Dylan Thomas, Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά

dylan_thomas

Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά, ατενίζοντας το κίτρινο
και τη μουντή θάλασσα, περίγελως εμείς που χλευάζουμε
που ακολουθούμε τα κόκκινα ποτάμια, κούφια 
εσοχή λέξεων πέρα από τον ίσκιο των τζιτζικιών,
διότι σε τούτο τον κίτρινο τάφο άμμου και θάλασσας
μια επίκληση για χρώμα καλεί με τον αγέρα
μουντή και ζωηρή όπως ο τάφος κι η θάλασσα
καθώς κοιμούνται ούτως ή άλλως.
Οι σεληνιακές σιωπές, η σιωπηλή παλίρροια
που γλείφει τα ακίνητα κανάλια, ο ξηρός άρχοντας της παλίρροιας
ζαρωμένος ανάμεσα σε αμμοθύελλα και νεροποντή,
πρέπει να θεραπεύσουν τα δεινά μας από το νερό
με μια μονόχρωμη γαλήνη·
η ουράνια μουσική πάνω από την άμμο
ηχεί μαζί με τους κόκκους που βιάζονται
να κρύψουν τα χρυσαφένια βουνά και τις οικίες
της μουντής, ζωηρής, παράκτιας γης
που ζώνει αρχοντική κορδέλα, ξαπλωμένοι εμείς,
ατενίζουμε το κίτρινο, ευχόμαστε ο άνεμος να διώξει μακριά
τη μορφολογία της ακτής και τον πνιγμένο κόκκινο βράχο·
μα οι ευχές δεν αποφέρουν, μήτε
μπορούμε ν’ αποφύγουμε την άφιξη του βράχου,
ξαπλώνουμε ατενίζοντας το κίτρινο έως ότου ο χρυσαφένιος καιρός
διαρρηχθεί, ω αίμα της καρδιάς μου, όπως μια καρδιά ή ένας λόφος

Lawrence Ferlinghetti, Ατέλειωτη η λαμπρή ζωή του κόσμου!


Εδώ ο Lewrence Ferlinghetti διαβάζει το ποίημα “Η ιστορία του αεροπλάνου”

Ατέλειωτη η λαμπρή ζωή του κόσμου

ατέλειωτος ο λατρευτός του βίος κι η ανάσα

οι λατρευτές του έμβιες υπάρξεις

ν’ ακούν και να βλέπουν

να αισθάνονται και να νοούν

να γελούν και να χορεύουν

να τραγουδούν και να μιλούν

ατέλειωτα απογεύματα και βράδυα

αγάπης κι έκστασης κι απελπισίας

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Επίκαιροι αμίλητοι

1966675_500604426716161_1124548791_n

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά
μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα
τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι
φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το
φτυσμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
‘Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

Ποίηση Μάτσης Χατζηλαζάρου

Διαγράφουν περισσότερο από’ να σύμπλεγμα
φανερώνουν ακόμα περισσότερα χρώματα
κι από συμπλέγματα ανάλογα με τη λάμψη
των φτερών τους τόσο λεπτά
όσο και τα χόρτα τσίνορα πλάι στο ρυάκι
ζευγαρώνουν η μια σχηματίζοντας έλικα
κι η άλλη αγκίστρι
οι λιμπελούλες ή ντεμουαζέλες
αρσενικές και θηλυκές
Εσύ που το μάτι σου είναι χείλι
Κομπολόι οι ροδοδάφνες φωτισμένες από τα ερευνητικά αυτοκίνητα
Όλη νύχτα τις μετράνε μία μία το άλλο κομπολόι απλώνεται νω-
Θρά κοίτα τα γριγριά που η θάλασσα του Φαλήρου λικνίζει
Αγαπώ τους καρπούς των χεριών σου κλωνάρια της λεύκας
μακριά έξω στον όρμο τα πολεμικά φωταγωγημένα με λαμπτήρες ως
τα πιο ψηλά κατάρτια διαγράφουν μια τρελή γεωμετρία
τα χάδια σου μυρίζουνε γαρίφαλο
λόγχη της πιο περήφανης αγαύης πάνω σ’ έναν ξερό λόφο της Αττικής
ο μηρός σου έχει το χνούδι του ήλιου
φωνές των κυμάτων μες στη σπηλιά όπου σκαρφαλώνω πάνω σ’ ένα
βράχο αγαλλίαση η δροσερή παλάμη στήριγμα της πλάτης μου
πόσο κάθετος είσαι
τη νύχτα ένας φάρος μακρινός σάρωνε και ξανασάρωνε το κρεβάτι
μας από τότε ανοίγω την αγκαλιά μου στο βλέμμα των φάρων
μ΄έχεις γοργόνα ακρόπλωρη
πέρα απ΄τα γαλάζια λαγκάδια είναι το βουνό ανάμεσα οι βελόνες
των πεύκων μας σκιάζουν με κρόσσια κατά την πνοή της αύρας
χαμογελάς βαθιά στα σωθικά μου

*Αναδημοσίευση από το http://www.poiein.gr/archives/13129

Δημήτρης Τρωαδίτης, από τις “απόπειρες ονείρων”

απόπειρα δέκατη τρίτη

το γκρίζο χάραμα
χωρίς ίχνος ρόδινου
στις ανοιχτές αυλόπορτες
στο παράθυρο της σκέψης
με ευχές και φόβους
γιατί ζεις
κι άλλα δράματα
με πρόσωπα
που δεν γνωρίζεις

απόπειρα δέκατη τέταρτη

το πολύ βαθύ κόκκινο
με τρελαίνει
γιατί είναι το χρώμα
της ανάτασης
φέρνει στο σχεδόν μαύρο
το χρώμα της ανάδυσης
μ’ αυτό αλλάζεις
πλεύσεις
και σχέδια
σαν τα πλάσματα
της πυρκαγιάς
που παλεύουν ολόρθα
κι εξαγριωμένα

απόπειρα δέκατη πέμπτη

η πραγματικότητα είναι άλλη
η κληρονομιά διαφορετική
οι απόκοσμοι γεννήτορές σου
στα βάθη των αιώνων
δεν συγκρατούνται
σαν κουκίδες πίστης
παρατημένες
στην απόλυτη αδράνεια
σε τόπους
χωρίς οριοθετήσεις
στη μέση των κάμπων
του τίποτα

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Μια προτροπή του Louis Scutenaire

1495528_764024280292654_851223730_n

Να μην ξεχνάμε ότι
τα αφεντικά μας
έχουν ψυχή σκλάβου.

Προλετάριοι
όλων των χωρών,
δεν έχω συμβουλές
να σας δώσω.

Δεν πρέπει να επιθυμείτε
τα αγαθά του πλούσιου,
πρέπει να αηδιάζετε.

Γιάννης Υφαντής, Κάτω από το εικόνισμα των άστρων, Εκδόσεις Ίκαρος 2013

dtbook080314

Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Υφαντή “Κάτω απ’ το εικόνισμα των άστρων”, από τις εκδόσεις Ίκαρος. Όπως γράφει, ο ποιητής και κριτικός, Θεοχάρης Παπαδόπουλος, “πρόκειται για ποίηση ανατρεπτική, γραμμένη σε γλώσσα λαϊκή και ανεπιτήδευτη, που χωρίς λεκτικούς ακροβατισμούς μιλάει φιλικά με τον αναγνώστη και αυτή η φιλική διάθεση, που δείχνει ο ποιητής δίνει μια μεγαλύτερη αμεσότητα στα μηνύματα, που θέλει κάθε φορά να περάσει.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 4 μέρη: Στο πρώτο μέρος συναντάμε ποιήματα, που είτε χρησιμοποιώντας πολλούς, είτε λίγους στίχους καταφέρνουν να αποδώσουν έξυπνα νοήματα χωρίς να κουράζουν. Για μεγαλύτερη κατανόηση παραθέτουμε ένα σύντομο ποίημα: «Πήγαινε, όλο πήγαινε, προσεχτικά, όλα τα πρόσεχε, κρατώντας τον μεγάλο του καθρέφτη. / Προσεχτικά πολύ προσεχτικά. / Να μην του πέσει ο καθρέφτης έλεγε / και σπάσει ο κόσμος». Επίσης, ένα χαρακτηριστικό, που συναντάμε είναι η περιγραφή συνηθειών ορισμένων ζώων, όπως γάτες, κίσσες κλπ. με εύστοχους παραλληλισμούς.

Continue reading →

Christian Tito, Εγώ θάθελα

Φωτογραφία: Josef Koudelka

Φωτογραφία: Josef Koudelka

Υποχρεωμένος να ψάξω την ομορφιά
μες τις πιο σκοτεινές κοιλότητες
να την ευχαριστήσω πως ακόμα ζω
ζωντανός άνθρωπος που κρυμμένα μυστικά κυνηγά
το πιο ωραίο παιχνίδι είναι να τα βρεις όλα
και βήμα-βήμα να τα χάσεις
θάθελα να σας κάνω ν’ ακούσετε τη φωνή της γάτας
να σας κάνω να δείτε τα πράγματα αυτού του κόσμου
να φέρω σπίτι σας έναν απροσδόκητο φιλοξενούμενο
θάθελα να σας πω για την φίλη μου την Αγγέλα
άγγελος που πέταξε κι έφυγε
για τον αδελφό μου τον γκέι
και όταν μου το είπε
ήταν πιο κόκκινος απ’ την φωτιά
“ησύχασε ρε φίλε:
εσύ είσαι γκέι
κι εγώ είμαι ποιητής
τέτοια σε κάποια περιβάλλοντα καλύτερα να μην τα λέμε
και σίγουρα
ανάμεσα στα δυο
το πιο επικίνδυνο πράγμα είναι η ποίηση”.

Io vorrei

Costretto a cercare la bellezza
nei più oscuri anfratti
ringraziare di essere vivo
uomo in vita a caccia di tutti i segreti nascosti
il più bello dei giochi
è scovarli tutti e perderli un passo dopo
io vorrei farvi ascoltare la voce del gatto
farvi vedere le cose di questo mondo
mettervi in casa un ospite inatteso
vorrei dirvi della mia amica Angela
angelo volato via
del mio fratello gay
che quando mi ha detto di esserlo
era più rosso del fuoco
“tranquillo amico mio:
tu sei gay
e io sono poeta certe
cose in certi ambienti è meglio tacerle
e di certo
tra le due
la più scandalosa è la poesia.

*Ελληνική μετάφραση: Massimiliano Damaggio

Idea Vilarino, Σαν χείλη απαλά, χείλη κοιμώμενα φιλήσουν…

1660234_700534203331446_1543347379_n

Σαν χείλη απαλά, χείλη κοιμώμενα φιλήσουν
ωσάν πεθαίνοντας τότε,
κάποτε, πιο πέρα κι απ’ τα χείλη φτάνοντας
και καθώς τα βλέφαρα από τον πόθο ξεχειλίζουνε και πέφτουν,
τόσο αθόρυβα όσο ο αέρας το επιτρέπει,
η σάρκα, με τη μεταξένια θέρμη της, νύχτες ζητάει∙
και τα κοιμώμενα χείλη
μες στην ανείπωτη ηδονή τους, εξίσου, νύχτες ζητούν.

Νύχτες, νύχτες σιωπηλές, με σκοτεινά βελούδινα φεγγάρια,
νύχτες ατέλειωτες, φιλήδονες νύχτες, από φτερουγίσματα διάτρητες,
μες στον αέρα που γίνεται χέρια, έρωτας, στοργή,
νύχτες ωσάν από πανιά κι από κατάρτια…

Τότε είναι, στο ύψιστο πάθος, όπου αυτός που φιλά
ξέρει -και πώς ξέρει!- τα πάντα, ακατάπαυστα, και βλέπει πώς τώρα
ο κόσμος με θαύμα μοιάζει μακρινό,
πώς τα χείλη ανοίγουν πιο βαθύ ακόμη το θέρος,
πώς ο νους παραλύει,
και πώς φτάνει κι αυτός ο ίδιος να ξεχνιέται μες στο φιλί
ενώ άνεμος παθιασμένος τους κροτάφους του γυμνώνει∙
τότε είναι, στο φιλί απάνω, που τα βλέφαρα αργοπέφτουν
κι ο αέρας φτερουγίζει με μια ανάσα ζωής,
και περισσότερο αναριγά
αυτό που δεν είναι αέρας: η φλεγόμενη δέσμη των μαλλιών,
η φωνή που γίνεται βελούδο και, άλλοτε,
οι οπτασίες νεκρών που αιωρούνται.


*Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Δημήτρης Ψαλλίδας, Σπάζοντας την κλειδαριά στου μυαλού τη φυλακή

1903003_10200866892234944_1427219541_n

V

Σαν είσαι φυλακή,
ακούς τα βήματα του φύλακα
και πάει ο νους σου στο κακό.
Αυτόματα το σώμα,
παύει να υπακούει,
και παίρνει στάση άμυνας.
Η κοιλιά σου σφίγγει
και χώνεις το πρόσωπο στα μπράτσα σου.

Φοβόμουν στην αρχή,
φοβόμουν το μαρτύριο
και τις κραυγές.
Τις ψιλές κοφτές νότες
που ξεχύνονται απ’ το στόμα
μονάχα για να χωθούν στ’ αυτιά
και νέες μαχαιριές
να δώσουν στην καδιά μου.

Μα πιο πολύ,
με τρόμαζε το μικρό κομμάτι ουρανού,
που είχα σαν κρεμασμένο πίνακα,
στον τοίχο.

Αυτό το μπλε,
όμοιο μ’ απύθμενο πηγάδι
ρουφούσε τη ψυχή μου,
κραυγάζοντας πως το μαρτύριο,
δεν είναι γεγονός καθολικό.

Φωνάζοντας,
πως είμαι μονάχος,
καταδικασμένος μια ζωή,
να τρέμω,
να κρυώνω,
να φοβάμαι,
να θρηνώ.