Ανακτώντας τα απολεσθέντα.
Ανακτώντας τις χαμένες εποχές
κρυμμένες σε παλιές φωτογραφίες.
Στιγμές καθαγιασμένες από πόνο και χαρά.
Στιγμές του φωτός, στιγμές των ίσκιων.
Στιγμές που αποτελούμε τμήμα τους.
Το αεράκι περνά από πάνω μας ανάλαφρο.
Η μνήμη ξυπνά και ανασύρει από τη λήθη
λησμονημένες εικόνες γεμάτες κάλλος.
Ταυτιζόμαστε μαζί τους, χορεύουμε στο ρυθμό τους,
κολυμπάμε στο ρεύμα τους.
Το μαγικό όχημα έχει πια ξεκινήσει για τα καλά.
Χωμένος στα σύννεφα, στον κόσμο τους,
οσφραίνομαι τη γη ολόγυρα, καμιά φορά όμως
δεν την προσέχω καθόλου γιατί βρίσκομαι αλλού.
Δύσκολο να προσέξεις όλα όσα απλώνονται εμπρός σου.
Είναι μια πανδαισία, μια ομορφιά.
Όλα έχουν τη μουσική, το ρυθμό τους.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.

Tire-Bouchon

Στον Χάρη

Σου χρωστώ κάτι
που ποτέ δεν θα σου επιστρέψω.
Ένα εγκάρδιο χτύπημα στην πλάτη
μια παραίνεση.
Άδειασε τα μυαλά σου στο σοφά
να τα μετρήσουμε.

*Από τη συλλογή “Τρελή τυφλόμυγα”, εκδ. “Αρκαδικός Κήρυκας”, 2013.

Φρουί γλασέ

Βεγγέρες καθημερινές.
Επίπεδες οθόνες.
Δούρειες φάτσες φρουί γλασέ.
Λόγια βεγγαλικά
από στόματα στεγνά
διαττόντων.
Χωρίς ειρμό.
Χωρίς πειθώ.
Χωρίς αντίκρυσμα.
Χωρίς αναστολή.
Αναστολή προς τι;
Μέχρι τα κούφια είδωλα να προσεδαφιστούν
θα έχουν γίνει σκόνη.

*Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας”, εκδ. “Αρκαδικός Κήρυκας”, 2013.

Αν η αστυνομία
τοποθετούσε
μηρούς
επιλεκτικά
επάνω στις χώρες που
για διασκέδαση παρακολουθούμε

(Όπου οι άνθρωποι έχουν τις
δουλειές τους
Όπου τα αφεντικά έχουν τους
ανθρώπους)

Εάν δεν ακολουθούσε
εγχειρίδια
για το χιόνι για το πάθος για εμάς
Ποια ομιλία τότε θα κατακτούσε τον κόσμο;

*Από την “Αβαρία της ευτυχίας” μέρος της συλλογής Μεταιχμιακή χαρά”. εκδ., Φαρφουλάς, 2014.

Και να. Επιτάφιος κι αναστάσιμος ο ονειρικός τρομοκράτης
ταχυδακτυλουργός του αιωνίου φόβου
και του θριαμβεύοντος σπαραγμού
ξεγραμμένος απ’ τους πάντες κι απ’ τα πάντα
ξεχύνεται άνεμος ελευθερωμένος κι ελευθερωτής
γεμάτος συνθήματα κομμάτια
λιωμένα πάθη
κι αρχέγονες προσευχές.
Ξεχύνεται
χωρίς καμιά προοπτική επιστροφής
-πώς να ορίσεις άλλωστε την αφετηρία της ορμής
πώς να ξανακλείσεις τον αετό που εφορμά στη θύελλα-
ανοίγοντας πυρ σε δασκάλους
εργολάβους και ψυχαναλυτές
σ’ εμπόρους
ιερείς
χρηματιστές και κομματάρχες
σε ρουφιάνους και αστυνόμους
πυροδοτώντας
ιερουργός εμπρηστής τον πηχτό πολτό των είκοσι λεηλατημένων αιώνων
δοσμένος ολοκληρωτικά στη δαπάνη του αίματος
καταδικασμένος ζωντανός
μέσα στο θάνατο
αθάνατος.

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε και στο http://pribas.blogspot.com.au/2013/02/blog-post_19.html

Μέρες σέρνοντας πίσω τους
Άδεια περίεργα αντικείμενα

Ώστε να ζεις πάλι με πράγματα
Απ’ όπου κάποτε αναχώρησες για πάντα

Βρώμικα παγωμένα νερά
Σκόνη νεκρών αετών βαθιά
Σε τεράστια κοιμισμένα κτίρια
Το απαγχονισμένο τοπίο κι η φρίκη του
Με τους τέσσερις τοίχους του ορίζοντα
Να κλείνει το πρωινό
Γκρίζα κηλίδα μέσα στο μάτι σου

Ν’ ανοίγει το καφενείο πληγή
Για να μοιράσεις ξανά τα χαρτιά σου
Στο τίποτα
Αδόλφε παλιέ αδελφέ του Θανάτου
Σε μαγαζί στη στοά
Στο πάτωμα πριονίδια
Και μια μαύρη γριά
Μ’ έναν αργό μπόγο μοναξιάς
Σε μια δίχως τέλος κι αρχή
Τρίτης Κατηγορίας ιστορία
Όπου εσύ πεθαμένος θαμώνας
Ξύνεις τα μολύβια σου
Ξύνεις τα χρόνια σου
Ξύνεις τον εγκέφαλο
Όλων αυτών των τρελών
Να δεις αν μπορούν να ξεχωρίζουν
Μερικά βασικά χρώματα

Continue reading →

Ποιήματα στη Διασπορική Λογοτεχνική Στοά που εδρεύει στη Μελβούρνη, δημοσιεύονται εδώ:
http://diasporic.org/author/dimitris

Στην πηγή των ματιών σου
Ζούνε τα δίχτυα που ρίχνουν οι αλιείς
Στην πλανεύτρα θάλασσα
Στην πηγή των ματιών σου
Κρατά την υπόσχεσή του το πέλαγος

Εδώ σου ρίχνω μια καρδιά που έζησε με τους ανθρώπους
Τα ρούχα μου και την λάμψη ενός όρκου
Πιο μαύρος στα μαύρα είμαι γυμνότερος
Μόνον ως αποστάτης είμαι πιστός
Είμαι Εσύ όταν Εγώ είμαι Εγώ
Στην πηγή των ματιών σου πλανιέμαι
Και ονειρεύομαι λάφυρα
Ένα δίχτυ ψάρεψε άλλο δίχτυ
χωρίζουμε αγκαλιασμένοι
Μες στην πηγή των ματιών σου
Στραγγαλίζει ο κρεμασμένος το σχοινί του

ΠΛΗΓΗ

Ήμασταν άγρυπνοι, ξαπλώναμε στα γρανάζια
του ρολογιού της βαρυθυμίας
και λυγίζαμε τους δείχτες σαν ραβδιά
κι αυτοί εκσφενδονίζονταν και
μαστίγωναν τον χρόνο
μέχρι που έβγαζε αίμα
και μιλούσες
σε λυκόφωτα μεγαλωμένα,
και δώδεκα φορές είπα
Εσύ στη νύχτα των λόγων σου,
κι άνοιξε η νύχτα κι έμεινε ανοιχτή,
κι απόθεσα
το ένα μάτι στον κόρφο της
κι έπλεξα το άλλο στα μαλλιά σου
κι ανάμεσα ξετύλιξα τη θρυαλλίδα,
την ανοιχτή αρτηρία-
και μια νέα αστραπή πλέοντας
ερχόταν να μας συναντήσει

Ω εσείς πανύψηλες λεύκες
– άνθρωποι αυτής της γης!
Ω εσείς μαύρα τενάγη της ευτυχίας
– την αντικατοπτρίζετε καθ΄οδόν προς τον θάνατο!

Ο ΤΑΦΟΣ

Κανένα λουλούδι δεν φυτρώνει
Θα ήταν περιττό

Τίποτε υπερβολικό…