Άνοιξαν οι ουρανοί.
Καθισμένος στο άσπρο γραφείο.
Εκεί έξω υπάρχει ο κόσμος.

Υφίσταμαι.
Λέξεις απλώνονται.
Ήχοι πλησιάζουν.

Υπάρχει κάτι.
Αναμνήσεις.
Αναφορά.

Διπλωμένα πόδια τρυφερά.
Μαξιλάρι στην κοιλιά.
Κεφάλι στα σύννεφα ψηλά.

Η Μουσική πλησιάζει
Ανεπαίσθητα από τα βάθη.
Κάποιες στάλες ομορφιάς.

Στο Παρόν δεν υπάρχει φόβος.
Ο Ήλιος τρυπά τα σύννεφα.
Εδώ μέσα όμως υπάρχει κάτι άλλο.

Τι ανασύρεται από τα βάθη;
Πως υπάρχει το κορμί;
Δεν θα απαντήσω.

Σας ψάχνω και δεν σας ψάχνω.
Σας έχω βρει από καιρό,
Τα βήματά μου σας ακολουθούν.

Είναι κάτι που υπάρχει
Και δεν υπάρχει.
Είναι κάτι.

Μπορεί όμως να μην είναι
Ούτε αυτό.
Έτσι απλά.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου ‘χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με -παρακαλώ το Άγνωστο-
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.

*Από τη συλλογή “Η ανορεξία της ύπαρξης”, εκδ. Καστανιώτη 2011.

Ο κόσμος αυτός ας παραμείνει,
Οι λέξεις ας μην γίνουν
Μιά μέρα σαν τα οστά αυτά
Τα γκρίζα που ραμφίζουν τα πτηνά,

Κράζοντας, ενώ τσακώνονται,
Διαλύονται έπειτα,
Η νύχτα μας
Μέσα στο φως.

Ο κόσμος αυτός ας παραμείνει
Οπως σταματά κι ο χρόνος
Σαν ξεπλένεις την πληγή
Ενός παιδιού που κλαίει.

Και όταν επιστρέφεις
Στην σκοτισμένη κάμαρα
Κοιμάται πια γαληνεμένο,
Νύχτα, αλλά φως.

*Μετάφραση: Μάρκος Καλεώδης

Η πομπή

Φτερά, χιόνι, αστέρια, σκοτάδι
σκεπάζουν τη γη
Χάδια, φλοκάτες, φως,
Άνθρωποι φαναράκια
στα χέρια
προχωράνε
κεριά αναμμένα
Φτάνουν στον τοίχο
βελούδινο, μαύρο.

Ψαλιδιά.

Κόβουν μια θύρα κι
Ένα παράθυρο
στην βαριά αυλαία
Περνάνε
Ανάβουν μια φωτιά.
Είμαστε εμείς
Φτερά, χιόνια, αστέρια, φως,
Φτάσαμε.

Procession Discovery

Wings, snow, stars, darkness.
Planet Earth.
Caress, blankets, brightness
People planets lanterns
in their hands.
The candles
move forward, lighted,
reach the river
of black velvet .

Scissors

cut a portal and
a window
into the heavy curtain of the unknown.
They pass
They light a fire
It’s us.
Wings, snow, stars, light,
We arrived.

Ας έχουμε τρέλα ανοιχτά.
Ω άνδρες Tης γενιάς μου.
Ας ακολουθήσουμε
Τα βήματα αυτής της σφαγιασμένης εποχής:
Να τη δούμε να σέρνεται σε όλη την θαμπή έκταση του Χρόνου
Μέσα στο κλειστό σπίτι της αιωνιότητας
Με τον θόρυβο που έχει το να πεθαίνεις,
Με το πρόσωπο που τα νεκρά πράγματα φορούν –
ούτε ποτέ να πούμε
Εμείς θέλαμε περισσότερα· κοιτάξαμε να βρούμε
Μια πόρτα ανοιχτή, μία απόλυτη πράξη αγάπης,
Μετασχηματίζοντας το κακό σκοτάδι της ημέρας·
αλλά βρήκαμε εκτεταμένη κόλαση και ομίχλη Πάνω στη γη,
και μέσα στο κεφάλι
Ένα αναθεματισμένο τέλμα συγυρισμένων τεράστιων τάφων.

Let Us Have Madness

Let us have madness openly.
O men Of my generation.
Let us follow
The footsteps of this slaughtered age:
See it trail across Time’s dim land
Into the closed house of eternity
With the noise that dying has,
With the face that dead things wear–
nor ever say
We wanted more; we looked to find
An open door, an utter deed of love,
Transforming day’s evil darkness;
but We found extended hell and fog Upon the earth,
and within the head
A rotting bog of lean huge graves. 

*Μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

**Το ποίημα και οι εικόνες της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: http://trenopoiisis.blogspot.com.au/2014/02/m-kenneth-patchen.html

Συνοικίες στα νοτιοδυτικά
Συνοικίες ντυμένες κουρέλια
Σχήματα καπνού σου κλείνουμε τις πύλες του ουρανού
Συνοικίες στα νοτιοδυτικά
Σουρούπωσε και σκίζονται
Στα στήθη της σιωπής σου
Σεληνιακά πετρώματα
Σεντόνια δίχως πτώματα
Σοβάδες πλίνθοι χώματα
Στην πόρτα της ντροπής σου.

Δεκέμβρης 1952

*Από το βιβλίο «Ακαριαία», ύψιλον / βιβλία. Αθήνα 1985, σελ. 14. Αναδημοσίευση από το Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com

απόπειρα έβδομη

όλα συνεχίζονται…
αλλά μυρίζουν θειάφι
και σπέρμα
εκκωφαντική απομόνωση
η ζωή του καθένα
ανοιχτός κάδος
με απόλυτη ησυχία
ούτε θρόισμα φύλλου
ούτε ισορροπίες
στους λεπτοδείκτες
μόνο γεννήσεις
στα σκοτάδια
στους πίσω δρόμους
με τους ξεγελασμένους
εραστές των φαντασμάτων

απόπειρα όγδοη

τρέχεις χαμένος
σαν σκυλί
σε διόδους διαφυγής
να αποστρέψεις
τα μαρμαρωμένα δάση
όπου ο χρόνος
ακινητοποιείται
βαδίζεις πλέον
στα μονοπάτια της ήττας

απόπειρα ένατη

ήχοι απ’ τα μακρινά νιάτα
σπασμένες φτερούγες
ξεστρατισμένων γλάρων
έμμονες ιδέες
σφηνωμένες στο μυαλό
ζαρωμένες
στην αφηρημάδα τους

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Ηδονικά

Καθισμένη η Δημοκρατία
πάνω σε τριακόσια σκαμνιά
Πίνοντας τριακόσιους καφέδες
Και άλλα τόσο τσιγάρα
Ξύνει τον κώλο της ηδονικά
Με τρεις χιλιάδες νύχια

—

Η ραχοκοκαλιά

Τους αφήνω να μιλούν με τις ώρες
Για τις πολιτικές τους ιδέες
Με τα μάτια μου όμως συνεχώς παρατηρώ
Τη γωνία κλίσης στη ραχοκοκαλιά τους
Όταν βρεθούν σε είσημες δεξιώσεις

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΤΗΣ ΣΟΛΕΡΤΗ ΑΠO ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ VAKXIKON.GR

Οι Εκδόσεις Vakxikon.gr και η ποιήτρια και μεταφράστρια Άτη Σολέρτη (κατά κόσμον Σοφία Αργυροπούλου) παρουσιάζουν την «Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανόφωνης Ποίησης». Με την πολύτιμη βοήθεια του ποιητή-μεταφραστή-μελετητή Mario Domínguez Parra, η Σολέρτη ανθολογεί ένα πολύχρωμο πανόραμα ποιητών και ποιητριών που συνδέονται μεταξύ τους από το γεγονός ότι γράφουν στην ισπανική γλώσσα. Με έμφαση στους ποιητές των Καναρίων Νήσων αλλά και με συμμετοχές από τη Λατινική Αμερική και την ισπανική ενδοχώρα, η έκδοση αυτή μας προσφέρει ένα χορταστικό μενού 186 σελίδων μεταφρασμένης ισπανόφωνης ποίησης.

Η παρουσίαση κάθε συμμετέχοντος/συμμετεχούσης συνοδεύεται και από ένα σύντομο βιογραφικό που οριοθετεί την καταγωγή του/της, καθώς και το πολιτιστικό και μορφωτικό του υπόβαθρο. Ίσως να προτιμούσαμε μία δίγλωσση έκδοση, η οποία θα ανεδείκνυε καλύτερα το τιτάνιο μεταφραστικό έργο της Σολέρτη, αλλά αντιλαμβανόμεθα ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε ένα βιβλίο που θα ξεπερνούσε τις 400 σελίδες και θα συνιστούσε δυσβάστακτο φορτίο για τον ταλαιπωρημένο αναγνώστη της εποχής μας.

Continue reading →

Inadvertent Things
– Poems in traditional Japanese forms

by Andrew Lansdown,
Walleah Press, 2013

Andrew Lansdown’s poetry has long been defined by the primacy of the image and a preoccupation with form. Inadvertent Things revisits the themes of nature, family and God through the familiar Japanese forms of tanka and haiku, and also the choka, a sort of extended tanka. The haiku is the form that features most often and always as part of a suite called a gunsaku, where the poems work independently but also cumulatively. All the terms are explained in a short introduction for the uninitiated, in which Lansdown expresses his intention to follow the spirit rather than the letter of the law.

As in Lansdown’s other collections, small details matter. Take the tanka ‘Azure’:

Surely a piece is
missing from the azure robe
of the Madonna
in some ancient mosaic
because of that fairy wren!

Continue reading →