Freedom to the oppressed by peoples of the greed.

Never seed

I saw die the shame slowly
by a decent ovule
A bronze!
Disgusted the dignity,depressing,
comfort yourself names remembering.

Disillusioned,.I kissed angels,
Water of life in faith drowns.
Do something for the homeless,
by they who looks me from your hammocks

Listen me!
sons of hypocrisy,
bastards of avarice:
Your innocence your father sold!

Do not cry today by a caress,
had the words false, already.

You are excrement …
never seed.

(1999)

Love is the same

at all times and in all
places.

But my love
is when you’re
It’s where you’re

when my words
kiss your eyes

where penetrates the poem
slowly in your body and

the poet feels orgasm
bedazzled of the stars.

*In Keep the Fire

Ποίημα με θέα σε θάλασσα
Ποίημα με θέα σε δάσος
Ποίημα με θέα σε καφετέριες
Ποίημα με θέα σε αυτοκινητόδρομο
Ποίημα με θέα σε φαρμακείο
Ποίημα με θέα σε λούνα παρκ
Ποίημα με θέα σε μηχανοστάσιο
Ποίημα με θέα σε ξενοδοχείο
Ποίημα με θέα σε καταιγίδα
Ποίημα με θέα σε σούπερ μάρκετ
Ποίημα με θέα σε διαδήλωση
Ποίημα με θέα σε σταθμό τρένων
Ποίημα με θέα σε ανθοπωλείο
Ποίημα με θέα σε τηλεοπτικές αντένες
Ποίημα με θέα σε ερωτικό ραντεβού
Ποίημα με θέα σε κεντρική λεωφόρο
Ποίημα με θέα σε νεκροταφείο
Ποίημα με θέα σε φωταγωγό πολυκατοικίας
Ποίημα με θέα σε κινηματογράφο
Ποίημα με θέα σε μαιευτήριο
Ποίημα με θέα σε αστυνομικό τμήμα
Ποίημα με θέα σε βιτρίνα με φορέματα
Ποίημα με θέα σε τηλεφωνικό θάλαμο
Ποίημα με θέα σε έναστρο ουρανό

*Για το περιοδικό (δε)κατα, χειμώνας 2007,#8.Αναδημοσίευη από το http://www.poiein.gr/archives/1202/index.html Επίσης στο http://poemsgolitsis.blogspot.com.au/2010/08/poems-to-let.html

Πιστεύω στην αταξική κοινωνία
Δογματισμούς δεν ανέχομαι και άλλες
αρθρίτιδες του πνεύματος.
Αυτό που πιστεύω ανάγεται στ’ αηδόνια αιωνίως.
Πιστεύω σε μια μέλλουσα επανόρθωση του ανθρώπου.

Σύνθεση του Ernest Fiene

Τώρα ανοίγω πόρτες πούναι μόνο δικές μου
Καθένας τώρ’ ανοίγει τις δικές του πόρτες
Καθένας τώρα βλέπει τα
δικά του πράγματα.
Κι αν τύχει να βρεθούμε μπρος στα ίδια πράγματα
τα βλέπουμε
με χρώματα και σχήματα ο καθένας
διαφορετικά.
Κι αν τύχει να τα ιδούμε με
τα ίδια χρώματα
και με τα ίδια σχήματα τα βλέπουμε
όχι στην ίδια θέση
όχι απ’ την ίδια θέση
όχι στον ίδιο χρόνο.
Κι αν δούμε ακριβώς τα ίδια πράγματα
στην ίδια θέση από
την ίδια θέση
στο ίδιο χρώμα και
στο ίδιο σχήμα
στον ίδιο χρόνο ακριβώς
θα πει
θα πει πως ανοίξαμε την
τελευταία
πόρτα.

Σου γράφω γεμάτη τρόμο μέσα από μιά στοά
νυχτερινή
φωτισμένη από μιαν ελάχιστη λάμπα σα δαχτυλίθρα
ένα βαγόνι περνάει από πάνω μου προσεχτικά
ψάχνει τις αποστάσεις του μη με χτυπήσει
εγώ πάλι άλλοτε κάνω πως κοιμάμαι άλλοτε
πως μαντάρω ένα ζευγάρι κάλτσες παλιές
γιατί έχουν όλα γύρω μου παράξενα παλιώσει

Στο σπίτι
χτες
καθώς άνοιξα τη ντουλάπα έσβησε γίνηκε
σκόνη μ’ όλα τα ρούχα της μαζί
τα πιάτα σπάζουν μόλις κανείς τ’ αγγίξει
φοβάμαι κι έχω κρύψει τα πηρούνια και τα
μαχαίρια
τα μαλλιά μου έχουν γίνει κάτι σα στουπί
το στόμα μου άσπρισε και με πονάει
τα χέρια μου είναι πέτρινα
τα πόδια μου είναι ξύλινα
με τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρά παιδιά
δεν ξέρω πώς γίνηκε και με φωνάζουν μάνα

Θέλησα να σου γράψω για τις παλιές μας τις χαρές
όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα
χαρούμενα
Να με θυμάσαι

Ονειρεύομαι επαναστάσεις από το μέρος των ρόδων
Χορτασμένες φαμίλιες που δεν έχουν χρεία να πολεμούν
Αρωματικές σκέψεις που ξορκίζουν την βλάσφημη κατάθλιψη
Ονειρεύομαι γαλήνη ψυχής

Τόσο εθελούσια στον έρωτα των λέξεων παραδόθηκα
Που ανιχνεύεις το μπαρούτι της περισπωμένης επάνω μου
Είμαι πιο νέος απ’ ότι ήμουν ποτέ μου

Μια κιθάρα ακομπανιάρει το φεγγαρόφωτο κι εγώ σου λέω
Τα μυστικά της καρδιάς μου όπως ο άνεμος τα φέρνει
Στης κάμαράς σου τον ψίθυρο

Τα πληκτρολόγια είναι σαν δαγκωμένα χείλια
δεν θα μπορέσουν να πουν πόσο πολύ εγώ να το ξέρεις σ’ αγάπησα
Ταλανίζοντας την έρμη ζωή μου
Γύρω από μια χίμαιρα που μ’ οδηγούσε στο λάθος..

14.2.2011

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση http://stratisparelis.blogspot.com

A world where no one shall govern
over another’s labor and toil
Every heart and mind shall be free
that is anarchy
A world where freedom will bring fortune for all
the weak the strong the ‘he’ the ‘she’
where “yours” and “mine” will oppress none
that is anarchy

*From the Freie Arbeiter Stimme, vol 1 no 4, Friday, July 25, 1890. The Freie Arbeiter Stimme (The Free Voice of Labor) was the longest-running anarchist periodical in the Yiddish language, founded initially as an American counterpart to Rudolf Rockers London-based Arbeiter Fraynd (Workers Friend).

David Edelstat, Να τι είναι Αναρχία

Ένας κόσμος όπου κανείς δεν πρέπει να κυβερνά
πάνω στην εργασία και το μόχθο του άλλου
Κάθε καρδιά και μυαλό πρέπει να είναι ελεύθερα
Να τι είναι αναρχία
Ένας κόσμος όπου η ελευθερία θα φέρει τύχη για όλους
τον αδύναμο, τον ισχυρό, σ’ «αυτό», σ’ «αυτήν»
όπου τα “δικά σας” και “δικό μου” δεν θα καταπιέζουν κανένα
Να τι είναι αναρχία

* Από την εφημερίδα «Freie Arbeiter Stimme» Τόμ. 1 αριθ. 4, Παρασκευή, 25 Ιουλίου 1890. Η «Freie Arbeiter Stimme» («Φωνή της Ελεύθερης Εργασίας) ήταν η μακροβιότερη αναρχική έκδοση στην γλώσσα γίντις, που ιδρύθηκε αρχικά ως η αμερικανική αντίστοιχη έκδοση του Rudolf Rocker «Arbeiter Fraynd» («Φίλος του Εργαζόμενου») με έδρα το Λονδίνο.