Γεχούντα Αμιχάι, Όπως το αποτύπωμα των κορμιών μας

Spanish Woman 1916

Όπως το αποτύπωμα των κορμιών μας
Ούτε σημάδι δεν θ’ απομείνει πως βρεθήκαμε σ’ αυτό
τον τόπο.
Ο κόσμος κλείνει πίσω μας,
Η άμμος ξαναστρώνεται.

Μπροστά μας είναι κιόλας ημερομηνίες
Που πια δεν υπάρχεις,
Κιόλας ένας άνεμος παρασύρει σύννεφα
Που δε θα βρέξουν πάνω στους δυο μας.

Και τ’ όνομά σου είναι κιόλας στις λίστες
των επιβατών των πλοίων
Που και μόνο οι ονομασίες τους
Νεκρώνουν την καρδιά.

Οι τρεις γλώσσες που ξέρω,
Όλα τα χρώματα που μέσα τους βλέπω
κι ονειρεύομαι:

Τίποτα απ’ αυτά δεν θα με βοηθήσει.

*Μετάφραση: Βασίλης Καραβίτης

Antonio Machado (1875-1939), Πηγαίνω ονειρεύοντας δρόμους

road

Πηγαίνω ονειρεύοντας δρόμους
το απόγευμα. Οι λόφοι
χρυσοί, το πράσινο των πεύκων,
οι σκονισμένες βελανιδιές!…
Πού πάει ο δρόμος;
Πηγαίνω τραγουδώντας, ταξιδεύοντας
κατά μήκος της διαδρομής…
-Το απόγευμα πέφτει αργά-.
‘Μες στην καρδιά είχα
το αγκάθι ενός πάθους.
Κατάφερα και το έβγαλα μια μέρα,
και τώρα δεν μπορώ να νιώσω την καρδιά’.

Κι ο τόπος όλος μια στιγμή
μένει, βουβός και ζοφερός,
να συλλογιέται. Ηχεί ο αέρας
ανάμεσα στις λεύκες στο ποτάμι.

Πιο σκοτεινό τώρα το απόγευμα,
κι ο δρόμος που έρπει
και ίσα που ασπρίζει,
θολώνει και εξαφανίζεται.

Το τραγούδι μου επιστρέφει σε θρήνο:
‘Οξύ αγκάθι χρυσαφένιο,
Αχ να μπορούσα να σε νιώσω
Μπηγμένο στην καρδιά’

*Ελεύθερη απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://trenopoiisis.blogspot.com.au/2013/12/antonio-machado-yo-voy-sonando-caminos.html

Yo Voy Soñando Caminos

Yo voy soñando caminos
de la tarde. ¡Las colinas
doradas, los verdes pinos,
las polvorientas encinas!…
¿Adónde el camino irá?
Yo voy cantando, viajero
a lo largo del sendero…
-La tarde cayendo está-.
‘En el corazón tenía
la espina de una pasión;
logré arrancármela un día;
ya no siento el corazón.’

Y todo el campo un momento
se queda, mudo y sombrío,
meditando. Suena el viento
en los álamos del río.

La tarde más se oscurece;
y el camino que serpea
y débilmente blanquea,
se enturbia y desaparece.

Mi cantar vuelve a plañir;
‘Aguda espina dorada,
quién te pudiera sentir
en el corazón clavada.’ 

                

About Kenneth Patchen

07-KP-with-Kitten-date-unknown1

By Eugene Plawiuk
Le Revue Gauche
Monday, Jun 19 2006

Kenneth Patchen was and is an underrated American poet, a surrealist, an anarchist, a founder of the Beat movement, a painter and illustrator.

I came across his works when we ran Erewhon Books, the Anarchist Bookstore in Edmonton in the seventies and eighties.

His stream of conciousness novel The Journal of Albion Moonlight has many memorable mise et scenes. Like Jesus and Hitler arguing about capital punishment, murder and war on a train. Hitler wins the argument.

Or the tale of the little light bulb that hides in the impoverished home of a poor working class family, keeping them in light to live and learn, hiding from the nameless electrical company which wants to kill this lightbulb because unlike its mates, it is eternal. It can provide light forever, but the evil corporation that makes light bulbs has created all the other bulbs to die out, planned obselecence.
He was anti-war, a true anarchist pacifist. He spoke out against WWII when it was far from popular to do so, even amongst the left. His wife Miriam was his muse and his most ardent advocate.

«For more than thirty years, Patchen lived with a severe spinal ailment that caused him almost constant physical pain. The weight of this personal battle was compounded by his sensitivity to greater issues of humanity, and his poetry paid special attention to the horrors of war. With his work he tried to create a kind of sanctuary for the reader, apart from reality, where larger-than-life characters were motivated by their loving and benevolent natures. Kenneth Patchen died in 1972.»

Continue reading

Γιάννης Γκούμας, Μαρσέλ Προύστ (1871-1922)

the-collected-poems-proust-marcel-9780143106906

Ο Μαρσέλ Προύστ γεννήθηκε στο Οτέιγ, γιός Εβραίας μητέρας (ο πυρήνας της ύπαρξης του — αν και πέθανε το 1905 — από τον ερχομό του στη ζωή μέχρι το τέλος της) κι ενός διακεκριμένου γιατρού, ο οποίος επινόησε την φράση cordon sanitaire (σερβιέτα). Μερικοί τον θεωρούν ως τον μεγαλύτερο συγγραφέα του εικοστού αιώνα, και άλλοι ως μια σπουδαία περίπτωση.

Από ηλικίας εννέα ετών ο Προύστ υπέφερε από χρόνιο άσθμα, αλλά υπηρέτησε στον Στρατό για ένα χρόνο (1889-90). Επρόκειτο για μια πασίγνωστη και διασκεδαστική φυσιογνωμία στους κοσμικούς κύκλους των Παρισίων μέχρι τις αρχές του αιώνα, όταν αποσύρθηκε στο φημισμένο με φελλό επιστρωμένο δωματιό του στην Boulevard Haussmann για ν’αφοσιωθεί στο μυθιστόρημα Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (A la recherche du temps perdu) που προετοίμαζε από νεαρή ηλικία, και που δημοσιεύτηκε σε επτά τόμους, οι τελευταίοι τρεις μετά θάνατον.

Continue reading

Octavio Paz Interviewed by Alfred Mac Adam

Octavio-Paz-Quotes-1

* From “The Art of Poetry” No. 42

Though small in stature and well into his seventies, Octavio Paz, with his piercing eyes, gives the impression of being a much younger man. In his poetry and his prose works, which are both erudite and intensely political, he recurrently takes up such themes as the experience of Mexican history, especially as seen through its Indian past, and the overcoming of profound human loneliness through erotic love. Paz has long been considered, along with César Vallejo and Pablo Neruda, to be one of the great South American poets of the twentieth century; three days after this interview, which was conducted on Columbus Day 1990, he joined Neruda among the ranks of Nobel laureates in literature.

Paz was born in 1914 in Mexico City, the son of a lawyer and the grandson of a novelist. Both figures were important to the development of the young poet: he learned the value of social causes from his father, who served as counsel for the Mexican revolutionary Emiliano Zapata, and was introduced to the world of letters by his grandfather. As a boy, Paz was allowed to roam freely through his grandfather’s expansive library, an experience that afforded him invaluable exposure to Spanish and Latin American literature. He studied literature at the University of Mexico, but moved on before earning a degree.

At the outbreak of the Spanish Civil War, Paz sided immediately with the Republican cause and, in 1937, left for Spain. After his return to Mexicao, he helped found the literary reviews Taller (“Workshop”) and El Hijo Pródigo (“The Child Prodigy”) out of which a new generation of Mexican writers emerged. In 1943 Paz traveled extensively in the United States on a Guggenheim Fellowship before entering into the Mexican diplomatic service in 1945. From 1946 until 1951, Paz lived in Paris. The writings of Sartre, Breton, Camus, and other French thinkers whom he met at that same time were to be an important influence on his own work. In the early 1950s Paz’s diplomatic duties took him to Japan and India, where he first came into contact with the Buddhist and Taoist classics. He has said, “More than two thousand years away, Western poetry is essential to Buddhist teaching: that the self is an illusion, a sum of sensations, thoughts, and desire. In October 1968 Paz resigned his diplomatic post to protest the bloody repression of student demonstrations in Mexico City by the government.

Continue reading

Αλέξανδρος Μηλιορίδης, Αϋπνία

1509706_403537596458981_1111062205_n

Ακούστε εδώ τον ποιητή να απαγγέλει το ποίημα αυτό: http://f.cl.ly/items/3b3Y3P0z2f070d163y2k/514-1.mp3

χάπια οβάλ,
ύπνος
και αεροβασία
και βήματα βαριά, σημειωτόν,
τους κτύπους αριθμούν,
αλέρωτες σκέψεις,
αδημονούν
λέξεις,
καθάριες
σε βρώμικες ιδέες:
να κόκκινο–γραφούν
με ακτίνες,

λευκή
επιθυμία στο υπέρτατο,
ο κήπος,
η νύχτα μου,
ο ζωολογικός:
φτερωτά γουρούνια καρφωμένα,
σε αίμα:
σε πίδακες
παγωμένου

ναι,
αϋπνίες
με στεγνά σκαλοπάτια
πάνω σε σκιές
λευκών
ορνέων,

ναι,
πέντε φορές,
επί,
της αποστάσεως της καρδίας
η ψυχή
και κρυφοκοιτά
και οι νότες
γρατζουνίσματα
να στάζουν δάκρυα
στο μηδέν

επιτέλους,
στο κιτρινισμένο
πάπυρο,
χαράζω λέξεις άγνωστες
και κάπου ένα όμικρον φτωχικό,
το φαντάζομαι,
ρόδες
καπνισμένες
και πόρνες στα όρθια,
στα οπίσθια
και χάνομαι

AlexMil 30-12-2013

Δημήτρης Τρωαδίτης, Διερεύνηση

1425726_319002241575934_1703684943_n

Είσαι έτοιμος να δεχτείς
ένα πρόσωπο γεμάτο πληγές
εν μέσω παραπηγμάτων της πολιτικής
και καταραμένων λόγων
που ακρωτηριάζουν πάραυτα;

Δημήτρης Τρωαδίτης, Στον ρου της ιστορίας

L5_cp_03

Το κεφάλι ακουμπισμένο
στον ρου της ιστορίας
βλέπω τα είδωλα των όποιων θεών
και τους ανδριάντες
των αυτοκρατόρων να γκρεμίζονται

οι πύλες του κόσμου ανοίγουν
με θεσπέσιους κρότους
καλπάζει η νέα βία
στη μήτρα των γυναικών
αλλά και της ιστορίας
με μαρμαρυγές στα μάτια μας
και λάμψεις
όμοιες με ρομφαίες

με ιστιοφόρα
στα πελάγη του χαμού
και της ομίχλης
έρχονται οι πολέμαρχοι
με κόκκινες χλαμύδες
και πορφυρούς μανδύες
ν’ ανεμίζουν πλουμιστοί

εδώ σ’ αυτή την αντάρα
γεννιέμαι
στις κλαγγές τους
αντρώνομαι
σε φονικά και φοβέρες
αλλά λίγο μετά
βλέπω τ΄αδέλφια μου
να φεύγουν όπως-όπως
γι’ άλλες Αλεξάνδρειες

η πληγή μου
μένει ορθάνοιχτη
και αιμορραγούσα

Octavio Paz, Κάτω από τη φωτεινή σου σκιά

%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82+%CE%9F%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B1+%CE%92%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%85+2007-2008

Ι
Κάτω από τη φωτεινή σου σκιά
σαν τη φλόγα ζω στον αέρα,
στης Αφροδίτης την εντατική μαθητεία.

ΙΙ
Να μιλήσουμε γι ‘αυτήν.
Ανακινεί πηγές την ημέρα,
κατοικεί τα μάρμαρα τη νύχτα.
Του ποδιού της το ίχνος
το ορατό είναι κέντρο της γης,
του κόσμου τα σύνορα,
αλυσοδεμένος και ελεύθερος τόπος περίλεπτος·
μαθήτρια πουλιών και νεφελών
να γυρίζει κάνει τον κόσμο·
η φωνή της, χαραυγή χωμάτινη,
τη διάσωση μάς αγγέλλει των νερών,
την επιστροφή της φωτιάς,
τον γυρισμό του σταχυού,
τις πρώτες λέξεις των δέντρων,
τη λευκή των φτερών μοναρχία.
Δεν την είδα που γεννήθηκε στον κόσμο,
το αίμα της όμως πυρπολείται κάθε νύχτα
με το νυχτερινό αίμα των πραγμάτων,
στον δε παλμό της ξαναρχίζει
των παλιρροιών η μουσική
που σηκώνουν τους αιγιαλούς του πλανήτη,
ένα παρελθόν νερού και σιωπής
και τις πρωταρχικές μορφές της γόνιμης ύλης.

Continue reading

Το Αντιθέατρο ως πολιτική πράξη

Ο-Ξένος_Αντιθέατρο3

Το αντιθέατρο ως καλλιτεχνική έκφραση αντιπροσωπεύει την αντίθεση και συχνά την αντιπαράθεση απέναντι σε μορφές και σχήματα που επιβάλλει μια συγκεκριμένη τάξη θεατρικών πραγμάτων. Μέσα από την αντίθεση αυτή ξεπροβάλλει ατόφια η ζωτικότητα του πρωτοποριακού δυναμικού της ελεύθερης περιθωριακής θα λέγαμε, έκφρασης για να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα ενός καλλιτεχνικού κατεστημένου που θέλει την θεατρική πράξη γεγονός επαναλαμβανόμενο και εγκλωβισμένο στα πλαίσια της νόρμας. Το καλλιτεχνικό γεγονός αυτό καθεαυτό δεν μπορεί βέβαια να περιοριστεί και να «λιγοστεύσει». Ωστόσο, ένα θέατρο που υποκύπτει στην κοινωνική συμβατικότητα οδηγείται μοιραία στην επανάληψη και τον μαρασμό.

Το αντιθέατρο ως κείμενο και ως παράσταση περιορίζεται αναγκαστικά στο περιθώριο, από όπου εν τούτοις μάχεται (και πολύ συχνά με επιτυχία) κατά της έλλειψης θάρρους για αντίσταση, καθώς και κατά του αρτηριοσκληρωτικού θεατρικού καθεστώτος.
Εξάλλου, το αντιθέατρο ως πολιτική πράξη εκφράζει την από σκηνής αντίσταση κατά των κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων φθοράς καταγγέλλοντας τις βίαιες πολιτικές επεμβάσεις που λεηλατούν την ουσία του όντος δημιουργώντας μια επικίνδυνη υπαρξιακή αγωνία στο σύγχρονο άτομο. Στις μέρες μας η εν γένει καλλιτεχνική έκφραση υφίσταται τη βαναυσότητα της ηττημένης άρχουσας τάξης, γι’ αυτό και η ύπαρξη ενός αντιθεάτρου δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί αναγκαία, στην Ελλάδα όπως και αλλού. Στη χώρα μας υπάρχει και αγωνίζεται δυναμικά το «Αντιθέατρο» της Μαρίας Ξενουδάκη, το οποίο εδώ και πολλά χρόνια, ήδη από την εμφάνισή του, έχει κάνει το θέατρο όχι μόνο αισθητική πράξη, αλλά κατά κύριο λόγο πράξη πολιτική.

Continue reading