Έργο του Toronn

Διαφορετικές οι γωνίες λήψης
Σταθερό το πλάνο
Δυο μικροί ερωδιοί
Στη μέση των ματιών σου
Τόσα χρόνια αντιστέκονται

Ερωτεύονται τη συνέχεια
Το μόνο κάδρο της αιωνιότητας

The shooting angles are different
The plan is stable
Two small herons
In the middle of your eyes
So many years resisting

Fall in love with continuity
The only frame of eternity

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της ποιήτριας στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.gr/ Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης / Translation: Dimitris Troaditis.

άνεμοι
καυσαερίων
και το αίμα των αναπνοών,
κοκκινίζει τη γη,

αγαθοί,
με σκιές θηρίων,
μας κυνηγούν

και οι λέξεις,
ήσσονος σημασίας,
γυμνές στη κόψη:
στο προπύργιο του φόβου,
με στόματα
βουβά,
τη ζωή ανακυκλώνουν,

και τα φέρετρα,
στενά

και οι αφίσες,
μαντίλια αποχαιρετισμών,
στους πεταμένους
δρόμους,
τους χρόνους διηγούνται
των άψυχων ψυχών,

περπατούν
τα μάτια μου,
λερωμένα σε αναμνήσεις,
με δάκρυα,
σταματημένα από εφήμερες αγάπες,

ψηλαφώ
τα μηνύματα:
ένορκοι με σπρέι,
θεούς ζωγραφίζουν:

τους βλέπω,
αδημονούν

και κρύβομαι στο φόντο,
πλανόδιος,
σε δωμάτια με άρρωστες πόρτες,
μιλώ με τη σιωπή
των ξεναγών,
και τις κλωστές κοντράρω,
που με κρατούν
ζωντανό

AlexMil 8-5-2014

Τα λόγια μου φύλαξε για πάντα σαν γεύση δυστυχίας και καπνού,
Για την πίσσα της κυκλικής υπομονής, για το έντιμο κατράμι της δουλειάς . . .
Σα το νερό των πηγαδιών του Νόβγκοροντ που πρέπει να ‘ναι μαύρο και γλυφό,
Ώστε τα Χριστούγεννα να καθρεφτίζονται οι επτά θαλασσοπόροι τ’ αστεριού.

Και για τον πατέρα μου, τον φίλο μου και τον βοηθό μου τον τραχύ,
Εγώ – ο νόθος αδελφός, ο απόκληρος της οικογένειας του λαού –
Υπόσχομαι να φτιάξω τέτοιες πυκνές ξυλωσιές,
Ώστε σ’ αυτές, οι βρωμοτάταροι τους πρίγκιπες να κρεμούν.

Μόνο να μ’ αγαπήσουνε τούτα τα βρωμερά ικριώματα,
Όπως, στοχεύοντας τον θάνατο, οι πόλεις τα μπήγουνε στους κήπους –
Εγώ γι’ αυτό, όλη μου τη ζωή θα ζήσω, φορώντας την πράσινη πουκαμίσα
Και για τον απαγχονισμό του Πέτρου στο δάσος τσεκούρι να βρω.

3 Μαΐου 1931

*Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©
Πηγή: samizdat project

Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος

Τα ποιήματα του Φραντς Κάφκα, που παρουσιάζονται εδώ, προέρχονται από την επιστολογραφία και τις ημερολογιακές σημειώσεις του Φραντς Κάφκα. Η κατανομή του υλικού έγινε σε δυο άξονες: χρονολογικά και ειδολογικά, δηλαδή με βάση την ημερομηνία συγγραφής και την πηγή προέλευσης. Με τον όρο επιστολογραφία δεν εννοούνται αυστηρά και μόνο τα γράμματά του, αλλά περιλαμβάνονται ακόμη: γράμματα που δεν έστειλε – όπως την Επιστολή προς τον πατέρα – καρτ ποστάλ, αφιερώσεις σε βιβλία, τηλεγραφήματα κ.ά. Οσον αφορά τα ημερολόγια, από το 1917 και μετά, όταν η υγεία του χειροτερεύει, έχει διαπιστωθεί μια αλλαγή στο περιεχόμενο των σημειώσεών του. Από τη μια γίνεται πιο κρυπτικός και μετριάζει το ατέρμονο παράπονό του, γράφοντας αφορισμούς και φιλοσοφώντας, από την άλλη τα «σκόρπια κείμενα» εκείνης της περιόδου τα βρίσκουμε όχι μόνο σε σχολικά τετράδια, αλλά σε άδετα φύλλα, σε μπλοκ και σε όποια άλλη χαρτική ύλη έβρισκε πρόχειρη.

Η αλληλογραφία του Κάφκα περιλαμβάνει γύρω στις 1.500 επιστολές, οι περισσότερες ήδη γνωστές εξαιτίας της φροντίδας του Μαξ Μπροντ να συγκεντρώσει κάθε γραπτό κατάλοιπο του φίλου του. Η πρώτη έκδοση των επιστολών του έγινε το 1937, στον τόμο TagebücherundBriefe, ενώ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησαν εκδόσεις και άλλων, οι οποίες βρίθουν από ποιητικές συλλήψεις, κάτι που διαπιστώνεται αντίστοιχα και στα ημερολόγιά του. Αυτό ακριβώς συνιστά και τη μέγιστη δυσκολία στην παρούσα μεταφραστική προσπάθεια […] Οπως τα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του, αντίστοιχα και τα ποιήματά του παραμένουν ανοιχτά και ανεξιχνίαστα, προκαλώντας μια ακραία αίσθηση αποξένωσης που συνορεύει με τον τρόμο.

Continue reading →

Αυτό που για σένα νοιώθω

Αυτό που εγώ για σένα νοιώθω τόσο δύσκολο είναι.
Από τριαντάφυλλα δεν είναι που στον άνεμο ανοίγουν,
μα από ρόδα που ανθίζουν στο νερό.

Αυτό που εγώ για ‘σένα νοιώθω… Αυτό το κάτι που γυρίζει
ή που με τις τόσες σου εκφράσεις λυγίζει
ή που με τα λόγια σου κομματιάζεις
και που μετά σε μια σου κίνηση περιμαζεύεις
και με εισβάλλει τις ώρες τις χλωμές
αφήνοντας εντός μου μια δίψα γλυκιά ζαρωμένη.

Αυτό που εγώ για σένα νοιώθω τόσο οδυνηρό
ως το φως το φτωχικό από τα αστέρια
που πονεμένο ξεπνοημένο φτάνει.

Αυτό που εγώ για σένα νοιώθω∙
και που ωστόσο τόσο προχωρεί
που φορές-φορές ούτε σε φτάνει.

————————-

Μεσημέρι

Διάφανοι οι αιθέρες, από κρύσταλλο
η χαράδρα του πρωινού,
τα λευκά βουνά τα γυάλινα, οι κινήσεις των κυμάτων,
όλη ετούτη η θάλασσα∙ όλη ετούτη η θάλασσα
που το βαθύ καθήκον της εκπληρώνει,
η θάλασσα η αυτάρεσκη
η θάλασσα την ώρα αυτή την όλο μέλι, όπου το ένστικτο
σα μέλισσα βομβίζει νυσταγμένη…
Ήλιος, έρωτας, κρίνα ολάνοιχτα, μαρίνες,
εύθραυστα κλαδιά ξανθά, τρυφερά ως σώματα,
χλωμές αμμουδιές απέραντες.
Διάφανοι οι αιθέρες, από κρύσταλλο
οι φωνές, η σιωπή.
Στις όχθες του έρωτα, της θάλασσας, του πρωινού,
πάνω στην άμμο τη ζεστή που τρέμει εμπρός στο άσπρο
καθένας μας καρπό θυμίζει που για το θάνατο ωριμάζει.

*Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.