Κατερίνα Γώγου, Εξορία

983574_306611749494167_1156300429_n

Είναι πολύ καιρός, σχεδόν έξι χρόνια
Που δεν ξέρω που κοιμάμαι
Πετάγομαι ιδρωμένη στον ύπνο μου
Αν λέγεται ύπνος ένας συνεχής πυρετός
Που μυρίζει ασημένια χαρτάκια
Οινόπνευμα
Βαριά χάπια
Και απάνθρωπη μοναξιά
Δεν θυμάμαι που κοιμάμαι
Νομίζω με ψείρες το χειμώνα στα Προπύλαια
Και τα καλοκαίρια κάτω από σταθμευμένα λεωφορεία για σκιά
Όταν έρποντας η μνήμη μου επανέρχεται
Μια νύχτα το σχήμα ανθρώπου πήρε
Κι αφού υπνώθηκα
Έρωτα βαθιά μέσα μου έκανε
Μπήκε
Από ‘κει αρχίσαν τα δεινά
Γέννησα ένα παιδί
Σταλμένο να χτυπήσει από μέσα το κάστρο
Πέρα από τις αφετηρίες όλων των ανέμων
Πίσω από τα γαλανά βουνά
Αυτή ήτανε η τιμωρία
Γιατί η Βασίλισσα είχε χριστεί πολεμίστρια
Έπρεπε να μείνει ανέραστη
Τα παιδιά τα κάνουνε μητέρες
Ήτανε δηλαδή άλλων δουλειά…

Hermann Hesse, Όλοι οι θάνατοι

1510973_306824976139511_1924742511_n

Μέχρι στιγμής έχω γευτεί όλους τους θανάτους
Και θα πεθάνω γι’ άλλη μια φορά
Γνωρίζοντας το θάνατο του ξύλου μες στο δέντρο
Το θάνατο της πέτρας στο βουνό
Το θάνατο της γης στην άμμο
Το θάνατο των φύλλων στου θερινού χόρτου το θρόισμα
Κι ακόμα το φτωχό, αιματηρό θάνατο του ανθρώπου…

Όμως θα ξαναγεννηθώ ανθός
Δέντρο και χλόη θα ξαναγεννηθώ
Ψάρι κι ελάφι πούλι και πεταλούδα
Και μέσ’ από την όποια μου μορφή
Η νοσταλγία θα μ’ ανεβάσει και θα φτάσω
Τον ύστερο πια πόνο
Τον πόνο των ανθρώπων…

Αργύρης Μαρνέρος, Τέσσερα ποιήματα από την “Αίθουσα Αναμονής”

Natalia Sergeevna Goncharova, Factory (1912)

Natalia Sergeevna Goncharova, Factory (1912)


ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Τώρα το ξέρω
Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή
Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια
Που βρίσκονται μπροστά μου
Πρέπει να αγαπήσω ξανά
Κάθε μικρό κομμάτι
Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά
Όμορφα δεν είναι μόνο
Τα απείραχτα πράγματα
Και τα σπασμένα αγάλματα
Έχουν τη δική τους τη χάρη
Και ίσως είναι αυτά
Που πιο πολύ μας μοιάζουν.

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλoι
Και έλεγαν το μάθημα χωρίς χάνoυν λέξη
Και όλοι βαθμoλoγήθηκαν με άριστα.
Και από τότε δεν ήτa.ν μόνο σχολική γιορτή
Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Σήμερα είναι της Αναλήψεως
ΕΙπε ο γραμματέας στο Δεσπότη
Την ώρα. που έφευγε βιαστικά
Καλά που μου το θύμισες παιδί μου
Πρεπει να φύγω αμέσως για την τράπεζα.

ΣΧΟΛΙΚΑ ΘΡΑΝΙΑ

Μου μίλησαν
Πιο Πολύ για Αβραάμ­
Παρά για Σωκράτη
Πιο πολύ για Χριστό
Παρά για Διόνυσο
Άσε τα σχολικά θρανία
Είπε ο γέρος της παρέα.ς
Και δες στην πλατεία το χορό
Μέσα. στη μνήμη του κορμιού
Ήτανε παντα Διόνυσoς ο χρόvoς.

Jacinta Le Plastrier, When they Come for You: Poetry That Resists

1653289_545297308911453_1332070702_n

‘This machine surrounds hatred and forces it to surrender’ were the words inscribed on the banjo of American folk legend and activist Pete Seeger, who died at 94 in late January 2014. Reading the tributes to Seeger, I was struck by a recurrent theme: his moral courage, which he lived out unrelentingly across a lifetime. Commenting on the ‘not common behaviours’ which made his life exemplary, a New Yorker post by biographer Alec Wilkinson wrote of ‘his insistence on his right to entertain his own conscience’.

That ‘insistence’ began early; Seeger preferring to face jail rather than invoke the Fifth Amendment defense when called to testify before the House Un-American Activities Committee in 1955, and refusing to name personal and political associations. He avoided jail only on appeal in 1962. In October 2011 he was among the leaders of the ‘Occupy Wall Street’ march. The tributes also led me to think of the ways in which other high-profile figures in popular music – Bob Marley and Bob Dylan – have in the past century harnessed, insisting on their same right, the active, lyrical power of poetic language to express moral and political dissent.

This is one of the reasons for the diminished audience for poetry in the 21st century; its audience, lean as it has often been, has been further subsumed by other arts. Of course, at the same time, the meld of lyric and instrument harks to the days of the lyre, the bard and troubadour, lyric’s origins and tradition. Yet there is an essence in poetry, where a poem can be a pure or unique instance of language (to use Paul Celan’s thinking), giving it the capability to be a stand-alone language of resistance. It has been often, in the works of accomplished poets, a language of essence, able to name what is essential to the fully lived human experience, and what depraves it. There are abundant examples. Celan himself – in the words of translator Katherine Washburn, after being earlier a ‘pure poet of the intoxicating line’, and in the steep of the Surrealists – became ‘heir and hostage to the most lacerating of human memories.’ As a Romanian-born Jew, Celan worked in a forced labour camp for 18 months from 1942-1944. Both his parents died in Nazi camps. Just one excerpt here, from his 1952 book, Poppy and Memory:

Black milk of daybreak we drink you at night
we drink you at noon death is a master from Germany
we drink you at sundown and in the morning we drink and we drink you
death is a master from Germany his eyes are blue

(trans. Michael Hamburger)

Continue reading

Δημήτρης Τρωαδίτης, Από τις “Απόπειρες ονείρων”

1383591_241756395979703_1896401429_n

απόπειρα δέκατη ένατη

έχουμε χαθεί
σ’ αυτά τα ταξίδια
ψάχνουμε γυρνώντας
στα ίδια
ακολουθώντας τα νερά
του ποταμού
να φτάσουμε
στη μισοεξαφανισμένη
κοίτη του
από τέρατα κυνηγημένοι
σκέψεις κουρασμένες
χαϊδεύοντας τα στήθη
δαγκώνοντας τα χείλη
ανακαλύπτοντας σκουριασμένα
ανοιχτήρια στο βυθό
της θάλασσας
από αρχαία καλοκαίρια
με κάποτε κόκκινο
ξυλιασμένο καφέ χρώμα

απόπειρα εικοστή

φοβάσαι να χαράξεις ελπίδες
για να μη συρθείς στη δύση
των ερώτων σου
τ’ αντικριστά παραπετάσματα
δεν σε επηρεάζουν πια
το λιγοστό φως δεν σου στέλνει
σκληρές λάμψεις
παρά μόνο ανταύγειες
χωρίς πτυχές
για να υπονομεύσει το βλέμμα σου

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Elisabeth Hames-Brooks, Kangaroo dreaming time

Whilst her hungry joey awaited under the shade of a gum-tree,
the bandah kangaroo mother searched for water,
with risk of dingos and eagles ever near.

Along her path she offered assistance,
to a partially blind old wombat named wum wirambi,
pushing and steering him to a waterhole.
After checking her joey,
she patiently led the wombat to grass.

When a hungry hunter arrived,
the kangaroo sensed danger,
and drew him away.
Then again she checked her joey.

Upon her return she found the wombat had disappeared.

Then the Great Spirit of Baiame spoke –
to discover the kindest of all animals,
it had pretended to be an old, thirsty hungry wombat,
and offered to reward the kangaroo’s consideration of others.

So her joey would be with her at all times,
she requested a pouch,
as well as one for all her marsupial sisters.

LHB

Γιώργος Βέης, Δύο ποιήματα

3neo4

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Η σταθερή επέτειος του σώματος
υπόμνηση ή ανακύκληση γενεθλίων στιγμών
πάντως ένα εργαστήριο σκέψης
ανοικτό στο μέλλον: 18/10.

Η ανενδοίαστη αυτοπεποίθηση του ημερολογίου
η κυριαρχία των μηνών
ίσως θα καταρριφθεί κάποτε
από το κορμάκι όλων των συγκινήσεων
που θα εμφανισθεί ακέραιο
όπως ποτέ πριν,
ρομφαία.

*

ΠΡΟΝΟΙΑ

Τα γράμματα δεν του φτάνουν
δεν παραιτείται, φτιάχνει κι άλλα
ο πλούσιος του λόγου
εκατομμυριούχος στο παραλήρημα είναι
παίρνει φωτιά για ένα και μόνο σύμφωνο
για ένα βολικό φωνήεν ψωμί
τα έχει ανάγκη όλα τα γράμματα
την κάθε στιγμή
δεν μπερδεύει ακόμη αηδία – αΐδιον
Unzerstoerbarkeit
ή έτσι νομίζει

άνοια, ο όλεθρος.

*Από τα “Δέκα ποιήματα για τις 10 Φεβρουαρίου 2014.”

Αργύρης Χιόνης, Η φωνή της σιωπής, Ποιήματα 1966-2000

dtbok220314

Το βιβλίο αυτό είναι συγκεντρωτική έκδοση των ποιητικών συλλογών του Αργύρη Χιόνη “Απόπειρες φωτός” (1966), “Σχήματα απουσίας” (1973), “Μεταμορφώσεις” (1974), “Τύποι ήλων” (1978), “Λεκτικά τοπία” (1983), “Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη” (1986), “Εσωτικά τοπία” (1991), “Ο ακίνητος δρομέας” (1996), “Ιδεογράμματα” (1997) και “Τότε που η σιωπή τραγούδησε” (2000) και μας έρχεται από τις Εκδόσεις Νεφέλη.


Για τον ποιητή και μοναχικό δρομέα της ζωής Αργύρη Χιόνη, εμείς δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Ας αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος: “Αν και είμαι μόλις 63 ετών και έχω εκτίσει μόνο 40 χρόνια ποίησης, αποφάσισα να προβώ στη συγκεντρωτική αυτή έκδοση των ποιημάτων μου, φοβούμενος ότι, επειδή οι Θεοί αγαπούν τους νέους, δεν θα έχω τον απαιτούμενο χρόνο για να δώσω στη δουλειά μου τη μορφή που θα έπρεπε να έχει, πριν παραδοθεί στην αιωνιότητα. Αν δεν το κάνω αυτό εγώ, θα το κάνει, ίσως, κάποιος συμπαθής τυμβωρύχος (βλέπε φιλόλογος), όταν δεν θα ‘μαι πια εδώ και δεν θα μπορώ να του τραβήξω το αφτί για τις τυχόν αυθαίρετες (τι άλλο θα μπορούσαν να είναι;) αναπαλαιώσεις. Στον τόμο αυτόν («Η φωνή της σιωπής», εκδόσεις Νεφέλη 2006) περιλαμβάνονται οι δέκα από τις ένδεκα ποιητικές συλλογές μου που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα. Η ενδέκατη («Στο υπόγειο», εκδόσεις Νεφέλη 2004) δεν συμπεριελήφθη για δύο λόγους που, στην ουσία, συνιστούν έναν και μοναδικόν: θεωρώ ότι το βιβλίο αυτό προοιωνίζεται μια νέα στροφή στη δουλειά μου και, συνεπώς, το κρατώ ως μαγιά για την επόμενη συγκεντρωτική έκδοση, εφόσον, βέβαια, υπάρξει συνέχεια ζωής και έργου. Στις σελίδες της συλλογής «Οντα και μη όντα» (εκδόσεις Γαβριηλίδης 2006) αναμιγνύονται όλα σχεδόν τα είδη του λόγου, καταργώντας τα μεταξύ τους όρια. Το παραμύθι σμίγει με το δοκίμιο, το δοκίμιο με την ποίηση, η ποίηση με τη φυσική ιστορία…

Continue reading

Το θέμα της ενιαίας τιμής του βιβλίου από την πλευρά των εργαζομένων

ΣΥΒΧΑ-11-300x235

Ανακοίνωση του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει προκύψει στο χώρο του βιβλίου για το θέμα της επαπειλούμενης κατάργησης της ενιαίας τιμής των νέων σε κυκλοφορία βιβλίων, που προβλέπει η λεγόμενη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ για την άρση των περιορισμών σε διάφορα προϊόντα και επαγγέλματα, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής εκφράζει την αντίθεσή του στο σύνολο των μέτρων αλλά και στη λογική από την οποία εκπορεύονται.

Την ώρα που οι εργοδότες φέρνουν στην επιφάνεια επιλεκτικά το θέμα της ενιαίας τιμής των νέων σε κυκλοφορία βιβλίων εμείς ως σωματείο και ως εργαζόμενοι είμαστε ενάντια στο σύνολο των μέτρων της «εργαλειοθήκης» για το γάλα, τα φάρμακα, την κατάργηση των «εισφορών υπέρ τρίτων» (που αποτελούν πηγή εσόδων για ασφαλιστικά ταμεία και για τους ΟΤΑ), αλλά και την «οριζόντια» κατάργηση της κυριακάτικης αργίας στο λιανεμπόριο που λεηλατούν τις ζωές μας. Τα μέτρα αυτά, που προωθούνται με τη συναίνεση της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, της τρόικας και της ΕΕ, έρχονται ως συνέχεια και συμπλήρωμα της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια, με αφορμή την κρίση. Στόχος των μέτρων είναι η ολοκληρωτική ισοπέδωση κάθε έννοιας εργατικού και κοινωνικού δικαιώματος, η πλήρης κυριαρχία του «κέρδους» και της «αγοράς» σε κάθε πτυχή της ζωής μας, η ενίσχυση της θέσης των μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων.

Continue reading