Natalia Srgeevna Goncharova, Composition with Trees (1920)

ΣΥΝΤΑΓΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Μέσα στη βάρβαρη απλοποίηση των παραμυθιών
Oι μεν πιστοί κοιμούνται ευτυχισμένοι
Oι δε ποιμένες γλεντούνε τρισευτυχισμένοι.

ΖΩΟΦΙΛΟΣ

Εγώ υπήρξα πάντα ζωόφιλος
Αγαπητέ μου έλα μέσα
Στην κουζίνα να σου δείξω
Πόσο τρυφερά πόσο απαλά
Τα πλάθω εγώ τα μπιφτέκια.

ΠΟΣΟΣΤΑ

Θέλουμε ποσοστά
Απ’ το γάλα μας
Φώναζαν τα πρόβατα
Θα είμαι πιο γενναιόδωρος
Μαζί σας είπε ο τσέλιγκας
Θα σας δώσω ποσοστά
Απο το κρέας σας.

ΑΝΕΡΑΣΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Πλαστικό μου λουλούδι ανέραστο
Ό,τι μυρίζει ανθρώπινο μυαλό
Δεν είναι πάντα θησαυρός για τις αισθήσεις.

Θαλπωρή μες τη βροντή
κι ύστερα καταρροή.
τα πεζοδρόμια κυνηγούν το δρόμο της βροχής,
ένας γέρος κάτω από μια μωβ ομπρέλα,
ένα παιδί φωτογραφίζει το χαμόγελό του
πασχίζοντας να το ζωγραφίσει στα σμιλεμένα προσωπεία των περαστικών

το τρένο σφυρίζει
και τα δύο άκρα τουρτουρίζουν στις ψυχές των πολύπαθων ζωντανών
τους παλμούς της ζωής
προτού παγώσει

μα εκείνοι ακίνητοι, σε μια στείρα πορεία
ερημικού περιεχομένου

Νέττα

Η άνοιξή μου γεννήθηκε μεσήλικη

Ξέπλεξε τα ολοκόκκινα μαλιά της
έδιωξε τις μέλισσες από τα βλέφαρά της
Ζήτησε έναν καφέ βαρύ γλυκό
Έκανε τράκα ένα τσιγάρο και το άναψε
Χαιρέτησε τον ήλιο
Κι έπιασε να με μάθει την αλφαβήτα της
Τις καινούργιες απαιτήσεις:

Άδραγμα, δεν αρπάζεις, δεν κατοχυρώνεις, δεν χαϊδολογάς,
ακουμπάς το χέρι σου στα σώματα απαλά σα να προσπαθείς να
μετρήσεις τον πυρετό των παθών τους

Βραδύτητα, με το χρόνο να αιωρείται στα υγρά και τις ευωδίες χωρίς τις αγχωτικές ρήτρες των προβλεπόμενων συναντήσεων

Γύμνωμα, χωρίς τα πρόσωπα της καθεμέρας, τα κουρέλια των συμβάσεων και τα επιτηδευμένα εσώρουχα από neon

Ένταση, έκταση, έκσταση, χωρίς τη διεκδίκηση καμίας συναισθηματικής περιουσίας

Ζωντάνια, χωρίς νοσταλγίες, χωρίς τετελεσμένους μέλλοντες, χωρίς δεσμά
της ανεπίστρεπτης φθοράς

Ήθος, όχι ψεύτικο θραύσμα της αστικής ηθικής αλλά πολύτιμος λίθος της διακριτικής ειλικρίνειας και της αφοπλιστικής απλότητας

Θωριά, διαυγής, ελεύθερη, συγκρατημένη, διαφανής, ευανάγνωστη,
κελευστική των οριζόντων, επιταχυντική των εξοικειώσεων

Καύλα, όχι ως χυδαία σεξιστική βωμολοχία αλλά ως ακριβολογική αυταξία της κραυγαλέας σωματικής άνοιξης που δεν χωράει στις γλωσσικές
αναστατώσεις

Λείος, χωρίς εσοχές, χωρίς αναχώματα, χωρίς βάλτους, χωρίς την αγριάδα συστολών κι αναστολών

Μάλας, πολύς, απλόχερος, μεγαλόθυμος, με την ομηρική καταγωγή των
οριακών συναισθημάτων

Νέος, με την πλευρά που αναπτύσσεται διαρκώς χωρίς να ωριμάζει ποτέ

Όλος, γνωρίζοντας πάντα ότι θα είσαι μοναδικός αλλά όχι ο μόνος
και να το μαθαίνεις και στους άλλους για τον εαυτό τους στη σχέση τους
μαζί σου και με τους άλλους

Πλέων, ατελεύτητα γλιστρώντας στους ωκεανούς της φθοράς και της αφθαρσίας,
έκθετος, αναζητώντας απάνεμους συμμάχους να με κερνάνε μέλι και
δύναμη

Ρηγματωμένος, για να φωλιάζουν οι κυνηγημένοι στις σπηλιές μου

Σταρένιος, για να τρώνε την κόρα μου μανάδες, την ψύχα μου μικρά παιδιά,
το καναβούρι μου άγρια πουλιά και το γλυκάνησο μεθυσμένες ηλιαχτίδες

Τρωτός, γνωρίζοντας ότι θα με λεηλατήσουν, θα με λυντσάρουν, θα με πληγώσουν,
θα με προδώσουν, θα με ξεσκίσουν, θα με φτύσουν

Χαμογελώντας…

*Από το Επαναστατικό Ποιηταριάτο. Εμείς το πήραμε από το http://zoitaxa.net/?p=1851

μου
είπες:
πίνω το αίμα σου
στον κόσμο της σιωπής μου

και το δράμα,
του σκοτεινού μονοπατιού,
γέμισε
την πτώση σου,

τα δάκρυα άκουγα,
να γραπώνουν με τα νύχια της απελπισίας,
τη φοβισμένη
νύχτα σου,

κι έπεφτες,
κομμάτια της σάρκας σου,
στην πεινασμένη
γλώσσα
του αχθοφόρου χρόνου,

κρύες
οι μηχανές του εκκρεμούς,
σε κυρτές πέτρες,
τα σκουριασμένα άνθη
σκέπαζαν,
μ’ εμπύρετους όρκους,

πρόλαβες
και φώναξες
απ’ τον κρατήρα του σκοταδιού,
έστειλες,
αιώνες φεγγαριών
να φωτίσουν,
του αίματος τις τελευταίες σου σταγόνες,

και ο άδης,
του αδιάκοπου ύπνου,
διαμέλισε
τ’ αστεφάνωτα φτερά σου,
στους τόνους
των αγγέλων

κι εγώ,
βρισκόμουν,
στο μαύρο του πνιγμένου φεγγαριού,
στην πάλη
με τα οπλισμένα αγρίμια,
στο φλογισμένο ξάστερο
των διαττόντων μαχαιριών,

με εχθρούς,
στα χλωμά νερά ριζωμένων κραυγών,
την ηχώ να στέλνουν
της χαμένης μας μοίρας

και να προσπαθώ,
με λάσπη τα χέρια μου να φτιάξω,
να συρθώ,
στα παραμύθια ηρωικών παθών,
στην άκρη να φθάσω,
του άβατου
γκρεμού σου

© ΑlexMil 23-4-2014

Εδώ ο ποιητής απαγγέλει το ποίημα: http://cl.ly/3E2O1c1S3F3c

Άναψε το πρώτο φως της βραδιάς, όπως σε ένα δωμάτιο
Όπου αναπαυόμαστε και, έστω, σκέψου πως
Το να φανταστείς τον κόσμο είναι το ύστατο αγαθό.

Αυτό είναι, επομένως, το πιο σφοδρό ραντεβού.
Στη σκέψη αυτή είναι που περισυλλέγουμε τον εαυτό μας,
Έξω από κάθε αδιαφορία, σε ένα πράγμα:

Μέσα σε ένα μόνον πράγμα, μια μόνον εσάρπα
Τυλιγμένη σφιχτά γύρω μας, καθώς είμαστε φτωχοί, μια θαλπωρή,
Ένα φως, μια δύναμη, η θαυματουργή επιρροή.

Εδώ, τώρα, ξεχνούμε ό ένας τον άλλον και τον εαυτό μας.
Νιώθουμε το αδιαλεύκαντο μιας τάξεως, ένα σύνολο,
Μια γνώση, εκείνο που διευθέτησε το ραντεβού.

Στα ζωτικά του όρια, μες στο μυαλό.
Λέμε πως Θεός και φαντασία είναι ένα …
Πόσο ψηλά το υψηλότατο αυτό κερί φωτίζει το σκοτάδι.

Από το ίδιο φως, από το κεντρικό μυαλό,
Κάνουμε μια κατοικία στον βραδινό αέρα,
Όπου το να είμαστε εκεί μαζί είναι αρκετό.

*Απόδοση Γιώργος Χουλιάρας – [Από το Wallace Stevens, Δεκατρείς τρόποι να κοιτάς ένα κοτσύφι και άλλα ποιήματα. Adagia. Θραύσματα ποιητικής, εισαγ.-μτφ. Χάρης Βλαβιανός, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2007, σ. 61 & 63]
Πηγές:

http://ebooks.edu.gr/
http://e-poema.eu

Σύμβολα, σπάνια κεντήματα,
ζωγραφίζει η κυματιστή πρασιά.
Η γαλάζια ανάσα του Θεού φυσά
στου κήπου τη σάλα·
χαρωπή ανάσα.
Σταυρός υψώνεται στ’ αγριοκλήματα.

Άκου στο χωριό: γιορτή·
στον τοίχο ο κηπουρός θερίζει,
σιγά το Όργανο [#] βουίζει,
ήχο αναμιγνύοντας και λάμψη,
ήχο, χρυσή λάμψη.
Η αγάπη Άρτον και Οίνον ευλογεί.

Και κορίτσια μπαίνουν μέσα· και λαλεί
ο πετεινός στο τελευταίο. Αργά
ένα σάπιο κάγκελο περνά·
και σε ρόδινο στεφάνι, σε γραμμές,
και σε ρόδινες γραμμές,
αναπαύεται η Μαρία εξαίσια, λευκή.

Στην πέτρα ο ζητιάνος την παλιά
φαίνεται στην προσευχή νεκρός,
ήρεμος απ’ τον λόφο κατεβαίνει ο βοσκός
κι ένας άγγελος στο άλσος,
άγγελος κοντά στο άλσος,
τραγουδάει να κοιμίσει τα παιδιά.

#Το εκκλησιαστικό όργανο που χρησιμοποιεί η Δυτική Εκκλησία.

*Από τα “Ποιήματα” (“Gedichte”), 1913. Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος
**Από το http://mixalispapantonopoulos.blogspot.com.au/2008/10/gedichte-1913.html

Σκίτσα του Ρεμπώ από τον Πωλ Βερλαίν

Ήμουν σ’ένα δωμάτιο χωρίς φως.
Ήρθαν και μου είπαν πως Εκείνη ήταν
σπίτι μου. Και την είδα στην κλίνη μου…
ολόδικιά μου..χωρίς φως!..Πολύ συγκινήθηκα..
πολύ… γιατί ήταν το πατρικό μου σπίτι: γι’αυτό και
μια κατάθλιψη με συνεπήρε!.. Ήμουν με τα κουρέλια
εγώ.. και κείνη μια κοσμική κυρία που δινόταν… και
έπρεπε και να φύγει! Μια κατάθλιψη χωρίς όνομα.
Την άρπαξα και την πέταξα στο κρεβάτι ..γυμνή σχεδόν.
Και στην άφατη μου αδυναμία έπεσα πάνω της
σούρθηκα μαζί της μέσα στα χαλιά… χωρίς φως!
Η λυχνία της οικογένειας πορφύρωνε το ένα μετά
το άλλο τα διπλανά δωμάτια.Τότε η γυναίκα χάθηκε!
Και έχυσα δάκρυα τόσα… όσα ποτέ Θεός δεν έζησε.