1.

Caged days without charge

in a cell stunk out

by the sweat of the coppers

as they pummelled me

with fists and truncheons

until the mirror view was a horror show

yet, the sergeant grinned

there’d be more of the same

if he saw my ‘ugly anarchist face’

on the streets again.

2.

For I was expected to be agreeable in grief

and stood proud before Queen Mary

as she doled out medals

for my dead father, brother and lover

who were expected to forever

be ‘chirpy Tommies’ cheerily

dying as bullet-full tangles

mangled on miles of barbed wire

with thumbs up and smiles

for King George who’s busily

anglicising his German titles.

3.

So I flung the medals back at the

waxwork face of Her Majesty crying:

“If you think so much of them, you keep them”

But England entrenched in worshipping

royalty gasped: “Outrage!”

for the blood trickling

down the Queen’s cheek

was thought a more shocking loss

than the blood of the dead

fathers, brothers and lovers

drowning the fields of Europe.
   
“Queen Mary was handing out medals in Greenwich, most of them for fallen heroes being presented to their womenfolk. One 22-year old girl, said by the local press to be under the influence of anarchist propaganda, having collected medals for her dead father, brother and boyfriend, then threw them in the Queen’s face, saying, ‘If you think so much of them, you can keep them.’ The Queen’s face was scratched and so was that of one of her attendant ladies. The police, not a little under the influence of patriotic propaganda, then grabbed the girl and beat her up. When she was released from the police station a few days later, no charges being brought, she was scarcely recognizable”.

*Important link: http://www.katesharpleylibrary.net/0zpcq4

μαγικά
φεγγάρια,
τυλιγμένα, σε χαρτοπετσέτες
ματωμένες,
τον αέρα θαμπώνουν
και οι τοίχοι να ουρλιάζουν,
σκύλοι μέσα τους,
τους ήχους
καταβροχθίζουν

κι αυτός,
προσπαθεί ν’ ανοίξει,
πόρτες
κολλημένες
και η σιωπή,
τις επιφάνειες γυαλίζει,
φοβίζει τα είδωλα,
κάνει τον αέρα καπνό:
η ψυχή του,
χωρίς ψυχή,
μόνο με σκουπίδια,
κομμάτια από στίχους,
που σολάρουν,
σε αποδυτήρια γαμημένων
δακρύων,

ο εαυτός του,
ένα βράδυ άστεγο,
ακουμπούσε στις ματιές του
κι έσταζε,
όνειρα πεθαμένα:
τοίχοι σπυριασμένοι,
στο μαύρο καπό πάνω,
στη μάντρα της ζωής

και το ποτό,
να γυμνώνει τη σάρκα,
αίμα ατσάλινο
να τη απελπίζει,
ταξίδια
και τα παρατημένα λόγια
ν’ αυτοκτονούν,
πίνουν,
πατημασιές στημένες,
πάνω σε γέλια
αποχαιρετισμών•

AlexMil 16-01-2013

Rolando Villazon, O Gennaris tou 1904 music: D. Papadimitriou on a poem by C. Kavafis.

Α, οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
που κάθομαι και ξαναπλάττω με τον νου
εκείναις ταις στιγμαίς και σ’ ανταμώνω,
κι’ ακούω τα λόγια μας τα τελευταία κι’ ακούω τα πρώτα.

Απελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
σαν φεύγ’ η οπτασία και μ’ αφήνει μόνο.

Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική πάνε τα δένδρα,
πάνε οι δρόμοι, παν τα σπίτια, παν τα φώτα
σβήνει και χάνετ’ η μορφή σου η ερωτική.

C.P. Cavafy, January 1904

Ah, that January night
which I sit and recreate in my mind
those moments and I meet you,
and I hear those last words and I hear the first.

Hopeless nights of that January,
as the vision leaves me alone.
How it leaves and dissolves in a hurry-
they are gone, the trees, gone, the roads, gone, the houses, gone, the lights-

it goes out and is lost, your form, your shape of love.

Translation: Eva Johanos

*Ευχαριστίες στον ποιητή Βασίλη Κουστούδα ο οποίος το ανέβασε στη σελίδα του στο facebook από όπου το δανείστηκα.

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 83 ετών ο αργεντινός ποιητής Χουάν Χελμάν, ο οποίος είχε τιμηθεί με το βραβείο Θερβάντες το 2007, αλλά και το βραβείο Ρέινα Σοφία ιβηρο-αμερικανικής ποίησης το 2005.

Juan Gelman από το tvxs.gr

«Τι έχει συμβεί στην παγκόσμια ποίηση τα τελευταία είκοσι χρόνια. Τα γνωστά: ο έρωτας, ο πόνος, η παιδική ηλικία, η θάλασσα, ο θάνατος, η μνήμη και η λήθη, το τοπίο, κάποιος ποταμός, δημιουργούν στον ποιητή την ανάγκη να κλειστεί στον εαυτό του για να καταλάβει πράγματα που άφησε ανεξήγητα η έκπληξή του από τόση εγκαταλελειμμένη ομορφιά. Ο ποιητής δεν δίνει απαντήσεις. Μέχρι το τέλος της ζωής του εξετάζει τις αόρατες πτυχές της πραγματικότητας, κι αυτές δεν του δίνουν απαντήσεις».

Πηγή: http://stavrochoros.pblogs.gr

Ο Χελμάν πέθανε στο Μεξικό όπου είχε εγκατασταθεί τα τελευταία 20 χρόνια, τελευταίο σταθμό της μακράς εξορίας του μετά το πραξικόπημα του 1976 στην Αργεντινή.

Η εφημερίδα Milenio του Μεξικού, στην οποία ο ποιητής διατηρούσε στήλη, ανακοίνωσε ότι ο Χελμάν πέθανε στο σπίτι του αλλά δεν διευκρίνισε τα αίτια του θανάτου του.

Ακούραστος πολέμιος των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής, θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ισπανόφωνους ποιητές.

Continue reading →

‘that one’

the child stands at the door
the kitchen is warm
smells of fresh milk and tea
mother grandmother aunt
talk mention
‘the small dark woman’-
notice the child listening
looks of fear and knowing exchange
grandmother scolds
says: ‘you better watch
that one’.

that one
lies on the earth
under the hills hoist
listening and feeling
the cool damp softly humming
earth. From time to time
she opens her eyes.
White clouds mist the blue.
She rises knowing
that to bring back the dead
is a slow and gentle thing.

A shared knowing

I called my mother.
‘How are you?’
‘urr…o kay’. My mother’s tiny voice.
‘What’s wrong?’
‘Nothing’s happened…
I’ve been cleaning at Auntie Jessie’s
I just feel … urrr …’.
My mother’s fading voice.

Silence – a shared knowing.

‘I rang to read you something…
do you feel okay to listen?’
‘Yes. Yes …
If you feel okay to read’.

She turns off the telly.
Sits.
I read.
She listens.

I want to show her some sun.

‘Mum can you do something nice for yourself today?’
‘I’ll take your father’s car to Albury… he’s booked it in.’
‘Mum can you do something nice for yourself today?’
‘I’ll sit in the sun and read a book while they’re working…’

‘Mum, for you, what can you do for you today?’

‘I found some coffee I like – it’s organic, Fairtrade.
I’ll have a cup of coffee and a date…
I’ll knit’.

Your country
(for Wayne ‘Legs’ Webster)

Sitting in the Swan Hill town hall
I felt your presence
an opening door.
My spirit leapt to yours.
You felt it too.
We had huge smiles.

+++

In the pub
I noticed your legs
but most of all I noticed
the soft laughter in your skin
awash with tears.

+++

Standing by the fire
near where her ancestors had been buried
you pushed me forward
I drew in the smoke-
a gift.
The river rushed by.

+++

Driving the long road
to Bendigo
with a silent woman.
You called.
We didn’t need words.

+++

Curled in my bed.
Neither of us knowing why
as we held each other
a certain refuge circled the room.

+++

That was many nights ago – months – years.
And in this in-between we continue to touch
wounds of history
countries stolen
the contradictions of who we are.

+++

A little boy walks the street with his mother.
A white farmer approaches
holds bones of their ancestors
asks what to do.
A little boy promises his people: I will find out, I will find out.
And you did.
And you do.

+++

A bird landed on your shoulder
whilst you were fencing.
All day
it did not leave.

+++

Together we learn the medicine of listening10
the weight of hearing11
the joys of learning
another one’s ways.

+++

You are exhausted.
I put you to bed.
Big breaths into your lungs
and your voice:
I feel so safe here, so safe here.
I hold you precious against my skin.

+++

Our is not a fairy tale.
There are unshared intimacies
differences misread
tears shed
amongst attempts to understand.

+++

You visit me in hospital daily.
My case worker wants a meeting with family.
It is you who attends.

+++

You take me to Terrick Terrick
Your country
to the rock where we can see for miles
Your country
where tiny indentations hold water
Your country
where you build a fire
Your country
where we are cleansed
Your country
where the smoke sent out
bathes you in the beautiful light
of your country.

Του Γιάννη Τσιτσίμη

Απόψε πονάω σ’ όλες μου τις απογνώσεις
κάνει πολύ κρύο κάτω απ’ τη σκιά
της ζωής μου που γέρασε
βαθιές γουλιές οι μελαγχολίες
είναι πληρωμένοι δολοφόνοι
ας οργανωθεί πια η σφαγή
απ’ ό,τι αγαπάω ακόμα

Από τη συλλογή Εκεί-πέρα εδώ (μέρος III) (εκδ. Ίκαρος, 1979)

Υπάρχουν κάποιες διαδρομές που στενεύουν, κλείνουν τον ορίζοντα, κι αυτές έχουν να κάνουν με την απόφαση (η το δικαίωμα) του να επιλέξει κάποιος να είναι ποιητής. Από το σημείο αυτό και μετά δεν υπάρχει επιστροφή. Και γυναίκες που βίωσαν την ποίηση ως δραματουργό, γενετήσιο και αναστάσιμο στοιχείο εντός τους, υπήρξαν ελάχιστες στη χώρα μας, ακολούθησαν δε την ίδια καταστροφική και συμπαντική διαδρομή στις περιθωριακές γειτονιές του κόσμου.

Σημείο πρώτο: μετατρέπει η ποίηση αληθινή, σπαραχτική ποίηση τη γυναίκα-δημιουργό σε στοιχείο περιθωρίου; Αν δοκιμάσουμε να δούμε την πορεία της Μαρίας Πολυδούρη, της Μάτσης Χατζηλαζάρου ή της Κατερίνας Γώγου, θα διαπιστώσουμε μία δύναμη που τις έλκει να γράφουν έως τελικής ρανίδας κι αυτή δεν είναι παρά η έλξη του τέλους, του θανάσιμου τέλους με διαφοροποιημένα τα ίχνη στη διαδρομή της καθεμιάς.

Continue reading →

*Αιδώς Αργείοι!

Επειδή παλαιότερα στο ιστολόγιο αυτό είχα πάρει σαφή και κατηγορηματική θέση ενάντια στο κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ, αναδημοσιεύω από το ιστολόγιο του Εντευκτηρίου το παρακάτω για τις τραγικές -κατά τη γνώμη μου- εξελίξεις που ακροδεξιοί και άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με το βιβλίο προορίζονται να αναλάβουν το χώρο του βιβλίου. Να σημειωθεί ότι προσωπικά δεν έχω καμία κομματική ή άλλη σχέση με την “Αυγή”, το ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.

Continue reading →

I
Με πλησίασε χαμογελαστός.
Ανυπομονησία, κυνισμός κι αμηχανία
στριμώχτηκαν στο πρόσωπο του.

«καλησπέρα φίλε μου,
απόψε θα υποφέρεις»

Σαν άκουγα τη φράση τούτη,
μηχανικά πυροδοτούνταν αντιδράσεις
στο μυαλό και στην καρδιά μου.

Σφιγμένα δόντια,
γρήγορες ανάσες
και ξεκινάμε.

Στο κάτω- κάτω,
για δύο πράγματα ήμουν βέβαιος.
Πρώτον, η ώρα ήταν έξι το απόγευμα.
Δεύτερον, θα υπέφερα πραγματικά.

II
Σαν πλημυρίζει πόνο το κορμί,
στ’ ομιχλώδες τοπίο των σκέψεων
βρίσκεις παρηγοριά.

Το μυαλό δουλεύει εντατικά,
κατασκευάζοντας
της λύτρωσης την κρύπτη.
Το μέρος που τίποτα δεν σ’ αγγίζει,
εκεί που ο χρόνος σταματά.

Θυμάσαι μοναχά,
έντονα και καθαρά,
αυτά που σε στιγμάτισαν.

Τα παιδικά σου χρόνια.
Το αγαπημένο σου κορίτσι.
Το πρώτο δάκρυ ενοχής
που μούσκεψε το μαξιλάρι σου.

Στις αναμνήσεις βουτηγμένος,
χαμογελάς,
και συνεχίζεις.

Ποίηση είναι… Δεν θέλω έναν ακόμα ορισμό, αλλά την δική σου προσέγγιση…

Έχεις ποιητικά ”πρότυπα”;

Ασυνείδητα ίσως ναι ,αφού έχω διαβάσει πολλή ποίηση, συνειδητά προσπαθώ να διαμορφώνω την δική μου φωνή.

Ποίηση και διαδίκτυο.

Πολλά τα στρείδια λίγα τα μαργαριτάρια, ωστόσο είναι χρήσιμη η εξοικείωση μίας μεγάλης μερίδας κόσμου με την ποίηση, περισσότερο καλό παρά κακό επομένως.

Ποιά άλλη Τέχνη αγαπάς εκτός από την Τεχνη του Λόγου;

Τρία βιβλία που σε σημάδεψαν και άλλαξαν το βλέμμα σου στα πράγματα.

Όλα είναι ψηφίδες στο απέραντο ψηφιδωτό της ψυχής ενδεικτικά θα αναφέρω Ντοστογιέφσκι, Τόμας Μαν και Προυστ. Α, και το Άσμα Ασμάτων που αφορά στην περιπλάνηση της ψυχής.

Ποίηση κι έρωτας (κι αντίστροφα)

Διαβάζουν ποίηση οι νέοι σήμερα ή τη θεωρούν κάτι παρωχημένο;

Οι νέοι σήμερα δεν διαβάζουν γενικά, κάθονται μπροστά σε μία οθόνη και έτσι παίρνουν όλη την γνώση και την πληροφόρηση. Φυσικά υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις και γι’ αυτές αξίζει να παλεύουμε.

Πιστεύεις στην επίσημη Κριτική;

Αν σου ζητούσαν να γράψεις τη βιογραφία ενός μόνο προσώπου… ποιό θα ήταν αυτό και γιατί;

Της Αλίκης στην χώρα των θαυμάτων. Θεωρώ ότι είναι αποκαλυπτική για την ανθρώπινη φύση.

Ποιο από τα βιβλία σου αγαπάς περισσότερο;

Η άποψή σου για τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς;

Σπάνια έχω πάρει μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, δεν μου αρέσει ίσως η έννοια του διαγωνισμού στην ποίηση, συγκρίνονται τα ποιήματα άραγε και οι ποιητές μεταξύ τους; Και ποιος είναι αρμόδιος να κρίνει;

Σε γυρνάω πίσω… θυμήσου το πρώτο-πρώτο ποίημα που έγραψες στη ζωή σου.

Πέντε λέξεις που πιστεύεις ότι περιγράφουν την ποίησή σου.

Βυθός, απώλεια, κύκνος, καθρέφτης, είδωλο.

Κάποιο λογοτεχνικό περιοδικό που αγαπάς.