Επειδή
είμαι πάντα
συνοφρυωμένη
έγραψα παντού:
¡¡¡ Χαμογέλα !!!
Επειδή
είμαι πάντα
σοβαρή
έγραψα στους τοίχους:
¡¡¡ Γέλα !!!
Επειδή
δεν ξέρω
πού πηγαίνω
είπα παντού:
!!!ακολουθήστε με!!!
Επειδή εγώ
γεννάω μόνο
οξειδωμένες ώρες
έγραψα στα βιβλία σας:
!!! Χρυσός!!!
Επειδή εγώ
εγώ-εγώ
εγώ-εσύ
εσύ-εμείς
γινήκαμε σκόνη
πασπάλισα το σύμπαν
με αστραπές.
Επειδή
οι ώρες
φορτώθηκαν στα τραίνα των χρόνων

αποστρέφω το βλέμμα
από τους κεραυνούς.
Επειδή
γυμνώθηκαν όλες οι ώρες
το δέρμα του φιδιού
μένω εδώ-εντός-εκτός
ανασαίνω βαριά
τις ψιχάλες της θάλασσας
στο υπογάστριό μου.
Επειδή
δεν το παίρνω απόφαση
να μην μου λείπει
το μέλλον
εδώ σωπαίνω.
Ιούλιος 2011

Στο δρόμο περνάνε τ’ αυτοκίνητα.
Ατέλειωτο κομβόι,
οι σκέψεις σου στην άσφαλτο τσουλάνε.
Ξαφνικά, ακούς φωνές,
τροχαίο δυστύχημα,
αίμα στην άσφαλτο
και σίδερα σπασμένα.
Οι σειρήνες σου σκίζουνε τα αυτιά.
Οι σκέψεις άναψαν τσιγάρο
μήπως και κρύψουνε τη θλίψη στον καπνό,
για τη ζωή που αδιάφορα κυλά
για να χαθεί το ίδιο αδιάφορα
μπροστά μας. 

Αγριομυρίκη εν τη ερήμω
επικατάρατος εν γη αλμυρά…
Έτσι το θέλησα και μη ρωτάς
Κι αν τώρα θλίβομαι είναι που σ’ αφήνω

στους πέντε δρόμους δίχως να ’χω πει
για σένα όσα σου άξιζαν και δίχως
να σε δοξάσει ένας μου στίχος
Τόσο βαθιά τόσο πολύ

σε σώπασα μέσ’ στη ζωή μου
Δεν ήτανε για να φανερωθεί
ούτε με ουράνια λόγια να ειπωθεί
αυτό το μυστικό που ήσουν κι ήμουν

Σε όσους με ποιήματα τα αισθήματα μετρούν
τι θα ’χεις από μένα να τους δείξεις;
Μια τέτοια αγάπη. . . δίχως αποδείξεις…
Και ποιος αυτός ο Βέρνερ Λέιο θα ρωτούν

Με τι καρδιά με τι πνοή είχα πάρει τή ζωή…
Μα δεν την άλλαξα· ούτε εσύ
Γι’ αυτό λοιπόν «χαμένη υπόθεση»

ο ποιητής Βύρωνας Λεοντάρης

*Από τη συλλογή “Εν γη αλλυρά” (1996)
**Η εικόνα της ανάρτησης είναι έργο των Elmgreen & Dragset και έχει τίτλο “When a Country Falls in Love with Itself”.

Αιώνα μου
Θηρίο μου
Στα μάτια ποιος μπορεί
Να σε κοιτάξει
Και με το αίμα του να δέσει
Των δυο αιώνων σπόνδυλους;
Το αίμα – τέκτονας αναβλύζει
Από των γήινων πραγμάτων τον λαιμό
Κι ο ρόγχος το σπαρτάρισμα αρχίζει
Στο κατώφλι των νέων ημερών.

Από τη ζωή αρπάζεται η πλάση
Τη ραχοκοκκαλιά θα πρέπει να μεταφέρει
Και κάτι το αόρατο παίζει
Με τον κυματισμό των σπονδύλων.
Σα γλυκό τράγανο παιδιού –
Ο αιώνας της παιδικής χώρας
Θυσία και πάλι σαν αμνός
Στο βρέγμα γίνεται της ζωής.

Από τη σκλαβιά για να βγει ο αιώνας
Κι ο νέος κόσμος να προβάλει
Του γόνατου οι ροζιασμένες μέρες
Με φλάουτο ας τυλιχθούν.
Είν’ ο αιώνας που το κύμα καν’ ν’ αφρίζει
Με την ανθρώπινη τη θλίψη
Η Εχίδνα αναπνέει στο χορτάρι
Το μέτρο του αιώνα του χρυσού.

Πάνω π’ ανθίζουν τα μπουμπούκια
Πετάγεται το βλαστάρι τρυφερό
Είν’ όμως τσακισμένη η ραχοκοκκαλιά σου
Γλυκιέ, θλιμμένε μου αιώνα.
Μ’ αμήχανο χαμόγελο
Κοιτάζεις προς τα πίσω, σκληρός κι αδύναμος
Σαν ένα ευλύγιστο θεριό,
Στα ίχνη π’ άφησαν τα χέρια τα δικά σου.

1

Σκέφτομαι πως ετούτη τη στιγμή
κανένας δε με σκέφτεται μέσα στο σύμπαν,
πως μόνο εγώ με σκέφτομαι,
και αν τώρα πέθαινα,
κανένας, ούτε ο εαυτός μου, δε θα με σκεφτόταν.

Κι εδώ αρχίζει η άβυσσος,
όπως όταν κοιμάμαι.
Είμαι το ίδιο μου το στήριγμα και μου το αφαιρώ.
Συμβάλλω στην επένδυση των πάντων με απουσία.
Ίσως αυτός να είν’ ο λόγος
που το να σκέφτεσαι έναν άνθρωπο
είναι σαν να τον σώζεις.

*Από την ποιητική συλλογή “Κατακόρυφη ποίηση” σε μετάφραση Αργύρη Χιόνη (Εκδόσεις Τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη, 1997)

Ο Άρης Αλεξάνδρου είναι μια ξεχωριστή φυσιογνωμία στον ελληνικό χώρο, φυσιογνωμία που σμιλεύτηκε από την πολυσήμαντη προσφορά του στα γράμματα, αλλά και από τη στάση που κράτησε στην πολυκύμαντη από γεγονότα και δυσκολίες ζωή του. Η εξοικείωσή του με τη ρωσική γλώσσα, που αποτελούσε τη μητρική του —από την πλευρά της Ρωσίδας με εσθονική καταγωγή μητέρας του— τον οδήγησε ήδη από τα γυμνασιακά του χρόνια (1933) να μεταφράζει για δική του ευχαρίστηση Πούσκιν από τα ρωσικά, στα οποία είχε άνεση και πλούσιο λεξιλόγιο.

   Στα χρόνια της Κατοχής οργανώνεται μαζί με φίλους στη νέα οργάνωση της κομμουνιστικής νεολαίας. Η σχέση του με την οργάνωση διακόπτεται σύντομα, όμως δεν παραιτείται από την αντιστασιακή δράση, συμμετέχοντας αυτόβουλα σε όλες τις κινητοποιήσεις της σπουδάζουσας νεολαίας.

   Η γυναίκα του, Καίτη Δρόσου, στο αφιέρωμα της εκπομπής «Παρασκήνιο» της ΕΡΤ στις 12/2/1986, (όπου σκιαγραφεί την πορεία του ανθρώπου, του αγωνιστή, του διανοούμενου Άρη Αλεξάνδρου, ιδιαίτερα τη στάση του απέναντι στην εξουσία, στα ιερατεία και στους δογματισμούς), λέει πως, παρά την αυτοδιαγραφή του από την οργάνωση, πήγαινε στις διαδηλώσεις. Στις 3/12/1944, στη ματωμένη Κυριακή, συμμετείχε μαζί με τη Δρόσου στη διαδήλωση της Αθήνας. Εκεί, της είπε: «Εγώ έρχομαι εδώ γιατί το πιστεύω, ενώ εσείς θα πηγαίνατε οπουδήποτε, χωρίς να κρίνετε το γεγονός». Χαρακτηριστική είναι η δήλωσή του: «Σε κάθε περίπτωση αγώνα είμαι μαζί σας». Η Δρόσου αναφέρει πως μπροστά στην εξουσία που τον πολεμούσε ήταν κομμουνιστής, αλλά η «οργάνωση» γι’ αυτόν ήταν μια κλειστή οργάνωση, ένα ιερατείο.

Continue reading →

Δίπλα απ κρύα δέρματα και τα δέντρα από μπετόν,
Μέσα στους υπονόμους και τους νόμους επιβίωνα,
ζώντας ετεροκαθορισμένος,
δανεικός παίχτης μιας ζωής-παιχνιδιού, δίχως έμβιους ήλιους.
Μεγάλωνα.
και κάθε φορά που κοιτούσα το ηλιοβασίλεμα,
το έβλεπα μέσα από ένα συρματόπλεγμα.
“Είναι για να μην πέσεις” μου λένε.
Για την ασφάλειά σου.

Και έτσι μεγάλωνα.
Προστατευμένος και προστατευόμενος.

Μέχρι που συνάντησα μια πόρτα στο ταξίδι μου.
Ένα ηλιοβασίλεμα από ψηλά.
Μα φαινόμουν τόσο μικρός σε σχέση με αυτό.
Και τότε κατάλαβα, πως το νόημα στην ζωή μου,
είναι τα καθημερινά ηλιοβασιλέματα,
με γυμνά μάτια.
Με γυμνά σώματα.
Γυμνά από πάθη και λάθη.
Ηλιοβασιλέματα χρόνων,
και αιώνων,
μαζί σου.
Σε όλη μας την ζωή.

Κι αν ο καιρός είναι συννεφιασμένος,
μην απελπιστείς.
θα δημιουργήσουμε εμείς ηλίους
και θα τους κοιτάμε να χάνονται,
στην ανθρωποθάλασσα.

Θα κόψουμε το συρματόπλεγμα με τα δόντια μας,
όπως κοβόμασταν κατά λάθος,
όταν φιλιόμασταν με πάθος.

Έχει περάσει καιρός,
από τότε που σε είδα να μου χαμογελάς.

Πότε είδες τελευταία το ηλιοβασίλεμα;

Ξέρω.
Έχουμε συρματόπλεγμα.

Μα εγώ το ‘χω καταλάβει προ πολλού.
Το συρματόπλεγμα είναι για την ασφάλειά τους.
Και την ασφάλεια όλων σας.
Από μένα.
Από τον πόθο μου να κάνω τον κόσμο αυτόν να δύσει.
Μόνο και μόνο για να κάθομαι στην κορυφή του πιο ψηλού εναπομείναντα πύργου,
με εσένα.

Επειδή η αρετή της καταστροφής είναι γλυκιά μα πιο γλυκιά είσαι εσύ.
Και όσο περίεργο πράμα σου φαίνεται ο χρόνος,
σκέψου πόσος χρειάζεται για να σε φτάσω.
Και πόσος δεν χρειάζεται για να σε γνωρίσω.
Και πόσος χρειάζεται για να ηρεμήσω εγώ
από τα μοναχικά ηλιοβασιλέματα,
που μου προσφέρονται απλόχερα εδώ.

Την σκυτάλη την πήρε το φεγγάρι τώρα.
Άραγε πόσα φεγγάρια είδες γυμνή από τότε;
Δίχως στάλα ηθικού και ψυχολογικού ρουχισμού;
Γυμνή στα μάτια του;

Σε βρήκα πριν από καιρούς,
μα πριν υπήρχαν και άλλοι καιροί,
με μοναχικά ηλιοβασιλέματα,
και μελοδραματικά φεγγάρια.
Μα θα ‘ρθουν και άλλοι καιροί,
και μαζί θα τους περάσουμε
και χώρια.

Και καθώς σε κοιτώ μέσα απ το παράθυρο του φεγγαριού γυμνός,
δε σκέφτομαι τίποτα άλλο
εκτός απ το καταστροφικό παιχνίδι του μέλλοντος.
Και αυτήν σου την αρετή να με κοιτάς όπως κανένας άλλος.
Και γελώ.

Και επιβεβαιώνω με τα αισθήματά μου
την σκέψη μου:

Η επανάσταση θα ‘ταν βαρετή δίχως τα ηλιοβασιλέματα (μαζί) σου.
(Ακόμη και αυτά με συρματόπλεγμα)

Ας μην το κρύβουμε άλλωστε, διψάμε για ουρανό
Μ. Σαχτούρης

Όλος ο ουρανός δικός μας.
Ενοικιασμένος με πίστωση, τόκους και ρίπους.
Γαλάζιος, ανυποψίαστος παρακολουθεί
γεμάτος περιέργεια
τις παρελάσεις, τ’ άρματα
τους καρναβαλιστές με τις όμοιες στολές
που παρελαύνουν.

Όλοι γελούν, ξέγνοιαστοι περπατούν.
Ξεσκάνε, κοιτούν τον ουρανό
απέραντο και γαλανό,
με τις χρυσές ακτίνες του ήλιου,
φωτοστέφανα στα κεφάλια τους και στα σύννεφα.

Το βράδυ όμως,
θα βγάλουν τις μάσκες παρωπίδες τους
και θα συνειδητοποιήσουν έκπληκτοι πως
ο ουρανός πωλείται τιμή ευκαιρίας.
Ξένοι θα τον αγοράσουνε συμβουλατόροι
και θα καταργήσουν τις απόκριες, τις παρελάσεις.

Αγανάκτηση βαθιά θα τους γεμίσει τότε.
Τους ξεγέλασαν!
Κι ενώ γλεντούσαν το πρωί,
έγιναν οι νόμιμες διαδικασίες για την εκποίηση.

Μα φυσικά, όλοι δεν φταίνε!
Τους ξεγέλασαν άλλωστε!
Και στο μεγάλο φαγοπότι
τον ουρανό δεν αφουγκράστηκαν.

Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;
Πλέον, διψάμε για ένα καρβέλι ψωμί
πρώτα απ’ όλα!

21/03/2013

*Από το http://www.rethnea.gr/article.aspx?id=3409

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από λίγο καιρό έφτασε στα χέρια μας το βιβλίο του Δημήτρη Νανούρη: «Στου πουθενά τη μέση». Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βιβλιοπέλαγος». Στον υπότιτλο ο ίδιος ο ποιητής μας πληροφορεί ότι η συλλογή περιέχει 28 ποιήματα και 5 σφηνάκια, δηλαδή 5 ακροστιχίδες, που τα αρχικά τους βγάζουν ονόματα ποτών.

Το πρώτο, που παρατηρούμε, διαβάζοντας την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Νανούρη «Στου πουθενά τη μέθη» είναι ότι δεν περιορίζεται σε μια θεματική. Έτσι έχουμε ποιήματα κοινωνικά, ερωτικά, νοσταλγικά, υπαρξιακά. Ποίηση, που χρησιμοποιεί τον απλό καθημερινό λόγο, χωρίς λεκτικές ακροβασίες. Ο ποιητής εκφράζεται τόσο στον παραδοσιακό όσο και στον ελεύθερο στίχο, ενώ σε κάποια από τα ποιήματά του συναντάμε και λίγες υπερρεαλιστικές πινελιές.

Ορισμένα από τα ποιήματα της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής εκφράζουν μια κοινωνική διαμαρτυρία. Ο ποιητής θυμάται τον Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι και παραμένει ρομαντικός επαναστάτης. Παρά την πικρή διαπίστωση ότι: «Όλα στο πεζοδρόμιο καταλήγουν», ο Δημήτρης Νανούρης δεν το βάζει κάτω και γράφει: «Επαναδιαπραγματευόμαστε / το τομάρι μας / μόνο που αυτή τη φορά / θα το πουλήσουμε πολύ ακριβά».

Ο έρωτας, στην ποίηση του Δημήτρη Νανούρη, είναι ένα μεθύσι. Ένα μεθύσι αλλιώτικο, που κάνει τον άνθρωπο να ξεχνά για λίγο τις σκοτούρες της ζωής για να επιστρέψει δυνατότερος: «Σ’ έβλεπα αντάρτισσα του τίποτα / σερί να πίνεις τα ηδύποτα / στου πουθενά τη μέση / κι ο κόσμος μέσα στο ποτήρι σου / στροβιλιζόταν για χατίρι σου / ώσπου να γίνει φέσι».

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία ποιήματα της συλλογής είναι γραμμένα στη Ναξιώτικη διάλεκτο, ενώ στο ποίημα «Κρεμμυδαρού» αναφέρονται με νοσταλγική διάθεση όλοι οι μεγάλοι ρεμπέτες με ειδική μνεία στη θρυλική «Τετράδα του Πειραιώς».

Κλείνοντας θα θέλαμε να συγχαρούμε τον Δημήτρη Νανούρη και να τονίσουμε ότι ελπίζουμε, όπως ο ίδιος αναφέρει σε ένα ποίημα του, να γράψει στίχους: «επικινδύνως περισσότερους από άλλοτε!»

*Ελλείψει φωτογραφίας του εξωφύλλου του βιβλίου στο διαδίκτυο, δημοσιεύεται αφίσα εκδήλωσης παρουσίασης του βιβλίου στη Νάξο, νωρίτερα αυτό το χρόνο, όπου περιλαμβάνεται και το εξώφυλλο του βιβλίου.

Καταλονία

Σε περιμένω στα Προπύλαια
παρέα με τους μικροπωλητές
και τους απεργούς πείνας·
ξαπλωμένος στο χορτάρι
διαβάζοντας
για την κοινωνική επανάσταση
στην Ισπανία.
Μεταμορφώνομαι στον Φρανθίσκο Ασκάσο
που όταν ήμουν εξόριστος
και κυνηγημένος
δίσταζες να με συναντήσεις.

Σε περιμένω στα Προπύλαια
παρέα με τους ταραχοποιούς
και τους μπαχαλάκηδες·
ο Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι
ανεβασμένος στον ιστό
οι σφαίρες σφυρίζουν
δαιμονισμένα τριγύρω του
κι αυτός εμψυχώνει τα πλήθη.
Μετουσιώνομαι στον Ντουρούτι
που όταν σε προσκαλούσα
στις ελευθεριακές χίμαιρες
με αποστόμωνες επαναλαμβάνοντας
“ας πάρουμε πρώτα το πτυχίο”.

Σε περιμένω στα Προπύλαια
δίπλα στη Φεδερίκα Μοντσένι.
Οι φλόγες της εξέγερσης
πυρπολούν τις καρδιές μας
κι εμείς τις δυνάμεις καταστολής,
συντηρώντας τις φωτιές
στα οδοφράγματα
με τα συντρίμμια
ερώτων ατελέσφορων
και ηδονών εξατμισμένων.

Σε περιμένω στα Προπύλαια
ξαπλωμένος στο γρασίδι
διαβάζοντας
παρέα με τους μικροπωλητές
και τους απεργούς πείνας.
Σε βλέπω να τρέχεις
χαμογελαστή
προς το μέρος μου.
Σηκώνομαι και φεύγω.

*Το ενδεικτικό ποίημα “Καταλονία” που περιλαμβάνεται στη συλλογή του Δημήτρη Νανούρη αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο του Θεοχάρη Παπαδόπουλου http://theoharrispapadopoulos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_20.html

Παρουσία
σα μυρωδιά
από φρεσκοβρεμένο χώμα
κι απλωμένα σεντόνια
μετά την πρωινή ομίχλη

τ’ απλώσαμε όλα στον ήλιο
που μόλις έφτασε
κι είναι σαν να γιορτάζουμε
τις μνήμες των προγόνων μας

ματιές διάφανες
λίμνες κόντρα στο άρρωστο
νερό των πηγών

κι η καρδιά
να μαζεύει ολόγυρα
τις ηλιαχτίδες
κι εμείς να κουρνιάζουμε
στα κρόσσια τους

8/1/2006