πρωτότυπο κείμενο) προήλθε από τον Αμερικανό νατουραλιστή William Healey Dall (1845–1927). Η μετάφραση Πέτρινα Πρόβατα πραγματοποιήθηκε ποιητική αδεία.

*Αναδημοσίευση από το Βακχικόν στη διεύθυνση http://www.vakxikon.gr

Ακόμα,
Ακόμα μια φορά θα σου το πω,
αυτό το φιλί που δεν μου χάρισες
ήταν πιο μοιραίο από τον αληθινό.
Και όταν ήρθε η ώρα για γλυκόλογα
δεν υπέκυψα,
δεν έβγαλα τα φο μπιζού της πολυλογίας
να σε τιμήσω ή να παίξω με το χρόνο.

Τα χέρια, τα χέρια σου
τόσο θα ήθελα να μου τα ξαναδώσεις,
να τα γεμίσω με κεράσια
που θα έβαψαν βαθιά κόκκινο
το φιλί
που τόσο πεθύμησα,
που θα κάλυψαν τη σιωπή
που φωνάζει «σ’αγαπώ».

Της Ευγενίας Μίγδου

Σαλαμίνα. Σημείο μηδέν για τον επαναπροσδιορισμό της ποιητικής πορείας του Σπύρου Μεϊμάρη. «Αινιγματική» και μεμονωμένη περίπτωση στο χώρο της ποίησης στην Ελλάδα, διακριτή φυσιογνωμία, μιας που οι περιστάσεις το θέλησαν να είναι ο κεντρικός σύνδεσμος της θρυλικής Beat Generation στον ελληνικό χώρο. Προσωπικός και διαχρονικός φίλος των Άλεν Γκίνσμπεργκ, Γκρέγκορι Κόρσο, Ουίλιαμ Μπάροουζ, Χάρολντ Νορς, Πολ και Τζέιν Μπόουλς, Σίνκλερ Μπέιλς και πολλών άλλων, αποτύπωσε το πνεύμα και τα μηνύματά τους στην Ελλάδα, έχοντάς τα ήδη ενστερνιστεί από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Ταυτισμένος με τα ποιητικά πρότυπα μιας άλλης χώρας (ΗΠΑ), ανένταχτος και ιδιαιτέρως χαμηλού προφίλ, αποδέχεται –σχηματικά και μόνο– την ένταξή του στο αθηναϊκό Underground.

Το 1951 βγαίνει στην Αμερική το βιβλίο «Στο δρόμο» του Τζακ Κέρουακ, το 1955 το «Ουρλιαχτό» του Άλεν Γκίνσμπεργκ. Και τα δύο τάραξαν τα λογοτεχνικά ύδατα, αλλά και τα κοινωνικά δεδομένα στην Αμερική. Πότε έρχεσαι σε επαφή με το «πνεύμα» των beat;
Το 1959 ήταν μία χρονιά συγκλονιστική στην Αμερική. Τα γεγονότα, πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά, ήταν φοβερά. Έχει γραφτεί και σχετικό βιβλίο. Βρίσκομαι λοιπόν εκείνη τη χρονιά, σε ηλικία 17 ετών, για πρώτη φορά εκεί, κοντά στο Σαν Φρανσίσκο, χάρη σ’ ένα πρόγραμμα ανταλλαγής σπουδαστών. Πέφτω, δηλαδή, πάνω σε μια χρονική στιγμή όπου ο αντίκτυπος αυτών των δύο έργων είναι τεράστιος. Με το που τα διάβασα άνοιξε ο ουρανός για μένα. Βρήκα σε αυτά μια καθαρά προσωπική γραφή και ποίηση, κάτι το οποίο δεν είχα ξανασυναντήσει σε τέτοιο εύρος. Διάβασα το «Ουρλιαχτό» στο πρωτότυπο, γιατί είναι γραμμένο σε μια γλώσσα καθημερινή. Εάν προσπαθούσα εκείνη την εποχή να διαβάσω τους αναγνωρισμένους ποιητές των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Φροστ, Άρσιμπαλ Μακ Λις, οι οποίοι ήταν καθιερωμένοι και ακαδημαϊκοί, ως ένα βαθμό, δεν θα τους καταλάβαινα. Αυτή ήταν μια μεγάλη επανάσταση στα αμερικανικά γράμματα: η ποίηση να μπορεί να απαγγέλλεται, να ακούγεται, όχι μόνο να διδάσκεται στο πανεπιστήμιο ή στο σχολείο.

Ποια ήταν η δική σου σχέση με την ποίηση μέχρι την αποκαλυπτική εκείνη στιγμή που διάβασες το «Ουρλιαχτό»;
Με την ποίηση δεν είχα καθόλου σχέση. Στα γυμνασιακά μου χρόνια είχα διαβάσει δύο ποιητές, λίγο Καβάφη, λίγο Καρυωτάκη. Είχα διαβάσει, επίσης, σε μετάφραση Μποντλέρ και Ουόλτ Ουίτμαν. Η ζωγραφική και η μουσική με απασχολούσαν πολύ περισσότερο. Η ζωγραφική, ιδίως, ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Κι αυτό φάνηκε με τις σχέσεις που είχα στην πορεία με ζωγράφους. Με τον Αλέξη Ακριθάκη, τον Αλέξη Ταμπουρά. Μπορούσα πάντα να συμμετέχω στην πραγματικότητα που έβλεπαν οι ζωγράφοι. Κάποια στιγμή, όμως, στην Αμερική, αφού είχα ζωγραφίσει δύο πίνακες, συνειδητοποίησα ότι δεν κάνω για ζωγράφος κι έτσι την άφησα. Παραμένω λάτρης, θιασώτης. Όπως και με τη μουσική. Τι είχε συμβεί; Επηρεασμένος βαθιά από τη γραφή αυτών των ανθρώπων, αποφάσισα να γράψω κι εγώ. Επειδή ήθελα αυτό που θα γράψω να το διαβάσει κάποιος και να μου πει τη γνώμη του, έπρεπε να γράψω στα αγγλικά, που όμως ήταν περιορισμένα. Έτσι προέκυψε μια σειρά από ποιήματα στα αγγλικά, τα οποία τα έδειχνα στους φίλους μου που τους άρεσαν και με ενθάρρυναν.

Continue reading →

Πριν λίγο καιρό έπεσε στα χέρια μου το «Σκοτάδι» του Αλέξη Αντωνόπουλου. Ξεκινώντας το, δεν το πήρα και πολύ στα σοβαρά. Ήταν η απαισιοδοξία που μου έβγαζε; Ήταν η φαινομενικά μη συνοχή του; Δεν ξέρω τι ήταν. Ξέρω όμως ότι λίγο λίγο με κέρδιζε και με κέντριζε ταυτόχρονα. Αναρωτιόμουν ποιος είναι αυτός που εξυμνεί το σκοτάδι; Τι είδους άνθρωπος είναι που περιγράφει τον πόνο τόσο έντονα; Αισθάνεται άραγε και ο ίδιος τόσο κενό μέσα του;
Όταν έμαθα ότι θα ερχόταν στην Κουρούτα για την παρουσίαση του βιβλίου του, θέλησα να τον γνωρίσω από κοντά. Εξεπλάγην με το νεαρό της ηλικίας του και τη συμπεριφορά του. Συνάντησα ένα νέο παιδί πολύ φιλικό, προσιτό και ευγενικό, πράγμα που μου φάνηκε πολύ αντιφατικό με το είδος γραφής του. Του ζήτησα λοιπόν να μου απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις ώστε να τον καταλάβω καλύτερα κι αυτός, με πολύ χαρά, δέχτηκε αμέσως. Θέλετε να τον γνωρίσετε κι εσείς;

1. Είσαι πολύ νέο παιδί, από ποια ηλικία γράφεις;
Οι μόνες μου αναμνήσεις στις οποίες δεν γράφω είναι πριν μάθω να διαβάζω. Θυμάμαι να είμαι τεσσάρων χρονών, να βλέπω γράμματα, να μην ξέρω τι σημαίνουν και ν’ αναρωτιέμαι για την εμπειρία της ανάγνωσης: Πώς είναι να διαβάζεις; Ακούς μια φωνή που σου διηγείται; Πώς γίνεται να καταλαβαίνεις τόσα πολλά απ’ αυτές τις μικρές ζωγραφιές; Το πρώτο μου ‘‘βιβλίο’’ το έγραψα όταν ήμουν οχτώ χρονών. Αφορούσε μια παρέα ζουζουνιών που έπρεπε να σώσουν μια πασχαλίτσα από ένα κακό γεράκι. Το είχα χαρίσει στη μητέρα μου και η χαρά της μου αρκούσε ως επιβράβευση. Πριν μερικούς μήνες, ανακάλυψα στην αποθήκη μια σελίδα- λογικά είχα γράψει σε αυτήν λίγο αφού έμαθα να γράφω. Το μόνο που μπορούσα να καταλάβω είναι πως η ιστορία αφορούσε μια μαϊμού- από κει και πέρα δεν μπορούσα να βγάλω νόημα. Αυτό που προσπαθώ να πω με τα παραπάνω σαχλά παραδείγματα είναι πως η γραφή ανέκαθεν με αφορούσε. Άρχισα όμως να συνειδητοποιώ πως αυτή θα είναι η ζωή μου αφού έκλεισα τα 19. Γεγονότα με έφερναν συνεχώς αντιμέτωπο με χαρτί και στυλό. Η συγγραφή γινόταν ένα μέσο για να δημιουργώ, να επικοινωνώ και ν’ ανακαλύπτω.

Continue reading →