Καμιά φορά, στην καρδιά του χειμώνα, το δωμάτιό μου γεμίζει ζεστασιά και μονάχα το πυρωμένο τηγάνι απομένει έξαφνα παγερό κι ο χώρος που το περιβάλλει κρύος.
Πρέπει λοιπόν να ξεμακρύνω απ’ το τηγάνι για να μπορέσω να γράψω. Κι όταν θέλω να γράψω “διάφανο” το χέρι μου χαράζει τη λέξη “αδιαπέραστο”.
*Από το βιβλίο “Η Πέτρα της τρέλλας”, εκδόσεις Αιγόκερως, 1989, σελ. 54.
Σύνθεση του Thomas Devaux
Δεν είμαι νησί.
Δεν είμαι λεία.
Δεν είμαι θάλασσα.
Ροζ φωνή μες στο σκοτάδι.
Έλικας περιστρέφομαι
γύρω από γαλάζια καπέλα
γραβάτες θηλιές
της άλωσης πεταλούδες
γυαλιά με πράσινο αίμα.
Αιθέρα κάνω το λευκό μου,
την έβδομη ψυχή της γάτας.
*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://bibliotheque.gr/?p=34219&fb_action_ids=600528466683606&fb_action_types=og.likes&fb_source=other_multiline&action_object_map=%5B421952924603028%5D&action_type_map=%5B%22og.likes%22%5D&action_ref_map
Του Σέργιου Μαυροκέφαλου
Μας ταξιδεύουν οι ποιητές; Ιδιαίτερα, τώρα σε τούτο το μικρόψυχο καιρό, όπως θα τον αποκαλούσε ο Χέντερλιν; Χρειάζονται ακόμη, οι ποιητές; Τώρα, μες στην πραγματικότητα – κινούμενη άμμο, όπου θαρρείς ότι αργά ή γρήγορα θα καταπιεί εσένα, τον διπλανό σου και το όποιο μέλλον σας αλλά και το μέλλον των παιδιών σας; Μήπως βιώνουμε, όπως οι ήρωες του Σελίν, ένα άλλο ταξίδι στην άκρη της νύχτας, όπου οι πρώην φίλιες σχέσεις γίνονται εχθρικές; Σ’ έναν κοινωνικό ιστό που δηλητηριάζεται, διαβρώνεται, ρήγνυται, αλλά δεν εκρήγνυται – προς το παρόν – από το κέντρο μέχρι τις άκρες της χώρας μας; Η κόπωση από τη ζωή δεν είναι έκδηλη σ’ ένα πλήθος συμπεριφορών μέσα στην ελληνική κοινωνία; Κι αν, κομψά και υποκριτικά, όλα αυτά ασφυκτιούν μέσα στη λέξη αβεβαιότητα, υπάρχει γύρω μας μια διάχυτη αίσθηση πανικού και απόγνωσης σε σκέψεις και συμπεριφορές.
Κι αν ολοένα και περισσότεροι εμποδίζονται, από τα πράγματα ως έχουν, να δουν με διαύγεια το όλον της ύπαρξής μας, το παν, υπάρχουν εκείνοι – αλλά κι όλοι εμείς αν το θελήσουμε – που επιμένουν να βλέπουν καθαρά να φανερώνουν. Ίσως είναι οι πιο τυφλοί ανάμεσά μας ,οι μη ορώντες αποκλειστικά και μόνον το όποιο τηλεδάχτυλο, που διαρκώς δεικνύει και υποδεικνύει. Ίσως είναι οι ατενίζοντες κατευθείαν το φεγγάρι των ονείρων και των μύχιων πόθων μας. Όσοι δεν λησμόνησαν ότι είμαστε πλασμένοι «από το υλικό των ονείρων», όπως διαπίστωνε ο Σαίξπηρ. Όσοι θέλουν να είναι, να ζουν, όσοι είναι ερωτευμένοι με τη ζωή και δεν την προσλαμβάνουν ως μία διαρκή υπο-χρέωση, η οποία μοιραία οδηγεί στην κόπωση, στην κάθε λογής μιζέρια, στους καθημερινούς θανάτους. «τέτοια στο δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, / αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή / συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.» Αυτή, λοιπόν, η εκλεκτή συγκίνηση του Καβάφη ποιεί ζωή. Και ποιο είναι κατά τον σημερινό μας ποιητή, τον Γιώργο Ρούσκα, το πρώτο, μοναδικό ανεπανάληπτο, θεϊκό ποίημα της ζωής; Η γυναίκα. Αλλά και η ίδια η διαδικασία της γραφής είναι, για τον ποιητικό αφηγητή, από μόνη της ένα ποίημα. Είναι μια θαυμαστή διαδρομή μέσα στο ανθρώπινο σώμα, όπου μεταμορφώνεται η Ιδέα σε Λόγο.
Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Υφαντή, με τον τίτλο «Κάτω απ’ το εικόνισμα των άστρων (Μάσκες του Τίποτε)»
Η τελευταία του αμιγώς ποιητική συλλογή, Ναός του Κόσμου, κυκλοφόρησε το 1996. Δεκαεφτά χρόνων απόσταση, που όμως καλύπτεται, με ποιητική συνέχεια και συνέπεια, από σημαντικότατα βιβλία άλλου είδους.
Κάτω απ’ το εικόνισμα των άστρων, επειδή, στο ναό του κόσμου, το πιο θαυμαστό εικόνισμα, είναι αυτό των άστρων. Κι ακόμη, Μάσκες του Τίποτε (ο υπότιτλος), επειδή, «όλα του Μηδενός μεταμορφώσεις είναι, μάγια…», όπως έγραψε ο ποιητής, στο πρώτο κιόλας βιβλίο του, Μανθρασπέντα (1977).
Η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Υφαντή, μοιάζει πολύ με τις προηγούμενες, μα είναι συνάμα κι εντελώς διαφορετική. Περιέχοντας, εκατόν ένα ποιήματα, εκατόν ένα, πυκνά, εν ρυθμώ, παραμύθια, ή αλλιώς, 161 σελίδες παραμυθίας, που τόσο πολύ την χρειαζόμαστε σήμερα.
Ο Γιάννης Υφαντής, γεννήθηκε στη Ραΐνα Αγρινίου. Αφού έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Θεσσαλονίκη, επέστρεψε στους τόπους της καταγωγής του. Τα τελευταία χρόνια ζει στη Λευκάδα. Έργα του: Μανθρασπέντα (1977), Μυστικοί της Ανατολής (1982), Αρχαία Έδδα (1983), Ο Καθρέφτης του Πρωτέα (1986), Αθανάτου Μνήμης Σημεία (1987), Ποιήματα κεντήματα στο δέρμα του διαβόλου (1988), Ναός του Κόσμου (1996), Ο Κήπος της Ποίησης (2000), Αρχέτυπα (2001), Αλέκτωρ ο εράσμιος (2002), Το ιδεόγραμμα του φιδιού (2003), Έρως ανίκατε μάχαν (2004), Ο Γιάννης Υφαντής διαβάζει Υφαντή (CD, ΛΥΡΑ, 2009).
6
Ανάλαφρες πετούν οι εβδομάδες
Τι συνέβη, δεν καταλαβαίνω.
Πώς εσύ, γιόκα μου, στη φυλακή
Πώς σε κοίταζαν οι λευκές νύχτες
και πώς πάλι σε κοιτούν
με το καυτό γερακίσιο βλέμμα
Για τον ψηλό σου το σταυρό μιλούν Μιλούν για θάνατο 1939
9
Ήδη η τρέλα έχει μισοσκεπάσει
την ψυχή μου με τη φτερούγα της
και μου δίνει δυνατό ποτό να πιω
και με τραβάει προς τη μαύρη κοιλάδα
Κατάλαβα πως πρέπει
να αφήσω να με νικήσει όπως άκουγα στο παραλήρημά μου,
ήδη ξένο σε μένα.
Δε θα μ’ αφήσει να πάρω
τίποτα μαζί μου
(όμως την ικετεύω
όμως την ενοχλώ με προσευχή)
ούτε του γιου μου τα τρομερά μάτια
την πέτρινη υπομονή,
ούτε τη μέρα που η θύελλα ήρθε,
ούτε την ώρα της επίσκεψης στη φυλακή
ούτε τη γλυκιά δροσιά των χεριών
ούτε το θόρυβο της σκιάς στις λεύκες
ούτε το μακρινό ανάλαφρο ήχο-
την παρηγοριά των τελευταίων λόγων.
4 Μαΐου 1940
*Μετάφραση: Μαρία Καρδάτου
Ο μάγος κάρφωσε πάνω μου
Τη βάσκανη ματιά του
Ω τ’ ολόχρυσο κορμί μου
Δεν είναι τώρα πια γυμνό;
Ένα αίμα νυχτερινό
Ξεφεύγει απ’ την πληγή μου
Ένα χέρι ομίχλης
Παίρνει το κεφάλι μου
Νιώθω το βάρος
Της δυστυχίας
*Μετάφραση: Ε. Χ. Γονατάς. Από το βιβλίο: Ivan Goll, «Μαλαισιακά τραγούδια», μεταφραστικό δοκίμιο Ε. Χ. Γονατάς, Κείμενα, Αθήνα 1979, σελ. 44.
Ζωγραφική σύνθεση Kathe Kollwitz
H ελευθερία του καθενός
καθορίζεται μοναχά
από το μήκος της αλυσίδας του…
Τι τα μετράς λοιπόν τα μέτρα σου
και τι τα λογαριάζεις
για πόσους κρίκους ξεπουλάς
και πόσους αγοράζεις
με την μεταλλικήν σκουριά
όσο μακραίνει η μοναξιά
και είναι οδός ο πόνος
τόσο μακραίνει η λεφτεριά
σφυρηλατώντας τον χαλκά
σαν απομένεις μόνος…
3/3/2013 Ζωγραφική σύνθεση Kathe Kollwitz
στιγμή έβδομη
γωνιά τη γωνιά
κόγχη την κόγχη
μας παίρνουν το κατόπι
με προφυλάξεις
βρίσκονται στο διάβα μας
και όλα τα λιοντάρια
βρυχώνται
στις ορθάνοιχτες πόρτες
καθώς ακολουθούμε
τα χνάρια μας
απ’ τις ατέλειωτες μνήμες
στιγμή όγδοη
πετάμε λίγη θάλασσα
στον ουρανό
να γίνει ένα ο κόσμος
μια μικρή σταγόνα βροχής
είναι μια μικρή σπίθα
ανταρσίας
κάτι σαν ένα μικρό λάθος
που περικλείει
όλα τα πεντάχρονα πλάνα
της μελλοντικής μας
δημιουργίας
στιγμή ένατη
τη νύχτα της θύελλας
στα χιλιόμετρα της αγρύπνιας
στη σάρκα και το αίμα
αγαπάμε όλο και πιο
καθοριστικά
αλλά το μεγάλο στοίχημα
είναι να διατηρήσουμε
αναμμένη τη μικρή
σταγόνα της βροχής
*Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66
Πολυάσχολη σεζόν
για τις σταγόνες της βροχής
Διασχίζουν την ποίηση
Καθαρίζουν τα αδιέξοδα των ερώτων
Φορούν κόκκινα περιβραχιόνια
Μας βοηθούν να απαλλαγούμε
απ’ τους παρατεταμένους ψαλμούς
Υπενθυμίζουν στα λουλούδια να δακρύσουν,
Στις φυλλωσιές των δέντρων
να αποβάλουν από το οξύ ράμφος τους τα ζιζάνια
Στο μεθυσμένο, γέρικο, κοκαλιάρικο άλογο
να καμαρώσει τις αντοχές του…
Το απόγευμα μερικές κρέμονται ακόμα
στο περβάζι του παραθύρου…
Στέκομαι σε μία νεαρή…αδύνατη…
και διαβάζω τις φράσεις
πού ‘ναι γραμμένες στα χείλια της…
Intercolonial by Stephen Oliver
Puriri Press, 2013
Intercolonial, a new book-length poem by Stephen Oliver, focuses its attention on New Zealand, Australia, and the sea that lies between them. With sweeping long lines, Stephen Oliver zooms in on the details of place and geology: the poem is full of cinematic pans over landscape, seascape and human history, fulfilling what is often a purview of the long poem in naming the world and its inhabitants. His tight focus is evident from the very first lines of the poem:
Tusked cauliflowers and herded carrots, onions in piles,
tumbled pumpkins, potato scree, boxed and stall in between
scales that swung and creaked from the cream cabin roof
of the Indian greengrocer’s Bedford truck …
This close-up leads us to follow the truck into the streets of Wellington, and then to follow the unfolding map of the city as its roads, buildings and natural landmarks come into focus. We see the ‘council-red, No. 8 Brooklyn-west bus’, and pass under ‘Radio ZLW, the telegraph station on/ top of Tinakori Hill’, before looking out over the water. Reaching Wellington Harbour, our sense of timescale expands as we recognise the slower pace of oceanic and geological time unfolding beneath human history.
To Koskino 