Προχωρώ σα να αιωρούμαι
κύριος της στιγμής σ’ αυτόν τον κόσμο
αφήνω το χθες σε κάθε βήμα,
και πάνω στον άνεμο
τα δέρματά μου των άλλων εποχών.
Δεν ξέρω αν είμαι από θάνατο
ή από ζωή αυτή τη στιγμή.
Είμαι σ’ ένα σημείο όπου μπορώ ν’ αντιληφθώ
ότι είμαι ένα μάτσο λέξεις
στις 11 και 28 το βράδυ.
Είμαι από αίμα.
*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Αλάνα” (τεύχος 12).
Το πρόσωπο της μέρας χαρακώνει
η αργυρή λεπίδα της βροχής
κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει
είναι η βροχή μιας άλλης εποχής
Και σε χρονιές σε παίρνει
που η μοίρα σε μοίρανε να δεις μέσα απ’ το χώμα
του ρόδου του εκατόφυλλου τη σπείρα
το άλικο παράξενό του χρώμα
Αυτή η βροχή που τα τζάμια θολώνει
Στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς
Αλλοτινής τα σταφύλια χρυσώνει
Κι όσο γέρνει η μέρα το υγρό της στεφάνι
Μια φωνή ξανακούω, έναν αχό λησμονιάς:
Τον πατέρα μου, λες και δεν έχει πεθάνει
*Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης
**Από το ιστολόγιο http://iliaskourakos.blogspot.com
the child stands at the door
the kitchen is warm
smells of fresh milk and tea
mother grandmother aunt
talk mention
‘the small dark woman’-
notice the child listening
looks of fear and knowing exchange
grandmother scolds
says: ‘you better watch
that one’.
that one
lies on the earth
under the hills hoist
listening and feeling
the cool damp softly humming
earth. From time to time
she opens her eyes.
White clouds mist the blue.
She rises knowing
that to bring back the dead
is a slow and gentle thing.
Χωρὶς καμιὰ φροντίδα κι ἐπιμέλεια,
σ’ ὅ,τι ακούμπησαν τὰ χέρια μου
φύτρωσαν κι ἄλλα χέρια.
Τὰ βλέπω, τὴν ἄνοιξη βλασταίνουνε κι ανθίζουν
στὰ δέντρα ποὺ σκαρφάλωνα.
Τ’ αγγίζω, ασάλευτα καὶ σκουριασμένα
μὲ τὴν παλιὰ βαφή τους ξεφτισμένη
σὲ κάγκελα ποὺ ἔφραζαν αὐλὲς παλιῶν σπιτιῶν.
Τὸ δίχως ἄλλο θὰ ζεσταίνουν
ὅποιο κορμὶ ψηλάφησα,
μὲ αναλλοίωτες τὶς ἁμαρτίες στ’ ακροδάχτυλα.
Εἶναι καὶ τ’ ἄλλα, τ’ αόρατα.
Τὰ κέρινα ποὺ ἔλιωσαν στὰ μανουάλια,
ποὺ φύτρωσαν σὲ ἄψυχες σκιές,
σὲ στεφανωμένα αγάλματα, σὲ σημαῖες,
καὶ τ’ ἄλλα χέρια ποὺ σκορπᾶνε τὶς νύχτες,
μὲ τὸν ἄνεμο,
τὰ μαραμένα φύλλα καταγῆς.
Τὰ χέρια ἐκεῖνα
-μελάνι καὶ μολύβι-
τυπωμένα στὴν καρδιά,
μονάχα στὰ ποιήματα τὰ συναντάω.
*Από τη συλλογή “Χαμένες ψηφίδε”, Θεσσαλονίκη 2012.
Έχετε δίκιο.
Δέκα χιλιάδες νεκροί στη Βαρσοβία
δεν κάνουν
ένα γαρύφαλλο
με
κόκκινα χείλη.
Σεπτέμβριος, 1939
*Μετάφραση: Μ.Π.
Το νερό -λένε- θα είναι απαραίτητο
θα ‘ναι πιο χρήσιμο και από το πετρέλαιο
κι έτσι οι αιώνιες αυτοκρατορίες
θα μας το κλέβουν από παντού
βρύσες θα δίνουν για γαμήλιο δώρο
νερό αντί για δάφνινο στεφάνι θα προσφέρεται στους ποιητές
το Νόμπελ θα χαρίζει έναν καταρράκτη
στο χρηματιστήριο θα αγοράζονται και θα πουλιούνται οι βροχές
σταγόνες θα εισπράττουν οι συνταξιούχοι
οι εκατομμυριούχοι, κύριοι του κατακλυσμού
θα πουλάνε δάκρυα στη χοντρική
το κεφάλαιο θα υπολογίζεται σε λίτρα
κάθε εταιρεία θα έχει τον δικό της στρόβιλο νερού
την ιδιωτική της λίμνη
ένα μουσείο με θαυματουργά ιώδια
καρτ ποστάλ με χιόνια και με πούσι
κι εμείς χλομοί και διψασμένοι
με τη γλώσσα ξεραμένη θα τσουγκρίζουμε
πίνοντας νεράκι on the rocks.
*Μετάφραση: Κώστας Παπαθωμόπουλος
PRESS RELEASE
‘re-membering’ by Janet Galbraith
a new collection of poetry from Walleah Press
‘re-membering’, a collection of poetry by Janet Galbraith, published by renowned poetry publisher, Walleah Press, will be launched in Castlemaine, Victoria, on Saturday 26th October 2013.
This collection grows out of the Janet Galbraith’s lived experiences of trauma induced ‘mental illness’.
Influenced by poets as diverse as Lisa Bellear, Olav. H. Hague and Audre Lorde, her poetry traverses countries from Broken Hill to Bendigo, celebrates the dark space between stars and illuminates the effects of individual and collective trauma.
These are not poems of complaint, but of courage – where beauty is inscribed in the observation of the everyday, connection with the natural world and the careful crafting of form and language.
‘re-membering’, knits together shards of memory and place, shade and colour, country and history, creating a nuanced body of work.
Professor Suvendrini Perera writes:
“In what little sun/ this day allows”, Janet Galbraith writes poems of rare clarity, precision and beauty: poems as luminous as shards of coloured glass and that score and cut as deep. Deceptively simple lines reveal unexpected depths and shades and are saturated with meaning. Troubling, mysterious, relentless, affirming, this is an unforgettable collection.
-Professor Suvendrini Perera, Professor of Cultural Studies, Curtin University
Janet has published her work in poetry, academic and health journals; read on ABC radio; has presented her work at festivals in Tasmania, NSW and Victoria, and exhibited in both group and solo exhibitions.
Janet Galbraith is available for interviews and/or readings. You can contact her on: galbraith_janet@yahoo.com.au or phone: 0438891629
Walleah Press: http://walleahpress.com.au
Pre-sales of ‘re-membering’ are available from Walleah Press at http://store.walleahpress.com.au/forthcoming/
Θερινό θέρετρο
ορδές τουριστών
σου κατουράνε καλοκαιριάτικα
τη λάμπουσα θάλασσα Λαμπεντούζα
υγρό νεκροταφείο ελπίδας
το χειμώνα
ξεβράζεις νεκρούς μετανάστες
τα κόκκαλά τους φυλάνε
τα σφουγγάρια σου στο βυθό
οι βάρκες τους γραμμή για τον
Αχέροντα, ξεστράτισαν του ποταμού
μα όχι και του Άδη θα ξαναρθεί καλοκαίρι
θα ξαναρθούν οι βάρβαροι με low cost charters
ολοζώντανοι, λουσμένοι στο αντιηλιακό
να αγοράσουν σπόγγους
να σκεπάσουν το θάνατο
*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της ποιήτριας Αντιποίηση στη διεύθυνση http://antipoihsh.wordpress.com/2013/10/03/%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B7%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B1/
Πέφτει το βράδυ και μας αφήνετε πάλι,
αγαπημένες εικόνες της γης,
δέντρα, ζώα, κόσμος φτωχός κλεισμένος
μέσα σε μανδύες στρατιωτών, μάνες
με στεγνωμένη την κοιλιά απ’ τα δάκρυα.
Και το χιόνι μας φέγγει απ’ τα λιβάδια
σαν φεγγάρι. Ω, τούτοι οι νεκροί. Χτυπήστε
πάνω στο μέτωπο, χτυπήστε ως την καρδιά.
Ας ουρλιάξει τουλάχιστον κάποιος μες στη σιωπή,
μέσα σ’ αυτόν τον λευκό κύκλο των ενταφιασμένων.
*Μετάφραση: Ζωή Καρέλη
To Koskino 