Bacon, Crucifixion (1933)

Και καθώς στεκόμουν
αντίκρυ στον καθρέφτη
βλέπω δύο δράκοντες
με γαμψά νύχια
ανοιχτά στόματα
κοφτερά δόντια
να βγάζουν χρυσοπράσινες φλόγες.
Τούτη η εικόνα μου ετάραζε
ταμπούρλο τα σωθικά.
Τα θεριά όρθια
δαγκώνονται και παλεύουν.
Ξαφνικά πετούν
αλληλοσπαρασσόμενα
στον ουράνιο θόλο.
Τότε στον καθρέφτη συνάντησα τον εαυτό μου.

*Από τη συλλογή “Μαζί”, εκδόσεις Οδός Πανός, 2009.

Το σύμπαν δεν είναι δική μου ιδέα
Η δική μου ιδέα για το Σύμπαν είναι ότι είναι δική μου ιδέα.
Η νύχτα δεν έρχεται από τα μάτια μου,
Η δική μου ιδέα για τη νύχτα είναι ότι έρχεται απ’ τα μάτια μου.
Ανεξάρτητα απ’ ό,τι πιστεύω και τις σκέψεις που κάνω
Η νύχτα έρχεται αμείλικτα
Και η λάμψη των άστρων υπάρχει σαν να ‘χε υπόσταση.

***

O Universo não é uma Idéia Minha

O universo não é uma idéia minha.
A minha idéia do Universo é que é uma idéia minha.
A noite não anoitece pelos meus olhos,
A minha idéia da noite é que anoitece por meus olhos.
Fora de eu pensar e de haver quaisquer pensamentos
A noite anoitece concretamente
E o fulgor das estrelas existe como se tivesse peso.

*Μετάφραση: Στάθης Ιντζές
**Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://thraka-magazine.blogspot.gr/2014/03/fernando-pessoa.html

Οι “στιγμές…” στο ηλεκτρονικό περιοδικό “Στάχτες”. Με πολλές και θερμές ευχαριστίες.

Ακολουθείστε το σύνδεσμο: http://networkedblogs.com/VlmBL

With this box on my shoulder
heavy loaded with words as rocks
I climb the mountain
of disorder,
interruption and disgust.
I throw the box into the water.

The sea wipes away the waves
of wrath, the rocks,
the questions of disorder.
The even surface now hides
the resting unrest.

Leaves of Glass
by David Prater

Puncher & Wattmann, 2013

David Prater’s latest collection Leaves of Glass is based on three years’ correspondence in the late nineteenth century between young Australian poet Bernard O’Dowd and the ageing master Walt Whitman. The epistolary material between these two men, a collection of twenty or so letters currently archived at the State Library of Victoria, forms the skeleton for this collection. Prater deftly plays with these two personae, offering a kaleidoscopic vision of their relationship alongside a number of poems that experiment with the ambiguities of written language and the shifting levels of intimacy revealed by the O’Dowd–Whitman letters. Many of the poems will speak most strongly to a reader who is more than passingly familiar with Whitman’s work. It is not a book to be picked up idly, but one that engages with the often-overlooked sympathies between Australian and American poetic traditions, and offers a compelling insight into the lesser-known figure of Bernard O’Dowd. Beyond this, however, Prater’s artisanal use of language and style demonstrates his flexibility and intelligence as a contemporary poet.

Personal correspondence is a tricky source for creative material. Balancing these individuals’ inner thoughts, their intimate writings to another, and publicly available archived material requires careful attention and creativity. The tension between the categories of private, intimate and public leads to spaces and ambiguity: gaps between what is felt and what is expressed, between what is answered and what is ignored, between what can be found, later, in the archives and what has been left out or lost. Personal letters, or what Dierkz terms ‘familiar letters’, which are ‘devoted to the expression of affection and duty among kin, family and friends’, are used to close the distance between individuals, usually on a very intimate level. Prater’s poems create a fictionalised account of these two men’s lives around the details found in their correspondences, often drawing epigraphs from the archival material to contextualise the poems. For example, epigraphs from O’Dowd’s letters head the poems written from O’Dowd’s point of view. These poetic personae, part real and part imagined, are vibrantly formed, with the O’Dowd persona in particular being marked by a clear and distinctive style. This collection is dominated by O’Dowd’s voice – fittingly, perhaps, given the abundance of critical and creative material written on Whitman and the comparative dearth of writing by and on O’Dowd. O’Dowd’s work, as Judith Wright acknowledges, ‘has dated badly’ despite public appreciation for his poetry during his life (quoted in Prater’s book). Prater offers a poignant and troubled vision of the aspiring young poet: a man beset by self-doubt, entering into a correspondence, both epistolary and spiritual, with Whitman the ‘revered Master’.

Continue reading →

πάντα εκεί γυρίζω
κλειδωμένη στην υγρή αποθήκη
με μια επίκληση πολυσύλλαβη
ν’ ανοίγω ρωγμές στο σκοτάδι
γράφοντας ποιήματα

πάντα εκεί γυρίζω
παγιδευμένη στο άβατο μιας ενοχής
συλλέκτρια στιγμών
σε γκρίζα αναμονή
να προκαλώ πλημμυρίδα λέξεων
άμπωτη αποσιωπητικών

πάντα εκεί γυρίζω
με μια αρμαθιά δισταγμών
να στέκομαι δακρυσμένη
στη σκουριασμένη πόρτα της μνήμης

αναζητώ ένα στίχο
ένα φως
-ένα μονόξυλο-
να με ταξιδέψει
πέρα από την άνυδρη σιωπή
στα ανθισμένα λιβάδια του μέλλοντος

*Από τη συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2013.

Μιλάς. Τα λόγια σου καίνε.
Μικρές αιθέριες υποστάσεις σαν από φλεγόμενη βάτο.
Και στο κορμί σου συλλαβιστά το μεσημέρι κάνει την επιδερμίδα σου
μια γεωγραφία ανεξερεύνητη.
Το χνάρι των ερώτων μας στα σεντόνια, στην κλίνη
στο δωμάτιο με το χαμηλωμένο φως
τις ρίμες που ακουμπούν στο πατιναρισμένο κομοδίνο
και λιγώνονται από το τρεμουλιαστό αήττητο κερί.
Τότε που είσαι από ύλη και όχι
που είσαι προϋπάρχουσα κάθε χρώματος και κάθε μουσικής
νότα ενός αγγίγματος που είναι η αγάπη που σου ‘χω.
Με βρίσκεις στις φλέβες σου, στο παλμό της συνήθειας
στο βράδυ σου στο πρωί στην εφηβεία σου που τείνει στο άπειρο
στο ποίημα που σε περιγράφει, στο ποίημα που σε καταποντίζει
σε μια χοάνη του μυαλού όπου δεν έχουν λόγο
ύπαρξης ούτε η θλίψη ούτε η καταχνιά από του βίου τα εμπόλεμα πάθη.

*Το ποίημα και το βίντεο αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση http://stratisparelis.blogspot.com

Ψεύτικα λόγια
σου τριβελίζουν το νου
γυρνάς πίσω
ξαναγυρνάς
δεν ξέρεις
γιατί επιστρέφεις
γιατί ήταν ψέματα
διασχίζεις συχνά
τα μαύρα φύλλα του χρόνου
και, θαρρείς,
τ’ απομεινάρια του χθες
μα σύντομα ξαναγεννιούνται
κι εκεί που νόμιζες
πως έχεις ξεμπερδέψει
βρυκόλακες τα λόγια
κι οι στιγμές
γεμίζουν τα ξερά ποτάμια
της μνήμης
διεκδικούν
περισσότερο χώρο
κι έχεις τώρα
μεγαλύτερο αγώνα
να δώσεις
για να τραβήξεις μπροστά.