Δεν είναι ποτέ δικό μας λέμε
το μαύρο ακέφαλο φουστάνι
με τα κουμπιά μπροστά σαν ψόφια μάτια
οι στρουθοκάμηλοι που ψάχνουν ρωγμή
να κρύψουν μέσα το κεφάλι
κι αφήνουν παντού
τρομαγμένα πούπουλα τους φόβους τους.
Όσα βλέπουμε συμβαίνουν συνήθως μακριά,
το φέρετρο, η κηδεία οι λέξεις
(αυτές πάντα συμβαίνουν μακριά γι αυτό και δεν ακούμε την ηχώ τους),
σαν τις γυναίκες με τις μαύρες μαντίλες στα νησιά
που στέκονται σε ένα ακρωτήρι και φωνάζουν
και ο αέρας τις σηκώνει μακριά
κι ύστερα όλο κάτι ακούμε να κλαίει το βράδυ στο μπαλκόνι.
Όμως αυτό εδώ το πένθος είναι δικό μου, φίλε.
Γι αυτό και θα το κάνω ότι θέλω.
Θα το πιώ, θα το μεθύσω,
θα το ταπεινώσω, θα το εξαργυρώσω,
θα κάνω έρωτα μαζί του σε γυμνό κρεβάτι
και μόνο το βράδυ
θα φορέσω την μαύρη μου μαντίλα
θα σταθώ σε μόνο ακρωτήρι
και θα τελειώσω.

Emil Nolde, Dark Sea

Μες σε μια θάλασσα αριθμημένων ηδονών,
χωρίς καμιά ζωή κι ακόμα
χωρίς κανένα θάνατο αφέθηκα ….

Σαν πιθανή πληγή των ακεραίων
εγώ ένας αριθμός φανταστικός
στο εφικτό προστέθηκα….

Σε ποιά τελεία τώρα κατοικώ;

Στου σύμπαντος σε ποιά γωνιά
είμαι ταριχευμένος;

Σμήνη πουλιά και απέραντοι ουρανοί
κι ότι μπορεί να γεννηθεί απόψε σαν πεθάνει,

δεν θα΄χει απάντηση καμιά ΄

και μες τη ματαιότητα θα με αφήσει πάλι!

*Από την συλλογή “τα απομεινάρια του φωτός”.

Tο αεράκι του φθινοπώρου ενημερώνει τους επισκέπτες

Έχουν ξεκινήσει τις δικές τους επιλογές τα ωδικά
Στο μέλλον θα ανθίσει το χαμόγελο μιας ημέρας
Μέχρι την επανένωση.

Έχει το άρωμα των ανθισμένων λουλουδιών.
Ως την άνοιξη τα ανθισμένα λουλούδια ήταν κάτω από την προστασία του ήλιου.
Τους ενημερώνει για την άφιξη του φθινοπωρινού λυκόφωτος.
Τα ωδικά μετανάστευσαν σε κόκκινο ουρανό
Γεμάτα αναμνήσεις του μακρινού παρελθόντος
Κάποια μέρα το όνειρό τους θα γίνει πραγματικότητα.
Σύμφωνα με τη συμφωνία που μας έχουν υποσχεθεί
Τα φτερά τους απεικονίζονται στις καρδιές μας.
Στα φτερά τους απεικονίζεται η καρδιά μας.
Φανταστείτε το επόμενο χρώμα τους…

Έχουν ξεκινήσει τις δικές τους επιλογές τα ωδικά…
Στο μέλλον θα ανθίσει το χαμόγελο μιας ημέρας
Μέχρι την επανένωση.

Αλεούτιες περισπωμένες
ορθογράφησαν οι αιώνες
στη λήγουσα των ηπείρων

στη βερίγγεια διακεκομμένη
της μνήμης
σκάλωσε η μορφή μου

αλεπού
τοτέμ
κόκκινη γυναίκα.

Το κατεστημένο θα κάψω όντας πυρομανής
κι οι λάμψεις του θα διασχίσουν
τις μίζερες αχτίδες αυτού του κόσμου.
Την αγωνία της ζωής θα ζωγραφίσω
κι η σκέψη μου θ’ ακονιστεί
με μια δόση ευρύτερης προοπτικής.
Τα κενά της συνείδησης θα φωτίσω
αυτά που μένουν ανεξερεύνητα.
Η αναπνοή μου και μόνο αυτή
θα είναι καθοριστική γροθιά
στα παγερά κάτεργα, στα κελιά.
Εξεγερμένες οι αισθήσεις μου
θα διαλύσουν τις εξαγοράσιμες ανάγκες
και θα σκορπίσουν τα κομμάτια
των στεναγμών τους
στο άπειρο της λήθης.

ΟΠΩΣ ΣΤΕΛΝΕΙΣ

Όπως στέλνεις
τον οδυρμό του φωτός
ως άλλη δύση

Διψώ
την αλμύρα των λέξεων
στην ανομολόγητη
συνομιλία των ματιών σου

Εσύ η στέρηση
κι εγώ ο μακρινός.

ΧΑΔΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

Το χάδι είναι δημιουργία.
Εμπειρία τρυφερότητας.
Έχει το δικό του μυστικό ρυθμό.
Η ευλύγιστη κίνηση των δαχτύλων,
επινόηση εμπνεόμενη από τις αισθήσεις.

Το χάδι το εξουσιάζει και το οδηγεί η έξαρση της στιγμής.
Όμως, όσο κι αν φαίνεται παράξενο,
οι διαθέσεις του χαδιού είναι υποσυνείδητα αρπακτικές.
Αποσπά την προσοχή με την επίσκεψη της περιπάθειας
κρύβοντας επιμελώς τα γαμψά νύχια της κυρίευσης.

Η κόμη, παρά τη φαινομενική ακινησία της,
μέσα της κρύβει κι αυτή επιθετικές ροές.
Η διείσδυση όμως των δακτύλων, τις αναχαιτίζει.

Κάποτε το χάδι υπερβάλλοντας σε αγριότητα συναισθήματος
κατορθώνει και μεταλλάσσει τον πόνο σε ευχαρίστηση.

How Solitary Is The Moon
The shadow of a cage is too an imprisonment
I continue to become the shadow of my clothing
My hands become a part of others
The mud is now lorn
Why did the river travel on its own to the sea?
How solitary, the act of choice

Severed, I am severed from those who die
And I wake arising in the fires
I am reverberating in the stones
I am drowning in the mud, wondering which tree ahead lies

My sorrows; thy name is child
In my hands, toys in pieces
In my eyes, humanity
A multitude of bodies are asking me for eyes
I do not know where my own beginning is

The skies are younger than I
Flight does not require a landing
Whose voice do hands represent?
You will have to live with my lies

When you enter the jungle and free the birds
The lantern gets a taste of fire

I hang clothes out to dry on the roof of my person
Within my distance lies an eye
I dress myself in my pain
I, she who dresses herself in garb of fire
Should I tell you the name of my shade?
To you I give the moons of every single night.

Sara Shagufta
(Pakistan, 1954–1984) 

 
 
Sara Shagufta is an enigmatic character in Pakistani literary history. There are conflicting and controversial stories surrounding both her life and her death. However, what is known is that she started writing poetry after losing her baby and being deeply struck by the callous attitude of her husband towards this tragedy in her life. It is said she was constantly in and out of mental asylums, but continued to write poetry. Shagufta had tried to take her own life on several occasions, but was saved by timely medical help. Eventually however, her struggle with herself did end, allegedly at her own hands.

Ο Μιχαήλ Μήτρας γεννήθηκε το 1944 στο Βόλο. Παρακολούθησε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ραδιοσκηνοθεσία στο City Literary Institute του Λονδίνου, όπου έζησε 4 χρόνια, εργαζόμενος στην ελληνική εκπομπή του BBC. Εμφανίστηκε με κείμενά του σε λογοτεχνικά περιοδικά της δεκαετίας του ’60, και το πρώτο βιβλίο του (“Φανταστική νουβέλα”) κυκλοφόρησε το 1972. Συνεργάστηκε στη σύνταξη των πολιτιστικών περιοδικών εκδόσεων “Χρονικό” (εκδ. Ώρα) και “Σήμα”, στη δεκαετία του ’70, καθώς και με τα περιοδικά “Ρεύματα”, στη δεκαετία του ’90 και “Νέα Συντέλεια” στη δεκαετία του 2000. Εργάστηκε ως παραγωγός εκπομπών λόγου στην Ελληνική Ραδιοφωνία (Πρώτο και Τρίτο Πρόγραμμα), 1983-2003. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων, 2001-2003. Ύστερα από πρότασή του το 1998 η Εταιρεία Συγγραφέων καθιέρωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα Ημέρα Ποίησης. Έχει γράψει βιβλία ποίησης και πεζογραφίας που κινούνται στο χώρο της νεοτερικής λογοτεχνίας και έχει δείξει “οπτικά ποιήματα” και έργα “Mail Art” σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εδώ και στο εξωτερικό. Βιβλία του: Ποίηση: “Το άλλοθι της περι-γραφής”, Ιδιωτική έκδοση, 1976, “Ασταθές πεδίο”, “Αιγόκερως”, 1984, “Η τελευταία εικόνα του κόσμου”, “Αιγόκερως”, 1987, “Η παράδοξη οικειότητα του αγνώστου”, “Δελφίνι”, 1997, “Διακριτικές μεταβολές”, “Απόπειρα”, 2004 Πεζογραφία: “Φανταστική νουβέλα”, Ιδιωτική έκδοση, 1972, “Αστική τοπιογραφία”, “Αιγόκερως”, 1982, “Αόριστες λεπτομέρειες”, “Απόπειρα”, 1990, “Μηχανή αναζήτησης: Πεζο-γραφήματα”, “Νεφέλη”, 2008.

*«Η Μπαλλάντα της Χοντρής Μαργκώς», του Φρανσουά Βιγιόν, σε μετάφραση Λευτέρη Αλεξίου, δημοσιεύτηκε στο «Το Κάστρο» – περιοδική έκδοση Στίχου και Κριτικής, αρ. φύλλου 1, Μάης 1934.