Ήμουν ένα σύννεφο
που πάντα νόμιζε ότι χρωστά ένα ποίημα
Ήμουν ένα σύννεφο, γκρι σαν το σπίτι μου,
που οδηγούσε τα πουλιά, στην αποστολή τους
προς το θλιμμένο ηλιοβασίλεμα.
Ήμουν ένα σύννεφο,
που από σεμνότητα δεν έχανε τα λουλούδια,
και τα άφηνε να καυχιόνται ότι στιγμιαία
συνέλαβαν τη σκιά μου.
Ήμουν ένα σύννεφο,
η συνοδεία αναψυχής στο αεράκι
και η παρηγοριά στη στεναχώρια του ουράνιου τόξου
που με τρυπούσε…
Και μια μέρα με Χάσμα,
ήρθε αγγελιοφόρος το φθινόπωρο
σηκώνοντας περίτεχνα, μαζί με τα φύλλα,
κι ένα στυλό
που τρύπησε την καρδιά μου.
Και μου είπε
ότι ήρθε να εκπληρώσει το Χειμώνα μου…
Ζωγράφισα ένα ήπιο μειδίαμα στο πρόσωπό μου
-στη πραγματικότητα ήθελα να ξεχάσω
πώς είναι να γελώ.-
Ναι…
Από τότε
κάθε στιγμή αισθάνομαι ένα συννεφιασμένο ποίημα
που θέλει να ξεχάσει να χαμογελά.

Ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος απέσπασε Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα κατά πλειοψηφία στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας για το 2013 για το έργο του με τίτλο «Ανεκπλήρωτοι φόβοι», εκδόσεις Πολύτροπον.

Είμαστε όλοι μας παιδιά του χρόνου.
Αυτός μας θρέφει,
αυτός μας σκεπάζει με σύννεφα το βράδυ,
σ’ αυτόν λέμε τα μυστικά,
τα όνειρά μας,
και μας φιλά στο μέτωπο, χαμογελά,
λέει:
όλα θα γίνουν, θα σας γεμίσω δώρα,
θα σας πάρω αγάπες και φωτιές,
ύστερα μας φορτώνει στους ώμους του
και τρέχει για τον ήλιο.

Κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι,
μέσα στην αγκαλιά, πάνω στο στήθος του
γελάμε.
Ξεχνάμε
πως ο χρόνος τρώει τα παιδιά του.

*Ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος γεννήθηκε στη Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου το 1988 και είναι απόφοιτος της Σχολής Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών του ΕΜΠ. Ποιήματα και πεζά του έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και έχουν δημοσιευθεί στον τύπο και στο διαδίκτυο. Η ποιητική συλογή “Ανεκπλήρωτοι Φόβοι¨-απ’ όπου και το ποίημα της ανάρτησης- είναι το πρώτο του βιβλίο (εκδ. Πολύτροπον).

Εμείς
που δε μας κούρασε να λέμε ολοένα
και τι θα γίνει αύριο
και τι έγινε χτες
που δε μας έγινε ακόμα βαρετό
ν’ αθροίζουμε ολοένα τις μέρες μας
και να ‘ναι πάντα πενιχρό το άθροισμα
σαν το συμπέρασμα που βγαίνει από τις συμβουλές˙
που θεσπίσαμε πια νόμους από πάνω μας
κι έχουμε πια τα μικρά μας έθιμα
πόσο ποτέ μας δε θ’ ανοίγαμε πανιά
πόσο δε θα λιμάραμε συρματένια κιγκλιδώματα
αν μας δινόταν ευκαιρία.
Είμαστε πια ένας μικρός λαός
ο πιο μικρός λαός…
Δε ζητάμε άλλα δικαιώματα
γιατί ξεχάσαμε πια το χειρισμό τους.
Δε ζητάμε πιο πολλή επιείκεια
γιατί δεν ξέρουμε καλά τον εαυτό μας.

1942

Κρέμασα έναν ήλιο στο κεφάλι μου
κι έγινα ήλιος
έστρεψα προς τα ένδον το βλέμμα φωτιά
κι έγινα θάνατος

Μες τα φεγγάρια διασπαθίστηκα
νύχτα
κι ιδού γυμνός αλώνω σελήνης λαγόνες
τη μήτρα

Χώμα κορμί πληγή και συντριβάνι σπέρμα

Πόθος
φυσά στο κατώφλι της ήβης φεγγάρια

Άρχοντας αιρετός του σκότους
μόνος

Είδα τη γη γυάλινη
να σπάει στα χέρια μου
το κεφάλι μου
…………………………

*Από τη συλλογή “Μυθολογία”, εκδ. Πανοπτικόν, 2013.

Θ’ αναζητάς τη σιγουριά μες στο πλανόδιο
σπέρμα, πολιτεία ανισόρροπη, και θ’ αναπαράγεις
τη βέργα πιασμένη στο ξώβεργο. Η λύπη της λάσπης.
Κόντρα στην κόντρα την αντίφαση κι εδώ
που φως σκληρό τον κάτεργο οργασμό σου.

—

θα μείνουν μονάχα οι λέξεις να ξαγρυπνάνε το
πτώμα σου και κανείς δεν θα κλαίει.

—

Είναι μια θάλασσα στο μυαλό μου που αναπνέει
τα λόγια σου. Σ΄ αυτήν χύνονται τα δέλτα των
ποταμών σου.

*Από τη συλλογή “Με το καδρόνι στα χέρια”, εκδ. Πανοπτικόν, 2011. Επιμέλεια Ζ. Δ. Αϊναλής.

The Beautiful Anxiety
by Jill Jones

Puncher & Wattmann, 2013

Frank O’Hara has a poem unambiguously and humorously titled ‘You Are Gorgeous and I’m Coming’. As pastiche or homage – even incidentally – the first two poems from the six-part sequence that opens Jill Jones’s stunning new collection The Beautiful Anxiety are titled: ‘1. Hold On’, and ‘2. I’m Coming’ (‘My Ruined Lyrics’). The present continuous tense of the verb ‘to come’ is thematically apt everywhere in this collection. Not only are poems throughout The Beautiful Anxiety sensual and frequented by moments of desire or quiet ecstasy, they are constantly ‘coming’ in the sense that they are arriving.

Sometimes these arrivals make their way through lines that rush at the reader, swerving in as though ready to collide; other times they sway the direction of the poems gently, offering surprising segues into new and unexpected terrains. From ‘My Ruined Lyrics’, ‘5. Flesh and Spark’ begins: ‘And when I came / to you / it was raining’. Pages later this preoccupation with coming, with arrival, continues with ‘What’s Coming Next’, a superb poem in which Jones offers: ‘In the glass is another world. / You can bare silence and find it neither golden nor clean.’ The poem veers between moments that apprehend the familiar world – even the mundane – and departures into the surreal, dreamlike, and wholly imaginary or abstract. Wry lines such as ‘We are coughing because the train is late’, ‘Maybe it’s easier to focus on cloudy days’, and ‘An expensive perfume arises out of damp air’, are interspersed with ‘Do dreams stand up in the slashing gravel?’ Weather lore rhymes and idioms are also alluded to, yet these presences are continually deflecting, defamiliarising: ‘If today is streaky, tomorrow will be unreasonable’, and ‘All bets are off. / You have to go through with it.’ Each line or couplet offers a surprising connection or shift between registers, yet these slants and disconnects feel natural, never contrived.

Continue reading →

Ένας ποιητής γεννιέται

Ένας ποιητής πεθαίνει

Κι ότι υπάρχει ανάμεσα
                                  είμαστε εμείς
                                  και ο κόσμος
 
Και ο κόσμος ψεύδεται για αυτό
προσποιούμενος πως τάχα έλαβε το μήνυμά του
αν και πρόκειται για ποίηση
αλλά ο περισσότερος κόσμος εύχεται
να μπορούσε απλά να τον ξεχάσει
          αυτόν και τις απαίσιες παράξενες προφητείες του
 
Μαζί με όλα τα άλλα παράξενα πράγματα
   που είπε για τον κόσμο
      τα οποία ήταν όλα αλήθεια
         και που τους έκαναν να τον φοβούνται
           πιο πολύ από όσο τον αγαπούσαν
             παρόλο που μιλούσε αρκετά για αγάπη
Μαζί με όλους τους συναγερμούς που ήχησε
        οι οποίοι αποδείχθηκαν λάθος
              μονάχα προς στιγμήν
   οι οποίοι τους έκαναν να φοβούνται τη γλώσσα του
        περισσότερο από όσο τον αγαπούσαν
Παρόλο που μιλούσε αρκετά για αγάπη
           και ποτέ δεν έζησε με ¨σιωπή εξορία και πονηρία¨ 
                
και υπήρξε ένας θαρραλέος αντιρρησίας συνείδησης των
                     θανάτων που καθημερινά χαρίζουμε ο ένας στον άλλο
                           παρόλο που μιλάμε αρκετά για αγάπη
 
 
Και όταν κάποιος σαν αυτόν πεθαίνει
    ακόμα και οι πράκτορες του Θανάτου θα πρέπει να ενημερωθούν
        και να τινάξουν τα σκατά από τα φτερά τους
                                              στο Προεδρικό Αεροσκάφος
     Αλλά δεν το κάνουν
                                    Και τα σκατά ακόμα πετούν
Και ο ποιητής είναι τώρα χωρίς σύνδεση
                                   και δεν μπορεί να μας τηλεφωνήσει
          παρόλο που μιλούσε αρκετά για αγάπη
 
 Και ακόμα τον ακούμε να λέει
                        ¨Μήπως δεν έχω να κάνω με αγγέλους
                           όταν τα χείλη της αγγίζω¨
Και ακόμα τον ακούμε να λέει
                         ¨Ω η αγάπη μου βασανίζει τον παράδεισο
                           με την ομορφιά της¨
Και ακόμα μας αρέσει να τον ακούμε να λέει
  ¨Όπως έχουμε τόσο υπέροχα τελειώσει μεταξύ μας
    Μπορούμε να εισέλθουμε στον ξεχωριστό μας ύπνο
    Σε πίστες μουσικής όπου ο γαλακτερός μανδύας  
                        των παιδικών χρόνων κείται¨
Και ακόμα τον ακούμε να λέει
        ¨Επομένως οι σταθερές δυνάμεις δεν μειώνονται
         Ούτε η ιδιότητα του πνεύματος σκορπίζει
         Στους παγωμένους λόφους αυτών των γεγονότων¨
Και ακόμα τον ακούμε να ρωτάει
¨Ξέρουν οι νεκροί τι ώρα είναι;¨
 
Πήγε κάτω
                  Έχει σκορπίσει
                                           κάτω απ’ τη θάλασσα
και ξέρει την ώρα
                μα δεν θα επιστρέψει για να την πει
Θα ήταν πολύ περήφανος για να τηλεφωνήσει έτσι κι αλλιώς
     Και πλημμυρισμένος από γέλιο απόκοσμο
                                      για να μας μιλήσει πια έτσι κι αλλιώς
 
Και το βάρος της ανθρώπινης εμπειρίας
                     πέφτει πάνω στον κόσμο
      σαν τις αλυσίδες της θάλασσας
                                             μες στην οποία τραγουδά
Και λικνίζεται στις παλίρροιες της θάλασσας
     
Και οι στάχτες του ξεπλένονται
                                   καταμεσής της θάλασσας
Και ¨ένα έκπληκτο μάτι κοιτάζει έξω από τον αέρα¨
                                   για να δει τον ποιητή που τραγουδάει εκεί
 
Και το σούρουπο πέφτει σε κάποια ακτή
 
Όπου ένα άλογο λευκό χωρίς αναβάτη
          γυρνά το κεφάλι του
                                         προς τη θάλασσα.

*Μετάφραση: Άννα Νιαράκη
**Αναδημοσίευση από το http://toparathyro.com

Un gélido silencio en la diagonal
anuncia la llegada del frente nacional
Barcelona ciudad abierta
ya no tiene quién la defienda

No se levantan barricadas
nadie tras los parapetos
lejanas noches de vigilia
pólvora tabaco y cuero

Quién defenderá las ramblas
Ascaso y Durruti muertos
compañeros milicianos
ya no quedan naranjeros

El rugido de las fábricas
solidarios pistoleros
tan duros como el metal
con el que fraguan los sueños

En trincheras de sangre y lágrimas
vencidos sin nombre sin patria
en la última hora del último día
el último hombre la última bala

Quién defenderá las ramblas
Ascaso y Durruti muertos
compañeros milicianos
ya no quedan naranjeros

“We carry a new world in our hearts” Durruti

A cold silence, in the “Diagonal” (An area of Barcelona City)
Announces the arrival of the National Front (Franco’s army)
Barcelona, open city, has no one to defend it now
No barricades set up, no one behind the parapets,
Distant awaken nights

Powder, tobacco and leather.

Who will now defend the “Ramblas”? (another area of Barcelona City)
Ascaso and Durruti dead
Fellow militiamen, there arent “Naranjeros” left! (The “Naranjero” was a famous submachine gun)

(x2)

The roaring of the factories,
Supportive gunmen
As tough as the metal, with which they forge the dreams,
with which they forge the dreams.

In trenches of blood and tears,
beaten, nameless, without a motherland,
the last hour of the last day,
the last man, the last bullet,
the last man, the last bullet,
the last man, the last bullet.

Who will now defend the “Ramblas”?
Ascaso and Durruti dead
Fellow militiamen, there arent “Naranjeros” left!.

Για τα 95α γενέθλια του Lawrence Ferlinghetti

……………………………………………

Ατέλειωτες οι μάχες του καλού και του κακού

τα χτυπήματα της μοίρας κι οι εκτροπές του μίσους

ατέλειωτα λάθη και αποτυχίες της τελικής έκρηξης

σ’ ατέλειωτες κλιμακωτές αντιδράσεις

………………………………………………

Και γι’ αυτό τέλος δεν έχουν

οι πύλες της γνώσης

κι οι καταράχτες του φωτός

στα αιθέρια ύψη του ανθρωπίνου πνεύματος

στο διάστημα μέσα μας

στα Άμστερνταμ του Γιν και Γιαν

Ατέλειωτα Ρουμπαγιάτ κι ατέλειωτες μακαριότητες

……………………………………………

Τις τελευταίες μέρες της Αλεξάνδρειας

Μια μέρα πριν το βατερλώ

ο χορός εξακολουθεί

υπάρχει εδώ ένας ήχος ήχος ονείρου μέσα στη νύχτα.

Ο κόσμος είναι μέρος όμορφο

να γεννηθείτε

αν δεν σας νοιάζει η ευτυχία

κι αν δεν θέλετε

όλο χαρούμενοι να είστε

……………………………………

Ο κόσμος είναι όμορφο μέρος

να γεννηθείτε

αν δεν σας νιάζει κάποιοι να πεθαίνουν

κάθε τόσο

ή ίσως μόνο να πεινούν

κάποια στιγμή

πράγμα που δεν είναι και τόσο κακό

αν δεν πρόκειται για σας

Γεννημένος το 1919, ακτιβιστής, μαχητής για ειρήνη και ελευθερία, εκπρόσωπος της γενιάς των μπητ, εμπνευστής για τα προοδευτικά κινήματα της Αμερικής. Το 1953 δημιούργησε στο Σαν Φρανσίσκο τον ονομαστό εκδοτικό οίκο και βιβλιοπωλείο City Lights. To City Lights υπάρχει ακόμη και μάλιστα πέρυσι γιόρτασε τα 60 χρόνια του με πλήθος εκδηλώσεων. Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι από την αρχή και μέχρι σήμερα, αρχή του City Lights είναι η ελευθερία της σκέψης και του λόγου, και γι’ αυτό η υποστήριξη των απαγορευμένων βιβλίων, θεωρώντας ότι η απαγόρευση είναι ηλιθιότητα. Ο Φερλινγκέττι εισήγαγε επίσης τα ποιητικά βιβλία τσέπης.