Photo:Asia Jedlinska

Κόβω με ένα ψαλίδι την παιδική μου ηλικία,
δύο μαυρόασπρα κοριτσάκια
που επιπλέουν θολά 
θρυμματίζονται στο πάτωμα.
Είχα ποτέ δίδυμη αδελφή
ή ήμουν αυτή που δεν γεννήθηκε ποτέ;
Μία φωτογραφία σπαρταράει
ασημένια και στιλπνή μέσα στην γυάλα της.
Είναι παράξενο πως κάθε φορά 
τα λέπια που αφαιρώ
τα εντόσθια τις μνήμες τα πτερύγια
όταν βάζω στο φούρνο το κεφάλι
και μετά κόβω προσεκτικά φέτες τις φλέβες
θυμάμαι πιο βαθιά.

Κόβω με ένα ψαλίδι το μαλακό κουνουπίδι του εγκεφάλου
αυτό που γεμίζει συνέχεια θάλασσα
Μη έλεγε η μαμά
Μη βάζεις το χέρι κάτω από το λευκό φουστάνι
το κλειδί γυρνάει μία πόρτα
ένα σπίτι περιστρέφεται 
κράτα στο χέρι τα κόκκινα παπούτσια. 

Η μαμά και ο μπαμπάς χαμογελούν
ο αδελφός από πίσω μου σφίγγει το χέρι
εσύ με προδίδεις ξανά και ξανά
κι εγώ σε ένα δωμάτιο με εγκαταλείπω πάλι.

Κόβω με ένα ψαλίδι αυτό το ποίημα.
Κορμί είναι μπορεί δικό σου,
μπορεί κάποιου ξένου
από αυτούς που κοιμάσαι και χάνονται.

*Από τη συλλογή “Κλινικά απών”, εκδόσεις Γαβριηλίδη 2014.

Αφιερωμένο στους δολοφονημένους Τούρκους ανθρακωρύχους και τον αγώνα των συντρόφων μας στην Τουρκία

τις έχω ξαναδεί
ίσως στην άλλη ζωή
την προηγούμενη
τις γυναίκες
με τα μαύρα ρούχα
μοιάζουν σαν καταδικασμένες
πηγαίνουν σε παράταξη
όλες στα σκοτάδια
φαίνονται κίτρινες
κι οι σταγόνες χτυπάνε
αλύπητα το πρόσωπό τους
ψάχνουν τους άντρες τους
που έπεσαν στα πεδία των μαχών
τους αδελφούς τους
που ακρωτηριάστηκαν θανάσιμα
στα λιμάνια
και τα χυτήρια
στήνονται στη γραμμή στις εθνικές παρελάσεις

κατακρημνίζονται στην όρασή μου
τα ιδανικά
και οι σημαίες τους
και δεν είναι να πεις
ότι τώρα που πέρασε ο καιρός
θα το καταλάβω
είναι ότι δεν θέλω
να το κατανοήσω
καθισμένος αμέριμνα
σ’ ένα πολυκαιρισμένο παράθυρο
με βαριές κουρτίνες
μισάνυχτες
βυθισμένες στη σκόνη του χρόνου
την πάχνη των περασμένων
και την οδύνη των μελλούμενων
που δεν λένε να έρθουν

σκοτώνοντας τα μάτια
στα κρεματόρια του υπεδάφους
οι ματιές αδιάσειστες
σε στοές αδιόρατες

Οι μυστικές μας ώρες
Μέσα στις άλλες ώρες
Όταν φοράμε αστραφτερά χαμόγελα
Δόντια μακριά
Ή δάκρυα μαύρα ζωγραφισμένα
Κι οι αστυνόμοι της ψυχής
Εξαπολύουν πίσω μας εκπαιδευμένους σκύ­λους
Οι μυστικές μας ώρες είναι ένα μυστικό
Οι μυστικές μας ώρες
Όταν από τα πριν ένα αγγελούδι
Χαρίζει στα μαλλιά σου ένα βαθύ ποτάμι
Κι εγώ καλώ ανάσκελα τ’ αστέρια
Ένα προς ένα έμβρυα να κομματιάσουν την κοιλιά μου
Μα όχι όχι όχι
Οι μυστικές μας ώρες είναι ένα μυστικό!

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 19, σελ. 34.

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ («Αλφαβητάρι», Αθήνα 1969)

Που ‘ναι το τέλος;
Εν αρχή ην ό Λόγος
εμείς στη μέση.

Εδώ σου γράφω
τα δε σου θέλει φέρει
ο ταχυδρόμος.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡ. ΝΟΜΠΕΛΗΣ «Πέντε Χάϊ-Κάϊ», Νουμάς 32 (1994)4)

Περιβόλι μου
μια ζωή σε ποτίζω
με το δάκρυ μου.

Φτωχό κεράκι
ποιόν καημό να είχες
κι έλυωσες έτσι!

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ («Ποιήματα», Αθήνα 1988, τ, 2)

Το φως αφήνει
κάποτε μια δική του
πάνω μας στάχτη.

Απ’ τα κορμιά μας
παίρνουνε τα ρούχα τους
τ’ άπονα χρόνια.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ («Τριαντατρία Χαϊκού», Στιγμή 1990)

Ολοι χωράμε
οι ζωντανοί κι οι νεκροί
σ’ ένα ποίημα.

Το ένα σου μάτι
στο ποίημα και τ’ άλλο
να σε δικάζει.

for my parents

Empty rooms admit the light –
at the windows leaves abide
curious, alert, intent.

The people have passed on
leaving faint, whispered echoes
in the gently swaying air.

The people have passed on
but not the ferns, flowers:
magnolia, bougainvillea, manuka.

The people have passed on
but not the shrubbery, trees:
kauri, rimu, golden elm.

From the driveway entrance
through the canopy of leaves
the western sun peeps in

his lustrous fingers drawing back
the curtains, populating
the house once more.

——

Ένα άδειο σπίτι στο Titirangi*

Για τους γονείς μου

Κενά δωμάτια δέχονται το φως –
στα παράθυρα αφήνοντάς σε να εμμένεις
σε αδιακρισία, σε εγρήγορση, σε υπερένταση.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αφήνοντας λιπόθυμους, ψιθυριστούς ήχους
στον απαλά λικνιζόμενο αγέρα.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αλλά όχι οι φτέρες, τα λουλούδια,
οι μανόλιες, οι μπουκαμβίλιες, τα manuka**.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αλλά όχι οι θάμνοι, τα δέντρα
τα Kauri***, τα Rimu****, οι χρυσές φτελιές.

Από την είσοδο στην πλευρά του δρόμου
μέσα από τη θόλο των φυλλωμάτων
προβάλει ο δυτικός ήλιος

τα στιλπνά του δάχτυλα τραβούν πίσω
τις κουρτίνες, κατοικώντας
το σπίτι για μια ακόμη φορά.

*Titirangi. Προάστειο στην περιοχή Waitakere της πόλης Auckland της Νέας Ζηλανδίας.
**Manuka. Φυτό με θεραπευτικές ιδιότητες που ευδοκιμεί στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, από τα λουλούδια του οποίου παράγεται μέλι.
***Kauri. Ιθαγενές δέντρο της Νέας Ζηλανδίας που φτάνει μέχρι και 50 μέτρα ύψος και ζει πάνω από 2.000 χρόνια.
****Rimu. Ιθαγενές δέντρο της Νέας Ζηλανδίας από το οποίο παράγεται αρκετά ανθεκτική ξυλεία.

#Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

##Ο Ron Riddell είναι σύγχρονος Νεοζηλανδός ποιητής.

Petr Herel, Traversare (1993)

Επειδής ήταν πόλεμος και η ώρα αργά
είπα να γυρίσουμε σπίτι μη και μας βρει η περίπολος
κι η συμφορά. Εκείνος σαν να γέλασε,
κάτι σαν μαρμαρωμένος λυγμός στην παγωνιά
του μισοφέγγαρου. “Σιγά, μή βιάζεσαι αδελφέ,
ξεχνάς πως έχω χρόνια ν’ ανεβώ αυτές τις σκάλες.
Κι έπειτα, δεν είναι αυτός ο δρόμος που θυμάμαι.
Πού είναι εκείνες οι αυλές, οι βαμμένοι τενεκέδες
με τα γεράνια, τα μπαλκόνια με τις μοσκοκαρφιές;
Και για ποια περίπολο μιλάς; Ξέρεις πως χρόνια τώρα
με σέρνουν κρύα ρέματα και βολοδέρνω
μέσα στου νου σου τις ερημιές.” Κι ήτανε τότες
που ξαφνικός αγέρας σίφουνας έσπρωξε το φεγγάρι
πέρα απ’ τον ουρανό, αφήνοντας το καντήλι να τσιρίζει
στο μισοσκόταδο, μπροστά στο εικονοστάσι.

Έργο του Roger Mertin (1983)

Όταν σου έλεγα κάποτε πως η πολλή μόρφωση
Λειτουργεί παραμορφωτικά στο βλέμμα
Έκανες εφησυχασμούς
Στο νύχι που κόβει τον παράμεσο
Κι έλεγες
Τώρα που καίω δέρμα-δέρμα την πλαστική
Αναπόδραστη ανάμνηση
γιατί θες να μάθεις
Για τον επίδεσμο έρωτα
Για τον επίφοβο αφανισμό μου
Κάνε αναδεύσεις
Και μην ξεχνάς
Να ξεμυτίζει η μύτη σου
Στο πάνω άκρο της σελίδας
Λέγεται ανύψωση πνεύματος;
Λέγεται κατακραυγη;
Αυτό είναι μόρφωμα
Επικηδειο μοίρασμα
Αγαπητή μικρή
και λίγοι
Σώθηκαν
από το σάρκωμα
Της γνώσης
Της μορφής
Και του έρωτα
Το υδροκέφαλο μωρό κοιμάται
Ανάμεσα
Στα πόδια μας
Το παίζουμε άνετοι
Προσποιούμαστε
δέσμευση

Οι φίλοι μου φυλή που αποδεκατίστηκε

σπάνια πουλιά που τα κυνήγησαν για τα φτερά τους

μαράζωσαν σε αστικά κλουβιά και την έκαναν μια νύχτα

με πανσέληνο

Οι φίλοι μου είχαν φτερά στην πλάτη

άγγελοι εκπεσόντες στη ζούγκλα

τους πήρε μια ζωή να βρουν το δρόμο πίσω

Οι φίλοι μου με περιμένουν, στέλνουν σημάδια με 

το Σείριο, να ξέρω να μη φοβάμαι

Έχοντας ένα σκορπισμένο βλέμμα στο δρόμο
που είν’ έρημος
ωχρός αγγίζει τον άχαρον αποσπερίτη-
μες στη φυλακή της θάλασσας η ποίηση του νερού.
Βρέθηκε σε τρόμους με δηλητήρια στα χέρια η μοναξιά σα δαχτυλίδι ζει στο δέρμα του
κ’ η μοίρα είναι μαύρη ως τα αστέρια.
Κακότυχοι έλληνες με τρύπιο μεροκάματο
Χρόνια και χρόνια ραγιάδες
Γύρω κλαίνε μητέρες γύρω κλαίνε κορίτσια
Ο ένας τραγουδά τη λησμονιά ο άλλος την αγάπη.
«Όσο βαριά είν’ τα σίδερα
είν’ η καρδιά μου σήμερα»…

*Από τη συλλογή “Η έλαφος των άστρων” (1962)
**Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το http://greekpoems.wordpress.com/2014/05/13/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%B6%CE%BF%CF%82/