Της Κατερίνας Τοράκη

Ατέλειωτη η λαμπρή ζωή του κόσμου

ατέλειωτος ο λατρευτός του βίος κι η ανάσα

οι λατρευτές του έμβιες υπάρξεις

ν ακούν και να βλέπουν

να αισθάνονται και να νοούν

να γελούν και να χορεύουν

να τραγουδούν και να μιλούν

ατέλειωτα απογεύματα και βράδυα

αγάπης κι έκστασης κι απελπισίας
……………………………………………..
Ατέλειωτες οι μάχες του καλού και του κακού

τα χτυπήματα της μοίρας κι οι εκτροπές του μίσους

ατέλειωτα λάθη και αποτυχίες της τελικής έκρηξης

σ ατέλειωτες κλιμακωτές αντιδράσεις
………………………………………………
Και γι’ αυτό τέλος δεν έχουν

οι πύλες της γνώσης

κι οι καταράχτες του φωτός

στα αιθέρια ύψη του ανθρωπίνου πνεύματος

στο διάστημα μέσα μας

στα Άμστερνταμ του Γιν και Γιαν

Ατέλειωτα Ρουμπαγιάτ κι ατέλειωτες μακαριότητες
……………………………………………..
Τις τελευταίες μέρες της Αλεξάνδρειας

Μια μέρα πριν το βατερλώ
ο χορός εξακολουθεί

υπάρχει εδώ ένας ήχος ήχος ονείρου μέσα στη νύχτα.

Continue reading →

By Piotr Matywiecki

Introduction

As has been the case throughout its long and rich history, Polish poetry at the turn of the 20th and 21st centuries speaks through a chorus of many strong and clear individualities. The general historic and literary processes to which this poetry is subject are indeed important. The attempts of literary critics to discover and define in today’s Polish poetry specific stylistic currents and conceptual threads are interesting. Yet the core value of Polish poetry resides in its colorful, poetic individualities.

For this reason my essay – which is a kind of extension of Jarosław Klejnocki’s sketch “Poezja polska w ostatnich 20 latach XX wieku” (Polish Poetry in the Final Twenty Years of the 20th Century) – will prove to be a reasoned review of individualities. This is primarily because I think it is much too early for any generalizations. These tend to kill the flavor of live emotion that this poetry grants us. I think that much more satisfaction can be drawn from listening to how easily – in spite of differences – the works of our greatest poets talk to each other, than from grouping tem in specific enclaves.

I will begin by describing only those poets who have recently and significantly enriched their own image in the eyes of readers, and omit those who were sufficiently and exhaustively described in Jarosław Klejnocki’s sketch. It is nevertheless so that recently the most glittering achievements have come from well-known poets and those whose work has thus far remained out of the limelight.
The Old Masters

Continue reading →

“Και τώρα τί κάνουμε;”
Ήταν η φράση που έλεγες μικρή.
“Και τώρα τί:”
H νυχτικιά σου τις νύχτες
σέρνεται στο πάτωμα
στραβοχυμένη
πάνω στο σώμα σου
Σκοτεινός όγκος είσαι
εύθραυστη
και θλιμμένη
καθώς πηγαίνεις να ξαπλώσεις πάλι
στο παγερό σου κρεβάτι.
Σε φέρνω στο νου
όπως ήσουν έφηβη,
με μακριά ξανθά μαλλιά
και θαλασσινά μάτια.
“Και τώρα;”
Tα χάπια ποτέ δεν σου είναι αρκετά.
Τώρα πια τα κομμάτια δεν μαζεύονται.
Είναι αργά για αναβιώσεις παλιών ερώτων.
Αργοσβήνεις επειδή αγάπησες βαθιά.
Δεν ήταν μόνο η θλίψη.
Ή ήταν μόνο αυτή;
Eγώ πιάστηκα από τις λέξεις και τα βιβλία.
Παρηγορήθηκα με τα ποιήματα.
Εσένα δεν υπάρχει,άραγε, τίποτα στον κόσμο
που να σε παρηγορεί;
Έλα,άνοιξε τα παράθυρα.
Βγες από τα σκοτάδια.
Μην μου μιλήσεις,
αν δεν θες.
Μόνο σιωπηλή καταδέξου,
για μια φορά,
να πέσεις απλά στην αγκαλιά μου.
Να σου χαιδέψω τα μαλλιά, την πλάτη,
θα σου κρατήσω τρυφερά τα χλωμά σου χέρια,
να σου ψιθυρίσω “είμαι δω… και καταλαβαίνω.
Δεν είμαι γω που θα σε κρίνω, αδελφή μου”.

Κι όποτε πότισα εκείνο το τριαντάφυλλο
ποτίστηκαν μαζί
οι εσταυρωμένοι
Κάτω απ’ το περβάζι μου

Γιατί τί άλλο είναι τα ποιήματα
Από χιλιάδες χέρια
που τεντώνονται αιμόφυρτα
από λουλούδι σε λουλούδι

*Από την ποιητική συλλογή της Χαράς Ναούμ, «Άγρυπνες αντιλόπες», Εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα 2013, σελ. 17.

**Αναδημοσίευση από το Αλωνάκι της Ποίησης στη διεύθυνση http://alonakitispoiisis.blogspot.com

Ο ποιητής απαγγέλει το ποίημα εδώ: http://f.cl.ly/items/0M2A0X1v2R1t2U3F3733/508-3.mp3

Στάζουν
οι αγαπημένες
φωνές,
μέσα στις χαραμάδες
του μυαλού τους,
ονειρικός χρόνος
το χθες:
κορδέλες που φτιάχνουν αγγέλους,
λαμπιόνια που ξυπνούν
γέλια στο σκοτάδι,

τότε,
άνθρωποι της γης,
τώρα,
μάτια που πεινάνε
και στόματα που ράβονται
με τις βελόνες της ντροπής,
οι βιογραφίες τους:
φτιαγμένες
για τους κυνηγούς με τις ύαινες,
αυτοκόλλητες
στις παιγνιδιάρες ενοχές μας

ο πεινασμένος, εσύ, ο μετανάστης, εγώ,
ο άστεγος, αυτός, ο άνεργος, εκείνος,
και οι νεκροί, όλοι μας,

η άγονη γη,
σκαμμένη για τις ψυχές τους,
πάνω σε σκουπίδια από λαίμαργα φαγοπότια,
με πεζοδρόμια,
πίσω από τις βιτρίνες,
που τα δώρα μετρούν,
και των έξω τα βήματα ακούν,
να μιλούν
με αδιάφορες γιορτινές
ανοησίες,

με φράχτες
ταΐζουν τις καρδιές μας,
ζωγραφίζουμε τη δυστυχία τους
με τα πινέλα της δικιάς μας,
κρίμα
και με μπαλωμένα λόγια,
το χειρότερο,
να κρύβουμε
τις απεγνωσμένες σκιές τους•

AlexMil
23-12-2013

Ποιήματα
ὄχι θαρραλέα
ἀλλὰ γλυκύτητα
ἀπόλαυση στ’ αὐτὶ
μιὰ φωνὴ προβάτου ὀλολύζει
πέρα φεύγει πέρα
σβησμένος πυρσός.

*Από το Georges Bataille, “The collected poems of Georges Bataille”.

Πατρίδα του μακριά, χάρτη,
χάρτη του ποτέ.
Γιατί το χθες είναι ποτέ
και το αύριο αύριο.

Φυλάγω μια μυρωδιά τριφυλλιού,
ένα δρόμο με δέντρα,
ένα μέτρημα με τα χέρια,
Ένα φως πάνω από το ποτάμι.

Πατρίδα, γράμματα που φεύγουν
κι άλλα που επιστρέφουν,
πουλιά από χαρτί
που ίπτανται πάνω από το χάρτη.

Γιατί το χθες είναι ποτέ
Και το αύριο αύριο.

La patria

Patria de lejos, mapa,
mapa de nunca.
Porque el ayer es nunca
y el mañana mañana.

Guardo un olor de trebol,
una calle con arboles,
un recuento de manos,
una luz sobre el rio.

Patria, cartas que legan
y otras que vuelven,
pajaros de papel
sobre el mapa volando.

Porque el ayer es nunca
y el mañana mañana.

*Το ποίημα αυτό του Κορτάσαρ βρέθηκε στο περιοδικό ποίησης Τεφλόν. Για όσους ενδιαφέρονται για μια άλλη ματιά στα πράγματα η διεύθυνση είναι http://teflon.wordpress.com/

Μέσα σε μια νύχτα
πήρα τον τίτλο του άστεγου.
Χάθηκα μέσα στην ομίχλη των στεναγμών.
Ξύπνησα κι ένας εφιάλτης ζωντάνεψε.
Το αντίτιμο της κρίσης πληρώθηκε.

Φόρος αίματος το δικό μου σπίτι.

Στο σαλεμένο μου μυαλό
όλος ο κόσμος
ένα παγκάκι και δέκα μέτρα γη.
Παγωμένα τα χέρια,
λιγοστή η ανάσα,
πετρωμένο το βλέμμα.

Αρκεί το κουράγιο των φίλων να ζεστάνει την ψυχή;

Κάποτε είχα ένα σπίτι.
Στους τοίχους
είχα ζωγραφίσει μικρές και μεγάλες στιγμές ευτυχίας.
Τώρα οι τοίχοι έχουν ραγίσει.
Η εξώπορτα σφραγίστηκε.

Τα όνειρα έγιναν θρύψαλα.

Κι εγώ πνίγομαι σ’ έναν ωκεανό οργής κι απόγνωσης.
Όμως, δεν είμαι μόνος στην «άστεγη πραγματικότητα».
Εδώ είναι όλοι «υποψήφιοι» για τον τίτλο του άστεγου.

*Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή “Άστεγη πραγματικότητα” – Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Περιοδικού “Κελαινώ” 2013.

χάραζε
την ώρα που μια σκέψη
έσκαβε την ερημιά
μέχρι τα έγκατα της απόγνωσης
και η ανησυχία τυλιγόταν στο κορμί του
όπως το χέρι του μικρού στους ρόζους
της αιώνιας παλάμης

πριν βγει ο ήλιος
πήγε κι ακούμπησε
στην πλάτη μιας ανάμνησης
συντόνισε την ανάσα του με το σφυγμό της
κι έγειρε στα γόνατά της

αν έχτιζαν μια πόλη στο στήθος του
θα έβρισκε την αφορμή
μ’ ένα σιωπηλό σεισμό
σκόνη να την κάμει
κι ύστερα να μαζεύει
από τα συντρίμμια
τα αιώνια σχέδια
και τις τριμμένες προσδοκίες

21.12.13

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από τη σελίδα του Ελ. Βγενόπουλου στο facebook.

Το ιστιοπλόο
του χρόνου του,
χάρτινο,
στις θάλασσες της φαντασίας του
και η καταιγίδα
να δακρύζει τις λέξεις της,
τύπωνε στο κουρασμένο
σκαρί του,
τον αφανισμό του

τότε κατάλαβε:
o κόσμος του ήταν επίπεδος,

ένα φύλλο,
μαραμένο,
να επιπλέει τους στίχους,
η σιωπή,
σε μια σταγόνα
να συγκρατεί την αξιοπρέπεια
και ήχοι
από τα λημέρια
του χθες:
κρότοι υποκρισίας
να διαλύουν
τη νεογέννητη πόλη,

ο γκρεμός,
ήταν απρόσκλητος στην ανοησία,
η αιθέρια χλωμάδα
της πτώσης
και σκόνταψε
και κοιτούσε
το κάδρο στην άκρη των μυστικών του:
η θαλασσοταραχή
και τα πρόσωπα,
να τα παρασύρει
η άβυσσος: παντοτινά,
έμειναν μόνο ταχυδρομικές θυρίδες,
να γελούν
αδιάφορες
και η αφρόκρεμα
των αγνώστων
να έχουν αρπάξει
τα κλειδιά•

AlexMil
21-12-2013