Κάθε παρουσία τρέφει μέσα της
μεγάλα ή μικρά διαστήματα απουσίας
-για μελλοντική χρήση-

Της απουσίας τέκνο είναι η παρουσία
που με τη σειρά της γεννάει πάλι απουσία
Γιατί η γονιμότητα της παρουσίας
δίνει τους εξαίσιους καρπούς της απουσίας

Όταν από την τωρινή παρουσία απουσιάζει
ο φόβος της ενδεχόμενης απουσίας
η δεύτερη όταν επέλθει εκπλήσσει σε σφοδρότητα.

Υπόλογη
ενώπιον του δικαστηρίου του χρόνου
είναι μόνο η παρουσία.

*Από τη συλλογή “Υστερόγραφα Απουσίας Και Μια Παρουσία”
http://monody-monody.blogspot.com/2009/12/blog-post.html

Αν μυρίσετε στον ύπνο σας κανέλα
κάποιος θα σας φιλήσει στο σκοτάδι,
αν δείτε σαύρα να λιάζεται στις πέτρες
αποφύγετε τους ξένους με τα ψηλά καπέλα,
αν ονειρευτείτε ασπρόμαυρο καράβι
και ανθρώπους να σας γνέφουν με μαντήλια
αγοράστε ένα λαχείο,
δεν έχετε πια τίποτε να χάσετε.
Έτσι κι αλλιώς
τα όνειρα δεν έχουν γραμματόσημο
ο αποστολέας είναι άγνωστος
κι ο παραλήπτης λάθος.
Αν κάποιο βράδυ δείτε το δικό μου όνειρο
σημαίνει απλώς πως περπατάτε σε θυμάρι
ή κυνηγάτε μικρά χελιδονόψαρα
ή πως είστε ένας τρελός που ακόμα ελπίζει.
Κρύψτε το άφοβα κάτω απ’ το κρεβάτι.
Τα ποιήματα των άλλων σπάνια είναι επικίνδυνα
για μας.

A KEY TO DREAMS

If you smell cinnamon in your dream
someone will kiss you in the dark,
if you see a lizard basking on the stones
avoid strangers with tall hats,
if you dream of a black and white boat
and people beckoning you with handkerchiefs
buy a lottery,
you have nothing to lose.
One way or other
dreams have no stamps
the sender is unknown
and the receiver false.
If you see my dream one night
it merely means that you walk on thyme
or that you are chasing little flying fish
or that you are a loony who still hopes.
Bury it under your bed without fear.
Other peoples’ poems are rarely dangerous for us.

*English translation: Toula Papapantou

Ακολούθησα κατά γράμμα τη συνταγή
Πώς γράφει κανείς ένα ποίημα
Πώς ξανοίγεται με απλωτές στ΄ άπατα
Σε ποιους βυθούς ξεχνιέται
Και τι ανάσες παίρνει ν΄ αναδυθεί

Πώς βαδίζει με γυμνά πόδια στα χαμόκλαδα
Πώς αφαιρεί τ΄ αγκάθια ύστερα
Από τις λέξεις που αντιδρούν
Να γίνουν αίμα πηχτό

Πώς το δηλητήριο
Εξουδετερώνεται

Με ποιο φυσικό αντίδοτο;

*Από την οώνυμη ποιητική συλλογή, εκδ. Μανδραγόρας 2013

Δεν είναι αμερόληπτος ο θεός
ακόμη και μεταξύ των αγίων
έχει τους ευνοούμενούς του
και μεταξύ των αμαρτωλών
πάντα υπάρχει ένας φτωχοδιάβολος
για να υποστεί την τιμωρία.

ο κύριος είναι σε θέση να γνωρίζει
πού τον ζορίζει ο ουρανός
και, παρ’ ότι τόσο απόμακρος
τόσο μακριά από το μακριά
έχει κεραίες που του σφυρίζουν
ποιος είναι ποιος / και ποιος δεν είναι

ό,τι είναι ουδέτερο δεν είναι θεϊκό
ουδέτερος δεν είναι ούτε κι ο θάνατος /
όταν παίρνει το μέρος
του δυνατό ή του αδύναμου
παιχνίδι κάνει στον προθάλαμό του
με τις υστεροφημίες

*Από τη συλλογή «El mundo que respiro» («Ο κόσμος που αναπνέω») που περιλαμβάνεται στον τόμο «Inventario Tres» («Απογραφή Τρία») (2001)

Είχα κιόλας κοιτάξει τους κοκκοφοίνικες και τους ταμάρινθους
και τα μάνγκος
τα λευκά πανιά που στέγνωναν στον ήλιο
τον καπνό του κολατσιού στον πρωινό ουρανό
και τα ψάρια που πηδούσαν στα παραγάδια
κι ένα κορίτσι ντυμένο στα κόκκινα
που κατέβαινε στην ακρογιαλιά κι επέστρεφε με τον κουβά
και περνούσε πίσω απ’ τη δεντροφυτεία
εμφανιζόταν κι εξαφανιζόταν
και για ώρα πολλή
δεν μπορούσα να οδηγήσω το καΐκι χωρίς την εικόνα
της κοπέλας ντυμένης στα κόκκινα
κι οι κοκκοφοίνικες κι οι ταμάρινθοι και τα μάνγκος
μου φαινόταν πως υπήρχαν μόνο
επειδή υπήρχε εκείνη
και τα λευκά πανιά ήταν λευκά μόνο
όταν εκείνη μισοξάπλωνε
με το κόκκινο φόρεμά της κι ο καπνός ήταν γαλάζιος
και τα ψάρια ευτυχισμένα και οι ανταύγειες των ψαριών
και για πολλή ώρα προσπαθούσα να γράψω ένα ποίημα
για το κορίτσι που ήταν ντυμένο στα κόκκινα
και δεν έβρισκα τον τρόπο να το περιγράψω
εκείνο το παράξενο πράμα που με μάγευε
κι όταν το αφηγήθηκα στους φίλους μου εκείνοι γελούσαν
αλλά όταν ταξίδευα στη λίμνη κι επέστρεφα
πάντα περνούσα από το νησί με την κοπέλα με το κόκκινο φόρεμα
ώσπου μια μέρα μπήκα στον κολπίσκο του νησιού της
έδεσα το καΐκι μου και βγήκα στη στεριά
και τώρα γράφω αυτούς τους στίχους
και τους ρίχνω στα κύματα μέσα σε μια μπουκάλα
γιατί αυτή είναι η ιστορία μου
γιατί κοιτάζω τους κοκκοφοίνικες και τους ταμάρινθους
και τα μάνγκος
τα λευκά πανιά που στεγνώνουν στον ήλιο
τον καπνό του κολατσιού στον πρωινό ουρανό
και περνάει ο καιρός
και περιμένουμε και περιμένουμε
και γρυλίζουμε
και δεν έρχεται με τα τυλιγάδια της
η κοπέλα ντυμένη στα κόκκινα.

*Για πολλά χρόνια ο Π. Α. Κουάδρα εργαζόταν ως ναυτικός στη λίμνη της Νικαράγουας. Πολλά από τα ποιήματά του, καθώς και η συλλογή του “Ποιήματα του Σιφάρ”, είναι εμπνευσμένα από αυτή την εμπειρία, φέρνοντας απόηχους από την ελληνική μυθολογία. Στο ποίημα που δημοσιεύεται εδώ έχουμε έναν υπαινιγμό στην Κίρκη.

***Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Αλάνα” Νο 5, 2007.

Άκου τον παλμό του διαστήματος
Είναι τα ταμπούρλα του καλοκαιριού
Τα βήματα της ξαναμμένης εποχής
Πάνω στις στάχτες της χρονιάς
Ήχος φτερών και κροτάλων
Το τρίξιμο της γης
Κάτω απ’ το ένδυμά της από έντομα και ρίζες
Η δίψα ξυπνάει και οικοδομεί
Τα μεγάλα γυάλινα κλουβιά της
Εκεί τραγουδάς το παράφορο τραγούδι σου
Το χαρούμενο τραγούδι σου
Νερού αλυσοδεμένου
Εκεί τραγουδάς γυμνή
Με την κοιλιά και τα στήθια αλειμμένα
Με το πρόσωπο αλειμμένο γύρη
Πάνω στο αφανισμένο τοπίο
Ο ίσκιος σου μια χώρα πουλιών
Που ο ήλιος με μια χειρονομία διασκορπίζει.

*Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης. Από το βιβλίο Οκτάβιο Πας, “Ποιήματα”, εκδ. Σπηλιώτη 1981.

Άξαφνα κατάλαβα τι συνέβαινε.
Ήμουν καταμεσής ενός τεράστιου κάμπου
Στον κάμπο υπήρχε πλήθος μεγάλο
Οι πίσω σειρές του χάνονταν και δεν φαίνονταν.
Μα μπροστά διαγράφονταν αμείλικτα ένας γκρεμός τεράστιος
Μια άβυσσος που όμοια της στον κόσμο δεν υπάρχει.
Φαινόταν μπροστά μας καθαρά το κενό.
Μέσα στο πλήθος υπήρχαν λογιών λογιών άνθρωποι.
Μερικοί ήταν καλοντυμένοι και φόραγαν κοσμήματα ακριβά
Τα ρούχα τους ήταν ραμμένα στα καλύτερα ραφτάδικα
Και τα υποδήματά τους ήταν φτιαγμένα για κάθε λογής έδαφος.
Υπήρχαν άλλοι πιο μαζεμένοι στο ντύσιμο τους
Αλλά με μια δόση ακρίβειας.
Υπήρχαν κι άλλοι πολλοί με φτωχότερο ντύσιμο κι άλλοι
Που ήταν φτωχοί τόσο που δεν φόραγαν παρά σχεδόν τίποτα.
Υπήρχαν παιδιά καλοθρεμμένα που κράταγαν το χέρι της μάνας τους
Και άλλα κοκαλιάρικα που βύζαιναν τα στήθια των μανάδων τους.
Υπήρχαν άνθρωποι από κάθε λογής επαγγέλματα,
μαθητές και φοιτητές με βιβλία.
Υπήρχαν άνθρωποι όλων των φυλών και όλων των λαών,
άνδρες και γυναίκες και παιδιά,
Τραβούσαν κατά το χείλος του γκρεμού και γκρεμίζονταν.
Μερικοί μέσα στο πλήθος κρατούσαν ταμπέλες και υποδείκνυαν
Την τάδε ή την δείνα μεριά του γκρεμού ως καλύτερη
Και ο καθένας απ’ αυτούς είχε τους οπαδούς του.
Άλλοι διακήρυτταν πως μετά τον γκρεμό υπάρχει το τάδε ή το
δείνα θαύμα, και είχαν κι αυτοί τους υποστηρικτές τους.

Continue reading →

Δεν ήρθε και
που τον περίμενες
σ’ αφήνει με την εικόνα του
να φτερουγίζει στο δωμάτιο
απ’ τη λάμπα στο τραπεζάκι
το σημειωματάριό σου γεμάτο
ποιήματα για κείνον
να μπαίνει σαν μια
λουρίδα φως στον τοίχο
αντιφεγγίζοντας
στο πρωινό κάνοντάς σου
τρυφερό έρωτα

ξάφνου η απουσία του
γίνεται πιο βασανιστική.