V

Υπάρχει ένα παράθυρο καμωμένο κόσκινο στη φωτογραφία του δρόμου.
Τώρα η σκάλα σε διασχίζει καθέτως απ’ το υπόγειο ως τον αυχένα.
Κάποιος ανεβαίνει μ΄ ένα τρανζίστορ ρυθμικός πολλαπλασιασμός των
ειδήσεων. Στη μικρή οθόνη τα πρόσωπα εναλλάσονται σταθερά δίχως
πολλούς θορύβους. Η εξουσία όπως πάντοτε φωτίζεται με τετραγωνισμένο
φως. Ιαχές. Το πλήθος.
Στο μεταξύ το πλήθος. Αόρατα μάτια με τρείς διαστάσεις ακτινογραφούν
εισερχομένους εξερχομένους διερχομένους. Τα περίστροφα ακίνητα βαθειά
μέσα τους σαφώς οπλισμένα.
Το πλήθος φεύγει έφυγε.
Κι εκεί σε βρήκαν αργότερα με μια ριπή (τρύπες 7-8) στη πλάτη σου ετών
ας πούμε 24 καμμιά ταυτότητα.

XII

Ταξίδι στο μεγάλο διάδρομο καταργημένος χρόνος. Οχι σκοτάδι μήτε
μισοσκόταδο μήτε και φως. Ταξίδι τα χαράματα σ’ ένα γυμνό τοπίο
σκοποβολής. Η βρύση πλένει χέρια και πουκάμισο οι εφημερίδες καταπίνουν
τις φωνές.
Αστυνομίες αμίλητες μέσα σε σκοτεινές αστυνομίες. Πρωθυπουργοί με
Σκεπασμένο πρόσωπο. Απάνω οι νόμοι σε σειρές σοφή συναρμογή και
διάταξη με τους συνήθεις αγωγούς σωλήνες σωληνώσεις πολαπλά
κυκλώματα με θύρες διαφυγής. Κυκλοφορία παράπλευρη για τους
αξιοπρεπείς φονιάδες
Κι εσείς που ωστόσο συνεχίζετε κρατώντας προστατεύοντας στα δόντια
σας την τελευταία σας λέξη.
Το λάθος των μηχανουργών.

Κοίταξαν τον ήλιο. . . και βγήκε το σύννεφο! Έψαξαν τη θάλασσα. . . κι εμφανίστηκε η χίμαιρα! Αναζήτησαν την Ελλάδα. . . κι εμφανίστηκε ο δράκος! Κοιτούν ξανά τον ορίζοντα και ξεπροβάλλει η Ελλάδα, να επαναστατεί εναντίον των δεσμών που την υποτάσσουν, των ηνιών που την κινούν.

Η ψυχή της νεολαίας πολεμά το δράκο με τις αθάνατες φλόγες! Το Πολυτεχνείο αντιβουίζει στίχους, τραγούδια, μηνύματα, η νιότη ουρλιάζει διεκδικώντας τη ζωή της, που έχει ληστρικά κλαπεί από τα αδηφάγα χέρια των ηγετών του κόσμου. Στο Πολυτεχνείο αντηχεί ακόμη η πνοή της νιότης, που πάλεψε με το δράκο, που έβαψε κόκκινο τον ήλιο!

Η Ελλάδα των αγώνων και των θυσιών του παρελθόντος, των ιδιοτελών ηνιόχων και των βολεμένων του σήμερα, του ανέφικτου «τώρα» και του εφιαλτικού «μετά».

Κατηγορώ την αναλγησία όσων λέγονται άνθρωποι, όσων κόπτονται για την πατρίδα, όσων ενταφιάζουν τα όνειρά μας, όσων ληστεύουν το μέλλον μας! Κατηγορώ τους υποκριτές, που φέρονται ως δημοκράτες, τους κερδοσκόπους, που φέρονται ως ιδεολόγοι, τους πατριδοκάπηλους, που εμφανίζονται ως εθνοσωτήρες! Κατηγορώ όσους χλευάζουν τη νιότη μας, όσους στραγγαλίζουν την ελπίδα μας, όσους ξεπουλάνε τα όνειρα μας,

ότι αυτοί δολοφόνησαν την Ελλάδα!

17/11/2011

Ποίημα απ’ τον συλληφθέντα στο ελεύθερο αυοδιαχειζόμενο θέατρο “Εμπρός”

Τα σκουριασμένα κλειστά σίδερα
έγιναν ελεύθερος αναπνεόμενος χώρος
Ένα κοινό αγαθό.

Κατάληψη είπες και σου πα άκου
τι φαντάζομαι.

Η κατάληψη είναι η φαντασιακή μας
πραγματικότητα απέναντι
στη λαίλαπα του καπιταλισμού
Κατάληψη είναι η συγκρουσιακή μας
δυνατότητα ή αλλιώς
η απαλή ευχέρεια στις ψυχές των ανθρώπων

Κατάληψη είναι η συνειδητότητα
των ορίων της αστικής ελευθερίας
και η συντριβή τους.

Όμως κατάληψη δεν είναι
είναι η νέα λέξη της νέας μέρας
όταν το ατσάλι της χειροπέδας
έγινε μολύβι στα χθεσινά μας λόγια.
Κατάληψη δεν είναι
είναι το νέο δίκαιο
που προβάλλει αθώο ωσάν
τις περιπέτειες ενός μωρού παιδιού
που μπουσουλάει τον κόσμο
και τον ανακαλύπτει για πρώτη φορά.
Κατάληψη ή αλλιώς ελεύθεροι
αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι.
Το νέο δίκαιο,
η ανάσα του καθενός
στο σφραγισμένο στόμα της λήθης.
Εξέγερση.

στη Ν.Κ

Τσιγάρο
βλέμμα χλωμό
φτηνός καφές
στην ουρά
για την συγκοινωνία.
Κρυώνεις,
σιωπηλός ουρανός
η γη τρέμει
πέφτει στην πόλη βροχή
η μπόρα δυναμώνει.
Σε προσπερνάνε αυτοκίνητα
τα φώτα της ομίχλης
δρόμο ανοίγουν
μέσα απ’ το τείχος το γκρι,
Μητροπάνος
από κάποιο ξενυχτάδικο
πικρός
«σε πολιτεία βρέθηκα
που έψαχνα καιρό»
κι αυτός ο Νοέμβρης
που πάντα σε πληγώνει.

Τα βήματά σου
αποτυπώματα αφήνουν
σε δρόμο που καίει
ενώ η πολιτεία που κανείς
δεν την θέλει
σηκώνει τα χέρια της, σκληρά
πληγιασμένα από μπετόν και μεροκάματο
κι αγάπη σου δίνει.
Εφημερίδα στο χέρι
για δουλειά αγγελίες
προσφορές, ευκαιρίες
και κανείς να μην θέλει
ενός μεσήλικα τις υπηρεσίες.
Βρίζεις, χέρι σηκώνεις
«Κανάγιες!» φωνάζεις
ρεζίλι γίνεσαι
δεν είσαι Καρυωτάκης
κι η ποίηση άχρηστη είναι
μπροστά στων ισολογισμών
την αρμονία, φεύγεις
να πιεις, να ξεχάσεις
ένα ούζο κι αυτό κερασμένο
μέσα στην μαύρη απελπισία
σκέφτεσαι την αυτοκτονία.

Σύνταγμα,
κάτω απ’ των ΜΑΤατζήδων
το ηλίθιο βλέμμα
του Εύζωνα το μονότονο
παρατηρείς βηματισμό
ταΐζεις περιστέρια
εφημερίδα διαβάζεις:
η Ευρώπη, γράφει,
βγήκε απ’ την κρίση
να, η ανάπτυξη
τα προβλήματα σου λύνει
γελάς.
Ξαφνικά συνθήματα
φωνές οργισμένες
σημαίες κόκκινες
πολύχρωμες σημαίες
ομάδες εφήβων
με τριαντάφυλλα στα χέρια
εργαζομένων σωματεία
φοιτητές, μετανάστες, μαθητές
τα φαντάσματα του Πολυτεχνείου
μητέρες με γυμνό στήθος
το μωρό στην αγκαλιά
ο Άρης, ο Πέτρουλας κι ο Παύλος Φύσσας
οικοδόμοι, δάσκαλοι, ναυτεργάτες
ο γιος σου στην πρώτη γραμμή
μέρα σα να μην πέρασε
απ’ την δολοφονία.

Γελάς
και πάλι αισιόδοξος
ωρίμασαν, επιτέλους, οι συνθήκες
πραγματικότητα
τα όνειρα σου γίνονται.
Ήθελες, δεν ήθελες
το έμαθες πια καλά,
ο Νοέμβρης που πάντα σε πληγώνει
ανάμνηση θα γίνει.
Ξορκίζεις τους φόβους σου,
τώρα πια τσιγάρο
θα κάνεις μόνο για την απόλαυση.

19/8/2013 – 12/9/2013

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση http://kivdilh-antioxeia.blogspot.gr
Η εικόνα της ανάρτησης είναι του Boban και προέρχεται από το ιστολόγιο http://bob-an.tumblr.com/

 Οχτώ χρόνια σχεδόν εργάζεται σ’ αυτή την εταιρεία. Προσωρινά. Στην αρχή ήταν ένας χρόνος. Προσωρινά. Και λίγο πριν γίνουν δύο τα χρόνια, πήρε προαγωγή. Μετά έγιναν δύο τα χρόνια. Προσωρινά. Μετά έγιναν τρία τα χρόνια. Προσωρινά. Και λίγο πριν γίνουν τέσσερα τα χρόνια, αυτός με μια κίνηση μελετημένου λεονταρισμού παραιτήθηκε. «Απεταξάμην». Η παραίτησή του δεν έγινε δεκτή. Αντιπρόταση. Και παραιτήθηκε και δεύτερη φορά αυτός. Στη σειρά. «Απεταξάμην». Η παραίτησή του δεν έγινε δεκτή. Δεύτερη αντιπρόταση. Στη σειρά. Και παραιτήθηκε και τρίτη φορά αυτός. Στη σειρά. «Απεταξάμην». Η παραίτησή του δεν έγινε δεκτή. Τρίτη αντιπρόταση. Στη σειρά. Έπρεπε να το ξανασκεφτεί. «Συντάσσομαι». Ήταν πολύτιμος συνεργάτης. «Συντάσσομαι». Πήρε και αύξηση. «Συντάσσομαι». Μετά έγιναν τέσσερα τα χρόνια. Προσωρινά.

Μετά έγιναν πέντε τα χρόνια. Προσωρινά. Μετά έγιναν έξι τα χρόνια. Προσωρινά. Τότε σκέφτηκε να κεράσει τους συναδέλφους του γλυκά. Δεν το έκανε. Μετά έγιναν εφτά τα χρόνια. Προσωρινά. Και τώρα έχουν γίνει σχεδόν οχτώ τα χρόνια. Προσωρινά. Οχτώ χρόνια σχεδόν πέντε ημέρες την εβδομάδα κάθε πρωί, εξαιρουμένων των επισήμων αργιών, των ημερών κανονικής αδείας που δικαιούται και των πανελλαδικών απεργιών, μεταξύ 8.45 και 8.55 καλεί στο ισόγειο το ασανσέρ για ν’ ανέβει στον 5ο όροφο. Οχτώ χρόνια σχεδόν πέντε ημέρες την εβδομάδα κάθε πρωί, εξαιρουμένων των επισήμων αργιών, των ημερών κανονικής αδείας που δικαιούται και των πανελλαδικών απεργιών, μεταξύ 8.45 και 8.55 στοιχηματίζει με τον εαυτό του ποιο από τα δύο ασανσέρ θ’ ανοίξει. Όταν κερδίζει, λέει με ανακούφιση «γαμημένο»  κι ανεβαίνει με το ασανσέρ. Όταν χάνει, λέει με αγανάκτηση «γαμημένο» κι ανεβαίνει από τις σκάλες.

Στον 5ο όροφο εργάζεται οχτώ ώρες. Οχτώ χρόνια σχεδόν πέντε ημέρες την εβδομάδα, εξαιρουμένων των επισήμων αργιών, των ημερών κανονικής αδείας που δικαιούται και των πανελλαδικών απεργιών, μεταξύ 9.00 και 17.00 εργάζεται ευσυνείδητα και υποδειγματικά. Οχτώ χρόνια σχεδόν πέντε ημέρες την εβδομάδα κάθε απόγευμα, εξαιρουμένων των επισήμων αργιών, των ημερών κανονικής αδείας που δικαιούται και των πανελλαδικών απεργιών, μεταξύ 17.10 και 17.20 καλεί στον 5ο όροφο το ασανσέρ για να κατέβει στο ισόγειο. Οχτώ χρόνια σχεδόν πέντε ημέρες την εβδομάδα κάθε απόγευμα, εξαιρουμένων των επισήμων αργιών, των ημερών κανονικής αδείας που δικαιούται και των πανελλαδικών απεργιών, μεταξύ 17.10 και 17.20 στοιχηματίζει με τον εαυτό του ποιο από τα δύο ασανσέρ θ’ ανοίξει. Όταν κερδίζει, λέει με ανακούφιση «γαμημένο» και κατεβαίνει με το ασανσέρ. Όταν χάνει, λέει με αγανάκτηση «γαμημένο» και κατεβαίνει από τις σκάλες. Οχτώ χρόνια σχεδόν όλες εκείνες τις ημέρες που κέρδιζε το πρωί μεταξύ 8.45 και 8.55 κι όλες εκείνες τις ημέρες που κέρδιζε το απόγευμα μεταξύ 17.10 και 17.20 δεν είχε προσέξει αυτό που πρόσεξε σήμερα το πρωί που κέρδισε και περίμενε ν’ ανοίξει η πόρτα του ασανσέρ για να βγει στον 5ο όροφο. Γιατί σήμερα το πρωί, μεταξύ 8.58 και 8.59, που άνοιξε η πόρτα στο σωστό ασανσέρ κι αυτός είπε με ανακούφιση «γαμημένο» και μπήκε στο ασανσέρ ν’ ανέβει στον 5ο όροφο κι έκανε μεταβολή όταν μπήκε στο ασανσέρ και πάτησε το κουμπί του 5ου ορόφου και περίμενε να σταματήσει το ασανσέρ στον 5ο όροφο και ν’ ανοίξει η πόρτα του ασανσέρ για να βγει, εκείνη τη στιγμή ακριβώς, που το ασανσέρ σταμάτησε στον 5ο όροφο κι ακούστηκε ο ήχος που σήμανε ότι θ’ ανοίξει η πόρτα του ασανσέρ κι αυτός θα βγει, εκείνη τη στιγμή ακριβώς, μεταξύ 9.00 και 9.01, αυτός πρόσεξε μια λέξη στο κατώφλι του ασανσέρ, μέσα σ’ ένα μεταλλικό πλαίσιο, ανάγλυφη με μεταλλικά στοιχεία: Schindler. Κι ένα  χαμόγελο έσκασε ασυναίσθητα στα χείλη του όλο απελπισία, γιατί  συνειδητοποίησε ότι είναι εδώ για να σωθεί. Προσωρινά.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς
 
Ανάμεσα στον ξύπνιο και τον ύπνο του έχασε οχτώ χρόνια. Γιατί εκεί που πήγαινε να τον πάρει ο ύπνος σκέφτηκε ξαφνικά ότι το άλλο πρωί ξημέρωνε το 1998. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου συνειδητοποίησε το λάθος του, αλλά τότε ήταν που άρχισε ν’ αναρωτιέται γιατί έκανε αυτό το λάθος. Γιατί ανάμεσα στον ξύπνιο και τον ύπνο του να χάσει οχτώ χρόνια; Και τότε σκέφτηκε ότι μάλλον έπρεπε κάτι να διορθώσει. Γιατί ανάμεσα στον ξύπνιο και τον ύπνο του έχασε οχτώ χρόνια. Και άρχισε να ψάχνει προς τα πίσω αυτά τα οχτώ χρόνια, για να βρει τι έπρεπε να διορθώσει. Και πριν το καταλάβει πέρασαν άλλα οχτώ χρόνια.
 
*Ο Αλέξανδρος Κυπριώτης είναι μεταφραστής και συγγραφέας. Από τις εκδόσεις Ίνδικτος κυκλοφορεί το βιβλίο του Μ’ ένα καλά ακονισμένο μαχαίρι. Ιστορίες ανθρώπων.

**Αναδημοσίευση από το http://www.oanagnostis.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AC/

(…) ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΑΜΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

Ι

Οι δυνάμεις της γλώσσας είναι οι μοναχικές
απελπισμένες κυρίες που τραγουδούν
μέσα από τη φωνή μου που την ακούω από μακριά.
Και μακριά, στη μαύρη άμμο
κείτεται ένα κοριτσάκι γεμάτο από προπατορική μουσική.
Που να βρίσκεται ο αληθινός θάνατος;
Θέλησα να φωτιστώ σ` αυτό το φως της έλλειψης του φωτός μου.
Τα κλαδιά πεθαίνουν στη μνήμη.
Αυτή που κείτεται, κατοικεί μέσα μου με τη μάσκα της λύκαινας.
Αυτή που δεν άντεξε άλλο και κάλεσε τις φλόγες κι έγινε στάχτη.

(…)

(…) Για πολύ καιρό, η φυσική παρουσία του δέντρου της Άρτεμης ήταν υπό αμφισβήτηση. Στην πραγματικότητα, εξαιτίας της τόσο έντονης διαφάνειάς του, ελάχιστοι μπορούν να το δουν. Μοναχικότητα, συγκέντρωση και μια όσο το δυνατόν λεπτότερη ευαισθησία, είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να το δει κανείς. Υπάρχουν ορισμένοι, οι οποίοι, αν και φημίζονται για την ευφυΐα τους, παραπονιούνται ότι παρ` όλη την προετοιμασία τους δεν μπορούν να δουν απολύτως τίποτα. Για να απαλύνουμε την πλάνη τους, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι το δέντρο της Άρτεμης δεν είναι ένα ορατό σώμα: είναι ένα αντικείμενο (έμψυχο) που μας επιτρέπει να δούμε πιο μακριά, ένα φυσικό όργανο της όρασης. Κατά τα λοιπά, αρκεί μια μικρή πειραματική δοκιμή για να σκορπίσει μακριά, αποτελεσματικά και για πάντα, τις προκαταλήψεις του διαφωτισμού των καιρών μας: τοποθετημένο κοντά στον ήλιο, το δέντρο της Άρτεμης αντανακλά τις ακτίνες του και τις συγκεντρώνει σε μια κεντρική εστία που ονομάζεται ποίημα, το οποίο παράγει μια φωτεινή θερμότητα, ικανή να πυρπολήσει, να λιώσει ή και να εξαϋλώσει ακόμα τους άπιστους. Συνιστάται αυτή η δοκιμή στους κριτικούς λογοτεχνίας της πατρίδας μας.
(Aπό τον πρόλογο του Οκτάβιο Πας, στο Δέντρο της Άρτεμης, της Alejandra Pizarnik, 1962)

*Αναδημοσίευση από το http://frmk.gr/2013/03/23/pizarnik1/

Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω-
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη , για τα μάτια
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
ταις λέξεις και ταις φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι’αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω.

*Το ποίημά μου “Προσωπεία” μεταφρασμένο στα πορτογαλικά από την Emilia Cerqueira – με πολλές ευχαριστίες

O tangível e o intangível
o bom e o mau
anjos invertidos
demónios frontais

máscaras primitivas
matrizes-máscaras
formas-máscaras

caretas-molde
fraseologia peculiar
mínimo dar e receber

as diferenças são apenas
geográficas
no deixar que se imite
a vossa eficaz reflexão.

16 Julho de 2011

*Το πρωτότυπο ελληνικό ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης βρίσκονται εδώ https://tokoskino.wordpress.com/2012/08/02/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%89%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%B1/

Η ματιά μου είναι καθαρή σαν ενός ηλιοτρόπιου.
Είναι συνήθεια μου να περπατάω τους δρόμους
Κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά
Και μερικές φορές κοιτάζοντας πίσω μου,
Και ότι βλέπω κάθε στιγμή
Είναι ότι δεν είδα πριν,
Και είμαι πολύ καλός στο να παρατηρώ πράγματα.
Είμαι ικανός να νιώθω τον ίδιο θαυμασμό
Που θα ένιωθε ένα νεογέννητο παιδί
Αν παρατηρούσε ότι είχε πραγματικά και αληθινά γεννηθεί.
Νιώθω κάθε στιγμή ότι έχω μόλις γεννηθεί
Σ’ έναν εντελώς καινούργιο κόσμο…
Πιστεύω στον κόσμο όπως σε μία μαργαρίτα,
Επειδή τον βλέπω. Αλλά δεν τον σκέφτομαι,
Επειδή το να σκέφτεσαι είναι το να μην κατανοείς.
Ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για εμάς για να τον σκεφτόμαστε
(Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μάτια που δεν βλέπουν καλά)
Αλλά να τον βλέπεις και να είσαι σε συμφωνία.
Δεν έχω καμία φιλοσοφία, έχω αισθήσεις…
Αν μιλώ για τη Φύση δεν είναι επειδή γνωρίζω τι είναι
Αλλά επειδή την αγαπώ, και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο
Επειδή αυτοί που αγαπούν δεν γνωρίζουν τι αγαπούν
Ή γιατί αγαπούν, ή τι είναι η αγάπη.
Η αγάπη είναι αιώνια αθωότητα,
Και η μόνη αθωότητα είναι να μην σκέφτεσαι…

Το σκοινί το τεντωμένο
το πλεγμένο σε πλεξούδα από τις συνδεόμενες των ανθρώπων τις ζωές
ξεφτίζει.

Η σκηνή της ζωής μας
τους ίδιους ηθοποιούς δέχεται για πρωταγωνιστές στο δράμα.
Μόνο που η κάθαρση δεν είναι ορατή
ούτε καν στις συζητήσεις των παρασκηνίων.

Παρόλα αυτά ένας ακροβάτης συνεχίζει να τραμπαλίζεται
και στα διαλείμματα να διασκεδάζει το κοινό,
με το μετέωρό του βήμα στο σκοινί το ξεφτισμένο
προσπαθώντας την ισορροπία του να βρει.

Καμιά φορά που το σκοινί λιγάει,
και έκβαση τραγωδίας το νούμερο του παίρνει,
ο θανών ο ακροβάτης,
παράπλευρη απώλεια χαρακτηρίζεται
από τους κριτικούς της τέχνης.
Ανάξιος καθώς ήταν να κινηθεί στο σκοινί το ξεφτισμένο,
δεν ήταν εκλεκτός για μέλος του θιάσου που την σκηνή μονοπωλεί
και που την κάθαρση δεν την προσφέρει.
Ριψοκίνδυνο ήταν το κομμάτι του και θα χαλούσε την συνοχή της παράστασης.
Είπανε.

Στην κηδεία του, μόνο στενοί συγγενείς.
Δεν φημιζόταν και για Χριστιανός Ορθόδοξος.
Τόση η ησυχία,
που το ραδιόφωνο μιας μοιρολογήτρας που καθόταν δίπλα σ’ ένα κοντινό μνήμα,
κάτω από ένα κυπαρίσσι,
πρόδιδε την ατέρμονη αναζήτησή της
για έναν σταθμό
που θα ευχαριστούσε τον δικό της μακαρίτη·
…Για όσους με πλήγωσαν με πισωμαχαιριές θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω…
…Ολοκληρώθηκε το κρίσιμο ραντεβού της Τρόικας με τους κυβερνητικούς εκπροσώπους…
…Ποιος την ζωή μου ποιος την κυνηγά…
Ώσπου η βελόνα του να κατασταλάξει σε ένα βαρύ ζεμπέκικο
προς τέρψη του μακαρίτη.

14/11/2013