το μηδέν
ένα
ταγκό,
στο ματωμένο
τατουάζ,
η ψυχή,
στους
πυροβολισμούς
της πείνας
και η νύχτα στα σκουπίδια,
σε καρφιά
ζωντανά:
λάμπουν
οι προσευχές,
στα νοικοκυρεμένα
σπίτια,
καμπούρες
σχεδιάζουν
για τα παιδιά τους,
AlexMil
17-04-2014
I cannot swallow one wafer.
I do not fear hunger.
I do not fear death.
Though death chased us
from our homes and hunger
drove us on to the boats.
I fear another year without hope
locked in empty days and nights
of tortured dreaming.
I fear that I will never find
the life I still imagine
beyond the wire.
When will you lose interest
in the borders
of your own skin?
When will you hear me screaming
from the stitched wound
of my mouth?
When will you see me pleading
through your crown of thorns?
Sadly this is a very topical poem in Australia. I think people around the world are aware of the terrible conditions in our detention centres for asylum seekers, and the recent murder of one young man and injuries to others in an offshore centre. As I write this, still no-one has been charged over the death of Reza Barati. This poem was actually written earlier, after many desperate detainees sewed their mouths together in protest. Unfortunately its message is by no means outdated yet.
Sara Moss is an Australian poet and editor with a special interest in mixing poetry with other art forms. She has one published collection in print: A Deep Fear of Trains, from Interactive Publications, Brisbane, 2000. She is also the editor and co-producer, with her partner Shane Carter, of two digital poetry projects: Slam the Body Politik, Synaptic Graffiti Collective, CDROM 2004 and Memory: Video Poetry DVD, Synaptic Graffiti Collective, 2010. Sara was the winner of the 2010 Queensland Poetry Festival Filmmaker’s Award. She is currently working on a series of chapbooks spanning 14 years of her poetry writing.
“From Behind the Wire” was previously published on the Slam the Body Politik CDROM released in 2004. This project, which contained the work of many Australian and international poets, artists and musicians was used to raise awareness of the plight of refugees, particularly those in detention centres.
*Republished from http://poetryblogroll.blogspot.com.au
1.Δ.Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ
(«Χάϊ-Κάϊ και Τάνκα». Έρμης 1981)
Όρκοι και πόνος:
ασυλλόγιστο πάθος,
όταν ξεπέφτουν.
Στέρνα και πίνει
την ψυχή μας σταγόνα
τούτος ο κόσμος.
2.ΕΙΡΗΝΗ ΘΩΜΑΪΔΟΥ
(«Χάϊ κάϊ ή Χαϊκού… όπως θέλετε», χ.τ.χ.χ.)
Στα πρόσωπα μας
οί ένοχες των καιρών
εφησυχάζουν.
Τα δέντρα γυμνά
δεξιά-ζερβά στο δρόμο
σαν την ψυχή μου.
3.ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
(«Φωτοειδή Νερά», Ύλήεσσα 1992)
Καλά είναι κι έτσι.
Με βγαλμένα τα μάτια
βλέπεις τα μέσα.
Όλβιος λόγος
στημονίζει τα νερά
και την ψυχή μου.
4.ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗΣ
[«Τρία τρυφερά χάϊ-κάϊ», Έμβόλιμον 14-15(1992)44]
Η ποίησή μου
έβαλε τα καλά της
μόνο για σένα.
(«Τρία φανερά χάϊ- κάϊ», 6.π.)
Η θάλασσα ναί.
Πάλι το ποίημά μου το πλημμυρίζει.
5.ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ
(«Το έρημο Λυκόφως», Αστρολάβος 1992)
Ποιός αδηφάγος
ζόφος του ασύλληπτου
ρουφά τον κόσμο;
Τάχα ποια νύχτα
γνωρίζουμε άπ’ όλες;
Την τελευταία.
6.ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ
(Παυσίλυπα, Πρόσπερος 1987)
Στάλα τη στάλα
βάθυνες την ψυχή μου,
θα την ραγίσεις.
Άλγη από μνήμες.
Αγκάλιασε με. Πες μου:
«Δεν είσαι νεκρός».
7.ΝΙΚΟΣ Β. ΛΑΛΑΣ
(«Πανοπλία σε τιμή ευκαιρίας», Αθήνα 1974)
Δάκρυ χέουσα
η ποίηση στολίζει
τους σκοτωμένους.
Τυφλό γεράκι
το κλάμα σου θολώνει
το βλέμμα του ήλιου.
the mother
at her son’s open grave
a falling scarf
lighthouse
they marry on the edge
of a cliff
a small girl runs
through drifting apple blossoms
red parrots
unstable cliffs
he pulls his daughter away
from the ice-cream van
angry words
a small maple leaf follows
us inside
not trying to be funny they laugh anyway agapanthus
slow moving river
the man’s cigarette ash
drops onto a steak
I listen to the cricket
swinging door
Ακούστε συνέντευξη του ποιητή στον Μάρκο Φρέρη: https://soundcloud.com/user709428653/il8sel2omopb
Πελτασταί, παγίδες, ασβέστης
Άσπρη σιβηρική γούνα με σαντιγί
Ζεστός λήθαργος
Δεν καταλαβαίνω τίποτα
Δεν υστερώ σε τίποτα
Αντιθέτως υπερτερώ
Σπάνια άνθρωπος έχει γράψει στ’ αρχίδια του
Μαζεμένες τις αξίες του ευρωπαϊκού πνεύματος
Κατανόηση, μνημεία, σκοπιμότης, ανωτερότης,
Κατωτερότης, Μιχαήλ Άγγελος, Μπαρντό,
Συνομιλία, κηδεμονία
Σπάνια
Χωρίς να δώσει αντάλλαγμα
Ένα τετραγωνικό στρέμμα απ’ την ψυχή του.
Σάββατο βράδυ
Ήμουν άγγελος, αρκούδα, ταπεινός, δυνατός
Αδιάφορος
Πανταχού παρών στο χάος
Συγκεντρωμένος σε μια τρύπα σκόρου
Ή σ’ έναν ήχο.
*Το ποίημα, η φωτογραφία και η συνέντευξη αναδημοσιεύονται από το http://periodikotrypa.wordpress.com/
natalia Sergevna Goncharova, A Woman with a Cigarette Second half (δεκαετία 1910)
τα μάτια αγαπούν
να κεντούν περασμένες βροχές
κάποτε ήρθαν
και μέτρησαν την αυλή
οι ραβδώσεις ήταν συχνές στα φύλλα
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Μου ζήτησες να περιγράψω το σπίτι μου
το ταγγισμένο λίπος
απ’τις γειτονικές αυλές
και τη μικρή υστερία
Γυναίκες με νυχτικά μέσα στο μεσημέρι
καταναγκασμένες σιωπές
κι ακόμα πιο καταναγκασμένες ομιλίες
Κρατιέμαι συχνά εκεί
ενσώματος
διευθετημένος
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Οι τοίχοι στο σπίτι φούσκωσαν
Αποφασίσαμε να μιμηθούμε φωνές
Πολλές φορές η προσμονή υπάρχει
χωρίς ελπίδα
συνήθεια
Κλείσαμε τα μάτια και είδαμε ένα βουνό
απολίθωμα
στίξη
Οι μοναχικοί άνθρωποι γνωρίζονται στον περίπατο
Περπατούν με τα χέρια στις τσέπες
πάλλονται και θάλλουν στις ίδιες απομιμήσεις
και στα ηλεκτροφόρα σύρματα
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Όλα τα κέρινα χέρια πέρασαν
Το παιδί στην πλατεία
αγαπά μια φράση
Την κυκλώνει
Την ώρα που καίγονται
οι άλλες γραμμές
ίσκιοι φωτίζουν ένρινα
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ακούω τον ήχο
στις όχθες τα σχήματα
λεπταίνουν
πρόσωπα
Ένοικοι στα νερά
τα μάτια τους φόβος
* Το ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο “Παράθυρο”. Εμείς το πήραμε από το http://lerestnadine.wordpress.com/2013/05/
Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 87 ετών ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας κολομβιανός συγγραφέας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
Ο Μάρκες, που εδώ και δεκαετίες ζούσε μόνιμα στο Μεξικό, ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος.
Θεωρείται ως ο συγγραφέας που μέσα από τα μυθιστορήματα και τις νουβέλες του, όπως τα «100 Χρόνια Μοναξιά», την «Κακιά Ώρα» και το «Φθινόπωρο του Πατριάρχη» καθόρισε το είδος του μαγικού ρεαλισμού.
Εδώ και αρκετά χρόνια είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή καθώς έπασχε από καρκίνο στους λεμφαδένες.
Στις 6 Μαρτίου έκλεισε τα 87 του χρόνια και με την ευκαιρία αυτή βγήκε για λίγα λεπτά από το σπίτι του για να χαιρετίσει τους φωτορεπόρτερ και τους δημοσιογράφους.
Στις αρχές Απριλίου είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο με πνευμονία. Ο Μάρκες βγήκε από το νοσοκομείο μερικές ημέρες αργότερα, αλλά η κατάσταση της υγείας του ήταν «πολύ εύθραυστη».
Η εφημερίδα του Μεξικού «El Universal» είχε γράψει ότι ο καρκίνος των λεμφαδένων από τον οποίο είχε προσβληθεί ο Μάρκες πριν από 15 χρόνια, εμφανίστηκε εκ νέου και έχει κάνει μετάσταση.
Τα σύνορα της πατρίδας μου αρχίζουνε
απ τα ψητοπωλεία του Μινιόν
περνάνε από τα καμένα ξύλα του Περοκέ και πέρα …
Η ζωή από κει παίζει βρώμικο ξύλο με τη ζωή
στριμώγνει τα καλύτερα παιδιά της σε φαγωμένες σκάλες
τους στρώνει στο “Θανάση” σημαδεμένη τράπουλα από χέρι
τους περνάει μπρασελέ και ματωμένους σουγιάδες
και μπότες γυαλιστερές πορτοκαλιές με 10 πόντους τακούνι
Ζόρικο αντριλίκι τα γεννητικά τους όργανα
τα Άγια των Αγίων κι αλλιώτικο φιλότιμο
ώσπου μια μέρα – Παρασκευή μπορεί –
τους ρίχνει από κοντά επιδέξιους κώλους
καρφώνουνε τον αντρισμό τους
τους φέρνει καπάκι
κι ύστερα ευνουχισμένοι με τη γλώσσα κολλημένη στον ουρανίσκο
με το μαντήλι που σκουπίστηκαν
ένα με την καφέ του ρίγα περιθώριο γύρω γύρω
πνίγουν με ισόβια
φωταγωγημένα καράβια εφοπλιστικά κεφάλαια ξωτικές
θάλασσες Παναμαϊκές σημαίες χρεωμένες τραγουδίστριες
και τα δικά τους ταξίδια στη θάλασσα με καρπουζόφλουδες
το ξεχειλωμένο μαγιώ απ’ το περίπτερο
και την τσατσάρα – πουτάνα ζωή – μαγκιά τους στο πλάι
κανείς δεν ξέρει
κανείς δεν είδε
19 20 21 χρονώ και τέλος.
I fled the sea of nothingness
My eyes awake
I saw pebbles light a square
in sight of consciousness.
Unsound
Whirling whereabouts
The colored coats
of earthly nervous gypsies
screaming foreign notes
staccato pizzicato
from steel and scrape
and dangling tools
A wife a man a child
in whirling robes
and colored whereabouts
as dangling fools
staccato pizzicato
SupeRmaRket
SupeRmaRket.
These were the only
audible sounds.
Φωτογραφία: Σοφία Αντωνακάκη
VI
Kάποτε περνούν
τα νιάτα. Στις μέρες μας
μεταναστεύουν
VΙΙ
Σε γλάστρες αυλής
το κορμί του άνεργου
Από ψηλά πετά.
VΙΙΙ
Bροχερός καιρός.
Η μελαγχολία του
γυρεύει στίχους.
IX
Βάζεις μελάνι
στο μελανοδοχείο,
μ’ άδεια η ψυχή.
X
Λιγόστεψαν πια
τ’ αγρίμια στην ύπαιθρο.
Ζούγκλα οι πόλεις.
To Koskino 