Ο μουγκός ετούτος ποιητής,
που τον βαραίνει η οργή των τρομερών ανέμων
η θλίψη των κλειστών παραθυριών
των ερημωμένων δρόμων η οδύνη.
ο μουγκός ετούτος ποιητής
που τον βαραίνει η σιωπή,
η αδικία των αιώνων,
ο μουγκός ετούτος ποιητής,
δεν θα μιλήσει…

Η μικρή γύμνια
βαριέται μες στο κόκκινο κεχριμπαρένιο της καράβι
Απλώνεται σαν τη θάλασσα
σαν τα μαλλιά της
Ζητά απ’ τη βροχή και τον καλό καιρό
ένα κλαρί πριονιών
κι ένα σχοινί ευαγγελίου
με μεγάλα κεριά σπιτιών
Είναι τόσο νεότητα και τόσο ομορφιά
που η καπνιά μεγάλη κατεργάρα
την πλησιάζει με χέρια κύκνου
καθαρισμένα απ’ το οινόπνευμα και τους ανέμους
Όμως η βροχή χαμογελά στον καλό καιρό
που χαϊδεύει τις τρίχες των βουνών
και οι δυό τους συνεννοούνται για να κυνηγήσουν τις κοιλάδες
που ζουν με φύλλα και με σκόνη
με πέτρες και μπαστούνια

*Μετάφραση: Σωτήρης Λιόντος. Από το βιβλίο: Μπενζαμέν Περέ, «Απαγορεύεται η αφισσοκόλλησις και άλλα ποιήματα», Εισαγωγή – μετάφραση – σημειώσεις: Σωτήρης Λιόντος & Νίκος Σταμπάκης, ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2007, σελ. 166.
**Αναδημοσίευση από το Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com

Again the blood-red banners are fluttering!
Freedom’s holy voice is ringing!
Again the people are reminded
Of the fighters who lived and died for them!
In world history again we will
Turn over and find the page of martyrs
Which is still fresh with the blood of our brothers,
Murdered by money-sacks, church and state!
Five spirits stained with blood will hover
Over the people’s-tribune among suffering slaves;
And they will give us invincible courage
To live and die for freedom and justice!
They will remind us of the will
Which they left for the workers:
“Fight for your freedom! No evil beast
Should drive you away from the holy post!”
“Don’t be afraid of the hangmen and their gallows!
Fight and ring the freedom-bell!
And announce to the slaves of all the world
That that very day would be the day of liberation!”
And on both shores of the great ocean
The slaves of all the nations
Will give each other in friendship a brother-hand
And swear to annihilate chains and thrones…

November 7, 1890

*Translated from Yiddish by Ori Kiritz. From, Kiritz, Ori. The Poetics of Anarchy: David Edelshtat’s Revolutionary Poetry. Vol. 88. Frankfurt: Lang, Europaischer Verlag der Wissenschaften, 1997. 210 p. ISBN:0820435341

«Θέλω» της είπε «να φτιάξω μία κιβωτό
Θα κλείσω μέσα σε ζευγάρια όλα τα είδη της αγάπης μου
τα παχύδερμα απογεύματα
που περπατούν αργόσυρτα
τινάζοντας τις προβοσκίδες στον αέρα
τις αγριόχηνες των φιλιών
τις λαίμαργες ύαινες του πόθου
τους σκορπιούς της απουσίας»
Αυτή χαμογελούσε τρυφερά
όπως νανουρίζουμε τον πόνο
«Αχ, εσείς οι ποιητές» αναστέναξε βαθιά
«με τα μαυσωλεία ποιήματα κοροϊδεύετε τον χρόνο»
Έβγαλε το μαύρο της φουστάνι
κι όλο το τώρα κύλησε μεταξωτό στο πάτωμα
Κι ύστερα τον οδήγησε στην πιο αρχαία κιβωτό
Το ολόγυμνό της σώμα

*Από την ποιητική συλλογή “Στον αρχαίο κόσμο βραδιάζει πια νωρίς”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012

1

Απόλυτη η γαλήνη της χρυσής αυτής ημέρας
Κάτω από τις γέρικες βελανιδιές
Προβάλεις εσύ, Έλις, ήρεμος με στρογγυλά μάτια

Στο γαλάζιο τους καθρεφτίζεται ο ύπνος των ερωτευμένων
Στο στόμα σου
Βουβάθηκαν οι ρόδινοι στεναγμοί τους

Το βράδυ ο ψαράς μάζεψε βαριά τα δίχτυα
Ένας καλός βοσκός
Οδηγεί το κοπάδι του στην άκρη του δάσους
Ω Έλις, πόσο δίκαιες είναι όλες σου οι μέρες!

Σε γυμνά τείχη
Βυθίζεται σιγανά η γαλάζια γαλήνη της ελιάς,
Το σκοτεινό άσμα ενός γέροντα σβήνει.

Βάρκα χρυσή
Λικνίζεται, Έλις. Η καρδιά σου μες στον έρημο ουρανό.

2

Ένα απαλό χτύπημα καμπάνας ηχεί στο στήθος του Έλις
Το βράδυ
Όταν το κεφάλι του βυθίζεται στο μαύρο μαξιλάρι.

Ένα γαλάζιο αγρίμι
Ήσυχα ματώνει στα βάτα

Ένα σκούρο δέντρο στέκεται μοναχό
Έπεσαν οι γαλάζιοι καρποί του

Σημεία κι άστρα
Βυθίζονται σιγά στη βραδινή λιμνούλα.

Χειμώνιασε πίσω από το λόφο.
Γαλάζια περιστέρια
Πίνουν, τη νύχτα, τον παγερό ιδρώτα που κυλά
Από το κρυστάλλινο μέτωπο του Έλις.

Διαρκώς ηχεί
Σε μαύρα τείχη ο έρημος άνεμος του Θεού.

*Από το ιστολόγιο http://gialeni.blogspot.com

Όταν έπαιζε το φεγγάρι
——————- στις βουνοκορφές,
εγώ ξάπλωνα στο κρεβάτι μου
κι έρχονταν οι νυχτερίδες
———————— τα μεσάνυχτα
έφερναν δυο γύρους στο ταβάνι
———— κι έφευγαν για το φεγγάρι

Έπαιζαν στις βουνοκορφές κρυφτό
———- με το φεγγάρι οι νυχτερίδες,
Καμιά φορά
έπαιρναν κι εμέ μαζί τους
—————– ψηλά στον ουρανό
Έσερναν το άρμα μου πάνω
——— απ’ τις κορυφές των δένδρων
και μέχρι το πρωί πετούσαμε
——– πάνω από κάμπους και βουνά
—————- ανάμεσα στ’ αστέρια

Ώσπου ξαφνικά, λίγο πριν τη χαραυγή
μ’ άφηναν από ψηλά
———– να πέσω στο κρεβάτι μου
κι έφευγαν πίσω στα βουνά
————— όλες μαζί, χωρίς εμένα
για τις σπηλιές
—— και τα χαλάσματα των κάστρων

Έφευγε και το φεγγάρι
—- και το άρμα μου γίνονταν κρεβάτι
να σκουριάζει μαζί μου
κάτω απ’ τα σεντόνια
—————— στην πρωινή αιθρία

3 Οκτωβρίου 2013

“…βουλιάζουμε – βουλιάζουμε –
κατακόρυφα με 300 και βάλε
σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
από διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
γλείφοντας
υπογράφοντας
ικετεύοντας
και ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ”…

Όμως ω μείνε μείνε ακόμα!
Κοίταξε!
Ανάσανε στο νέο φως
Καινούρια ετούτη τη ζωή που σε γυρεύει
Τώρα που το μικρό το κοιμισμένο πλάσμα λύνεται
Σε χίλιες άκρες και μιλιές
Κι αδημονώντας προς το φως
Στα μυστικά της μάτια τρέμοντας
Βυθίζει το χωράφι η γύρη και
ξαναπιάνεται
Στο δίχτυ των πουλιών η ομορφιά

Παρηγορώ φωτογραφίες για να ζω
έχω τις υποσχέσεις από καιρόν απεμπολήσει
πλάθοντας βραδινές ιστοριούλες
γεμάτες ονειρόσκονη.
τα δάχτυλα μου σκάβουν υπομονετικά τις δευτερεύουσες
που δημιουργώ.
μόνο οι δευτερεύουσες έχουν αισθήματα,
αυτές, δε συλλέγουν συναισθήματα,
μονάχα οι κύριες τροχοπεδούν,
οι κύριες ξαπλώνουν πλάι μου κάθε βράδυ
στρατηγώντας ακόμη περισσότερο
τη θέση μου στις προτάσεις…
(ένα πιόνι στη σκακιέρα)
δίχως επίθετα, αντωνυμίες, επιρρήματα..
στεγνή, άγευστη, βουτηγμένη στη μονοτονία,
στατική σαν το θαυμαστικό
χάθηκαν ακόμη και τα italics!

Η ζωή προχωρεί συνεχώς προς τα κάτω
κάτω… και πάλι κάτω,
ώσπου να πατήσεις την εκτύπωση απομάκρυνσης
από τη ζωή σου..

Νέττα

Ό,τι έχει το χρώμα της θάλασσας σου μοιάζει.
Ακολουθούν: τα νησιά,
με το πράσινο τρίχωμα των βράχων να σαλεύει στο βυθό,
οι ακρογιαλιές, πιο πέρα τα δέντρα βουβά
στις ποδιές των βουνών
κι ακόμα μακρύτερα οι πόλεις
ξαπλωμένες σαν γιγάντια γατιά στις απλωσιές:
δρόμοι, πλατείες, σπίτια, δωμάτια, κρεβάτια, εσύ
να κοιμάσαι μέσα σε θύελλες σεντονιών
κι ο ύπνος σου: διάφανο βότσαλο στο δέρμα των νερών.