Overnight, very
Whitely, discreetly,
Very quietly

Our toes, our noses
Take hold on the loam,
Acquire the air.

Nobody sees us,
Stops us, betrays us;
The small grains make room.

Soft fists insist on
Heaving the needles,
The leafy bedding,

Even the paving.
Our hammers, our rams,
Earless and eyeless,

Perfectly voiceless,
Widen the crannies,
Shoulder through holes. We

Diet on water,
On crumbs of shadow,
Bland-mannered, asking

Little or nothing.
So many of us!
So many of us!

We are shelves, we are
Tables, we are meek,
We are edible,

Nudgers and shovers
In spite of ourselves.
Our kind multiplies:

We shall by morning
Inherit the earth.
Our foot’s in the door.

Ο ρόλος της τέχνης δεν είναι να έχει επαφή με το μεγάλο κοινό… Η τέχνη είναι φως στο σκοτάδι και όχι σκοτάδι στο φως! Με τα “ναι” της η τέχνη το μόνο που καταφέρνει είναι να κολακεύει το κοινό! Με την κολακεία δεν προχωρούμε… Στεκόμαστε στο ίδιο σημείο, βλεπόμαστε στον καθρέφτη και αυτοθαυμαζόμαστε. ­Προχωρούμε με τη συνεχή κριτική. Η “κολακεία” του κοινού είναι ο θάνατος της τέχνης και η κατάργηση της μοναξιάς του καλλιτέχνη. Για να δεις το μέλλον, πρέπει να μην καθοδηγείσαι από το γούστο του κοινού!

*Το απόσπασμα και η εικόνα του Μάλεβιτς είναι αναδημοσίευση από το http://callinos.blogspot.com.au/2014/03/octavio-paz.html

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του Γιάννη Τόλια στη διεύθυνση http://poemsonpictures.wordpress.com

Άνοιξε την ομπρέλα, βιαστικά.
Δεν έβρεχε.
Κάποιοι τον είπανε τρελό,
άλλοι προσπέρασαν απλά,
άλλοι τον κοίταξαν έντονα.
Κανείς δε φαίνεται πως ένιωσε
τον κατακλυσμό που πνίγει
την καρδιά του.

*Από την ποιητική συλλογή “Πρόγνωση καιρού” που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Βακχικόν.

Beyond the Ohlala Mountains: Alan Brunton, Poems 1968 – 2002
edited by Martin Edmond and Michele Leggott
Titus Books, 2014

The mask on the cover of ‘Beyond the Ohlala Mountains’ suggests that there’ll be some odd theatrics inside the book. It’s a plain papier-mâché mask of a slightly jowly head with a bulbous nose and a pair of puckered, pouting, full red lips. What does it express – is it a superior sneer? Is it bourgeois disdain? Is it about to say ‘oh là là’? The mask was made by Sally Rodwell, the now-deceased partner of the New Zealand poet collected here, Alan Brunton. It was made for a theatre work called Cabaret of the Unlikely that was performed three years after Brunton had died at 55, in 2002.

Alan Brunton wrote ‘I adopted strangeness as my routine’ and that line sums up the poetry placed between photos of masks, figurines and puppets in this substantial memorial collection edited by Martin Edmond and Michele Leggott.

Continue reading →

Έργο της Angelica Privalihina

Κλαδάκια από ‘ίσως’ και ‘αλλά’
φυσάει και αναδεύονται
μέσα στις λάσπες των καιρών και
στην καρδιά της Μεγάλης Ξηρασίας.
Ξυπνάνε, φορές, με το πέρασμα της σκουριάς
– τσιμέντο και σίδερο –
με μια ανεξήγητη ορμή να γίνουν ‘θέλω!’
στη διεκδίκηση της άλλης εκδοχής
όταν και οι ρίζες έχουν ποθήσει σφόδρα
μεταΚίνηση.
‘Ίσως’ να προτιμούσα μια λιακάδα
‘αλλά’ και με τις συννεφιές αντέχω.

Να φταίει ο λαβύρινθος;
Να φταίει η γραφειοκρατία;
Σηκώνεται απ’ τη θέση της αθόρυβα
– πάλι αναλήφθηκε στα νέφη –
μείναμε στην ομίχλη χωρίς Βούληση
κι απέναντι έχει ξεροσταλιάσει
να μας περιμένει η Πράξη
δοκιμασία περνάνε τα συνθήματα
στους τοίχους – τα μόνα που γνωρίζουνε
τις άδειες κεφαλές μας.

Ίσως να φταίνε οι γραμμές
του τρένου ή του πενταγράμμου
αλλά, πάλι, τόσο ανίδεοι κι αγράμματοι
μέσα σε τέτοια ύποπτη ευτυχία;

‘Ίσως’ να είναι ο Πινόκιο,
‘αλλά’ μπορεί και ο Συρανό.

Τοιχογραφία III

Στο κάδρο του παράθυρου δυο γριές
Γυναίκες δίχως τη σκιά του άντρα
Γυναίκες που χτενίζονται
Κι η μια της άλλης το μικρό ασημέ­νιο καταρράκτη τραγουδάει
Η πρώτη κάθεται· η δεύτερη ορθή
Κι ο χρόνος έχει απλώσει ένα νυφικό
που πάλιωσε στα πρόσωπα τους
Ωστόσο η χτένα τις καλλωπίζει με
τα σαράντα χέρια της
Ενώ ο καθρέφτης πίσω τους — ένας
παλλαιϊκός αγαπημένος
Το πόσο είναι ακόμη αξιέραστες με
δέος αναφωνεί.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Πολιτιστική”, τ. 19, σελ. 34.

Στο πλαίσιο των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2013 το Υπουργείο Πολιτισμού απένειμε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων στον κριτικό συγγραφέα Δημήτρη Ραυτόπουλο για το σύνολο του έργου του, έναν στην κυριολεξία μαχόμενο κριτικό.

Ο Ραυτόπουλος, κριτικός από τις αρχές της δεκαετίας του ʼ50, μετάφρασε και Γάλλους πεζογράφους μιας και με τη γαλλική λογοτεχνία διατηρούσε και διατηρεί προσωπικούς και πολιτικούς δεσμούς, αλλά ποτέ δεν υπήρξε μαζί κάτι άλλο, ποιητής ή πεζογράφος. Το εν λόγω βιβλίο είναι ένα από αυτά που, προσωπικά τουλάχιστον, με έχει επηρεάσει βαθιά για την ευρύτητα και αμεσότητα με την οποία αποτυπώνει τα πάντα γύρω από τη ζωή αλλά και τη συγγραφική τέχνη του Άρη Αλεξάνδρου (κατά κόσμον Αριστοτέλη Βασιλειάδη), ο οποίος, για μένα, είναι ίσως ο πλέον εμβληματικός ποιητής της ευρύτερης ελλαδικής Αριστεράς που αποτυπώνει όσο κανένας άλλος το τεράστιο δράμα της με τον Εμφύλιο, την ήττα και τη ζοφερή δεκαετία του 1950 και τα όσα επακλούθησαν.

Ο Άρης Αλεξάνδρου έγραψε μόνο ένα πεζογράφημα, “Το Κιβώτιο” (εκδόσεις “Κέδρος”), έργο-ορόσημο, έργο-σταθμό στην ελληνική λογοτεχνία, ειδικά τη λεγόμενη “λογοτεχνία της ήττας”, με το οποίο έκανε τη δική του παρέμβαση στο πεδίο της λογοτεχνικής δημιουργίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Δημήτρης Ραυτόπουλος ασχολείται ιδιαίτερα εδώ με “Το κιβώτιο” και τον συγγραφέα του.

Continue reading →