Έχουμε εδώ όλο το ποιητικό έργο του Θεσσαλονικιού ποιητή Κλείτου Κύρου (Θεσσαλονίκη 1921-2006)
“Η διαρκής παρουσία της μνήμης στο έργο του Κύρου, η δύναμη με την οποία εισβάλλει, δίνοντας τη δική της, καθόλου ψυχρή ή ουδέτερη, άποψη, η αναίρεση που πραγματοποιεί ενός κόσμου φαινομενικά εφησυχασμένου, η αγρύπνια που φέρνει μαζί της, η τύψη και η ενοχή, όλα αυτά δίνουν μια άλλη διάσταση στην προβληματική του. Η ποίησή του δεν αρκείται στο να αναπαράγει τον αρχέγονο μύθο της πτώσης, αλλά πυργώνει τη φυλακή, όπου το υποψιασμένο σύγχρονο άτομο είναι υποχρεωμένο να εκτίσει μια ισόβια ποινή, εξοφλώντας χρέη για τα οποία επιπλέον δεν είναι βέβαιο πως είναι αυτό το ίδιο υπεύθυνο … τόσο τα ερεθίσματα που γονιμοποιούν τη φαντασία του όσο και οι απολήξεις τους, παρουσιάζουν ένα φάσμα, στην έκταση του οποίου περικλείονται όλα τα στάδια μετάβασης, από μια μορφή υποκειμενισμού, σε μιαν άλλου είδους θεώρηση του ατομικού και του καθολικού συνάμα προβλήματος. Ξεκινώντας από έναν συναισθηματικό νεοσυμβολισμό, φτάνουν στην έστω και εν ‘συνδυασμώ’ προσέγγιση του γενικότερου θέματος της ανθρώπινης φύσης. Με όλες τις ενδιάμεσες κλίμακες της ιδεολογικής μετατόπισης, από την πίστη ως την αμφιβολία, από τον ενθουσιασμό ως την απογοήτευση … ο Κύρου από ένα σημείο και πέρα δίνει διαστάσεις ντοκουμέντου της ανθρώπινης περιπέτειας, όπως αυτή βιώνεται στους ταραγμένους καιρούς μας. Και συγχρόνως φορτίζει με μια ένταση τραγικού κύρους το λόγο του”. Αυτά έγραψε ο ποιητής Θανάσης Κωσταβάρας (περιοδικό “Η Λέξη” Νο 38).

Continue reading →

———————————— Ένα θεολογικό παράδειγμα

————————————
Έπεσε λοιπόν η πρώτη βροχή
πάνω σε χώμα διψασμένο
———————————— Ωστόσο
πώς γίνεται να διψούσε το χώμα
δίχως τη συνείδηση της βροχής
χωρίς δρολάπια κι εξεγέρσεις;
Και πως θα έρθουν οι νέες βροχές
μετά από αυτόν τον παραλογισμό
πώς θα στοιχειοθετήσουμε
———————————— έστω και μια ψιχάλα
πάνω στο μέτωπο της ερημιάς;

—————– Αποχαιρετισμός στα (ρ)όπ(α)λα

———————– Σάπισε η μεμβράνη μου
και δεν βροντά το ταμπούρλο
μιας ψυχής σερπετής
στο καρφί και το κάρβουνο
—————————————
μόνο ο τρελός κηπουρός
με το μπακιρένιο ποτιστήρι
φυτεύει τις σταγόνες του
στο στέρνο που λαχτάρησε
να πει ένα τραγούδι
—————–

***
———————-

*Από την ποιητική συλλογή “Εσωτερικό σωλήνα”, εκδ. Πανοπτικόν, 2008.

Τα σύνορα της πατρίδας μου αρχίζουνε
απ’ τα ψητοπωλεία του Μινιόν
περνάνε από τα καμένα ξύλα του Περοκέ και πέρα …
Η ζωή από κει παίζει βρώμικο ξύλο με τη ζωή
στριμώγνει τα καλύτερα παιδιά της σε φαγωμένες σκάλες
τους στρώνει στο “Θανάση” σημαδεμένη τράπουλα από χέρι
τους περνάει μπρασελέ και ματωμένους σουγιάδες
και μπότες γυαλιστερές πορτοκαλιές με 10 πόντους τακούνι
Ζόρικο αντριλίκι τα γεννητικά τους όργανα
τα Άγια των Αγίων κι αλλιώτικο φιλότιμο
ώσπου μια μέρα – Παρασκευή μπορεί –
τους ρίχνει από κοντά επιδέξιους κώλους
καρφώνουνε τον αντρισμό τους
τους φέρνει καπάκι
κι ύστερα ευνουχισμένοι με τη γλώσσα κολλημένη στον ουρανίσκο
με το μαντήλι που σκουπίστηκαν
ένα με την καφέ του ρίγα περιθώριο γύρω γύρω
πνίγουν με ισόβια
φωταγωγημένα καράβια
εφοπλιστικά κεφάλαια
ξωτικές θάλασσες
Παναμαϊκές σημαίες
χρεωμένες τραγουδίστριες
και τα δικά τους ταξίδια στη θάλασσα
με καρπουζόφλουδες
το ξεχειλωμένο μαγιώ απ’ το περίπτερο
και την τσατσάρα – πουτάνα ζωή – μαγκιά τους στο πλάι
κανείς δεν ξέρει
κανείς δεν είδε
19 20 21 χρονώ και τέλος.

Από την πρώτη της ποιητική συλλογή “Τρία Κλικ Αριστερά” (1978)

Τέταρτο Μέρος

Θέλω να κουβεντιάσω σ’ ένα καφενείο
που νάχει πόρτα ανοιχτή
και να μην έχει θάλασσα
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή
να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κ’ η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας
κι ας μην πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ προφύλαξη για την υγεία μας
κι ούτε να δίνεις συμβουλές
το πως το κατεβάζω έτσι
και πως σκορπιέμαι έτσι
και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα
να τρέξουνε.
Μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα
τα νύχια τα μαλλιά μου και τα χρόνια
πούναι βρώμικα
και γώ
να μη δίνω φράγκο για όλα αυτά
Μόνο το κόμμα, το χριστουλάκο τους
γιατί δε φτιάχτηκε το κόμμα τόσα χρόνια
και σύ νάσαι φίλος. Φίλος-φίλος
έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης
καί το κονιάκ νάναι σκατά
και εργολάβος πουθενά δε φάνηκε
έχει δωμάτιο για παράνομους
πάνω απ’ το καφενείο
θα σου τα ρίξω σε μια δόση
το συνηθίζω άμα μεθάω – έτσι για να σε λιανίσω-
να σε δω χωρίς βρακί να δούμε τι θα κάνεις
εσύ όμως λέει δεν θάσαι απ’ αυτούς
θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά
…βεργούλες και με δείρανε..
και θα κρατάς στις χούφτες σου
μ’ αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.
Κι όταν
έρθουνε να σου πουν
εδώ δεν είναι
τόπος
και χρόνος
για τέτοια πράγματα
τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε
Είχανε δίκιο οι Κοεμτζήδες;

Gogou, Katerina: Athens’ anarchist poetess, 1940-1993

A biography of Katerina Gogou the anarchist poetess of Exarcheia.

This is a biography of Greece’s greatest anarchist poetess, Katerina Gogou (1940-1993). Until today Gogou remains the bete-noire of modern poetry in Greece with only one poetic anthology including her groundbreaking heretical work. However, her poems have become an indivisible part of the radical culture of the country and of the public imaginary of Exarcheia.

Recently a biography of Katerina Gogou titled “Katerina Gogou: Death’s Love [Erotas Thanatou]” appeared, authored by Agapi Virginia Spyratou (2007, Vivliopelagos, Athens), based on her doctoral thesis. However no study or history of Katerina Gogou’s involvement in the anarchist struggle of the 1980s has ever been published in greek, leaving a great gap in both the history of the movement and in the biography of the poetess. The biography presented below is based on the book of Sryratou as well as on several reviews of her life and work in literary magazines like Odos Panos (Vol. 145, July-September 2009).

The only translation of her work in English is an old publication of her first collection of poems “Three Clicks Left”, translated by Jack Hirchmann and published in San Franscisco by Night Horn Books. The book not being available in greece, I have provided my own translations to her poems with asterisks for explanations on notions and places (apologies for my literary sloppiness in advance). The original format of the poems is generally preserved, but no titles are given as her poems had no titles. Links to videos of Gogou reciting them are given where available. The recitations heard are from the vinyl record “On the Street” described below. Weird screeching siren like noises interrupting the recitation at places is no digital mistake but the 1980s not-so-subtle censorship of “inappropriate words” and political comments by the authorities.

Continue reading →

«Χθες βράδυ», είπε, «κοιμήθηκα μια χαρά
αν εξαιρέσεις δυο αλλόκοτα όνειρα
που ήρθαν λίγο πριν αλλάξει ο καιρός
όταν σηκώθηκα κι άνοιξα όλα
τα πατζούρια, για να μπει στα δωμάτια
ο ζεστός πουπουλένιος άνεμος με το υγρό του φτέρωμα.

Στο πρώτο όνειρο οδηγούσα
κατεβαίνοντας τα σκότη, μέσα σε μια μαύρη νεκροφόρα
με πολλούς ανθρώπους, ώσπου τράκαρα
σ’ ένα φως κι αμέσως μια γυναίκα
μαινόμενη μας ακολούθησε κι όρμησε καταπάνω μας
να σταματήσει το αυτοκίνητό μας.

Κραυγάζοντας ήρθε στο νησί
Που είχαμε σταματήσει και με μια βλαστήμια
απαίτησε να πληρώσω πρόστιμο
επειδή φέρθηκα σαν αγροίκος επιδρομέας
και κατέστρεψα όλο το αόρατο
εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού του Σύμπαντος.

Άκουσα τότε πίσω μου μια φωνή
να με ειδοποιεί να της κρατήσω το χέρι
και να τη φιλήσω στο στόμα γιατί
μ’ αγαπούσε κι αν την αγκάλιαζα με θάρρος
θα γλίτωνα όλη την ποινή.
‘Ξέρω, ξέρω’ είπα στο φίλο μου.

Παρ’ όλ’ αυτά περίμενα να μου βάλει πρόστιμο
και πήρα της γυναίκας το λαμπερό ένταλμα
(καθώς εκείνη ξέπλενε τη διαδρομή με δάκρυα),
μετά οδήγησα να ρθω σε σένα πάνω στον άνεμο.
Δεν σου λέω για τον εφιάλτη
που μου συνέβη στην Κίνα.»

*Aπόδοση από τα αγγλικά: Κλεοπάτρα Λυμπέρη.

Θλιβόταν η σελήνη. Σεραφείμ με ολοφυρμούς
Κρατώντας τα δοξάρια μες σε βαρύθυμους ανθούς
Ονειρεύονταν, και από βιόλες πού’ σβηναν αντλούσαν
Λευκούς λυγμούς που πάνω στους γαλάζιους κάλυκες γλιστρούσαν.
-Ήταν η ευλογημένη μέρα του πρώτου σου φιλιού
Ο ρεμβασμός μου θέλοντας να με βασανίσει
Μεθούσε φρόνιμα με το άρωμα της θλίψης
Που δίχως μετάνοια και δίχως πίκρα καμιά αποθέτει
Το τρύγημα ενός Ονείρου στην καρδιά που το δρέπει
Περιπλανιόμουνα λοιπόν το βλέμμα προσηλώνοντας
Στο λιθόστρωτο το παλιό όταν με ήλιο στα μαλλιά
Μέσα στο βράδυ απ’ το δρόμο πρόβαλλες εσύ γελώντας
Και πίστεψα πως έβλεπα με κάλυμμα φωτός την νεράιδα την παλιά
Που περνούσε από τα όμορφα ονείρατά μου τα παιδικά
Κι άφηνε να πέφτουν σαν νιφάδες από τα μισόκλειστά της χέρια
Χίλια μπουκέτα μυρωμένα αστέρια.

*Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου
(Παρμένο από τον τοίχο της μεταφράστριας στο facebook)

Είμαι στην Κόλαση και δεν μπορώ να βγω και
εγώ
είμαι
ο Διάβολος.

*Η ποιητική συλλογή του Αλέξανδρου Αντωνόπουλου “Σκοτάδι” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ars Poetica.