προσωρινές μοιάζουν οι λέξεις
καμαρώνουν στα παράθυρα
κούκλες σε βιτρίνα αγοράς
ποιήματα χωρίς ορίζοντα
χωρίς αφή και μνήμη
γεννιούνται και πεθαίνουν
στα πλήκτρα μιας στιγμής
εμφανίζονται
και πάλι χάνονται
στα πίξελ της οθόνης
νοσταλγώ εκείνο τον καιρό
επάνω σε χαρτοπετσέτες
να γράφονται τα ποιήματα
ή σε βαρκούλες χάρτινες
οι λέξειςνα επιστρέφουν
με τσακισμένα ακρόπρωρα
από του κόσμου τον διάπλου
παντοτινά δικές μας
με το άρωμα του ταξιδιού
σε παλιά μπικ
ή κοινά μολύβια
*Από τη συλλογή “Φυσικό αντόδοτο”, εκδόσεις Μανδραγόρας, 2013. Η ποιήτρια διαχειρίζεται το ιστολόγιο Μωβ Στιγμές στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.com Η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύεται, επίσης, από το ιστολόγιο της ποιήτριας
Στις βραδινές βρεγμένες στράτες
Αχνίζει ένα φως θαλασσί
Πλατύ χέρι στην καρδιά
Βήματα ερειπωμένα
Τρεις εραστές διαβαίνουν απ΄ τα χέρια πιασμένοι.
Ο πρώτος…
Κρέμασε σ’ ένα δέντρο την αγάπη του
Τα μεσάνυχτα προσεύχεται κάτω απ’ το δέντρο
Να κατέβει η αγάπη πιασμένη απ’ τα φύλλα
Να κοπάσει η πλημμύρα των φύλλων …που λιώνουν
Τα δάκρυα του στο χώμα τα πίνει ένας σκύλος
Η αγάπη στα κλαδιά τον πετροβολάει
Το δέντρο ουρλιάζει ο αγέρας
Ο δεύτερος…
Χάρισε την αγάπη του σ’ έναν τρελό βιολιστή
Ο τρελός την επήρε τραγούδι
Βρέχει ο ουρανός λουλούδια νομίσματα
Αντηχούνε οι δρόμοι τ’ ολέθριο βιολί
Της αγάπης το τραγούδι το ‘χουν μάθει τώρα όλοι
Με χείλια σμιχτά μελανά το σφυρίζουν
Μόνο αυτός δεν το ξέρει
Ο τρίτος…
Έκανε την αγάπη του καράβι
Την κατευόδωσε στις τρεις θάλασσες
Τώρα έγινε πάλι παιδί
Σιάχνει πύργους με άμμο
Και μαζεύει χαλίκια κοχύλια
Και προσμένει να γυρίσει ξανά
Το καράβι η αγάπη
Στην καρδιά τους έχουν κι οι τρεις χαράξει ένα δέντρο
Ένα βιολί σιμά στ’ αυτί θα τους τρελάνει
Κι ο καπετάνιος παίζει στο βυθό με τα κοράλλια.
*Από την ποιητική συλλογή Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ (1945). Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο “Περί έρωτος και άλλων δεινών” στη διεύθυνση http://eikonomageia.blogspot.gr/2014/04/blog-post.html
ξαπλωμένος
στο χειρουργικό κρεβάτι
της ζωής,
αποζητάς τρέμοντας,
μόνο παντούφλες
και ανάσκελες γεύσεις,
εξασφαλίζεις
πίστη,
με ιδρωμένα μάτια
και πηδάς στο φεγγάρι,
για να κερδίσεις το θάνατο του ήρωα:
όπου σε παίρνει,
πεσμένα
οπίσθια,
ανταγωνίζονται
τα βυζιά της φτώχιας σου
και με βαζελίνη,
στις βιδωμένες σου ανάγκες,
μιλάς
για τα γαμήσια,
με κομπασμό συνοικιακού οπαδού,
Τα βουρκωμένα μάτια μας
δε θα αβγατίσουν την απόσταση.
Η χλομάδα του φεγγαριού
δε θα μας γυρίσει πίσω.
Την απόφαση την πήραμε όλοι μαζί
να φτάσουμε στο τέρμα.
Μονάχα ένα σκοπό βλέπουμε.
Κι αν μερικές φορές τα δάκρυά μας
μετράνε κρυφά την πίκρα των πολλών
είναι γιατί ο εχθρός είναι ύπουλος πολύ
και χρειάζεται τΌδυσσέα η πονηριά να τον νικήσεις.
Ανάξιοι
Χθες είδα μερικούς,
ματι λέω !
πολλούς “κυρίους”
στα πρώτα θεωρεία,
να φουσκώνουν σα διάνοι,
ενώ το ξέρουμε πολύ καλά
κι εμείς κι αυτοί
πως είναι ανάξιοι
ακ΄μα και για τη γαλαρία.
Όλα μπορεί
Όλα μπορεί κάποτε να μας τα συγχωρέσουν.
Τη δειλία και το φόβο μας,όμως
δε θα μας τις συγχωρέσουν ποτές.
Θα τις πάρουμε κοντά μας
εκεί που θα πάμε να γίνουμε λίπασμα.
Ίσως τότε
Όταν ο καιρός θα μετριέται με αιώνες,
τότε ίσως να σας συγχωρεθούν
τα εγκλήματά σας.
Εμπρός
Εμπρός ,τι σκέφτεστε!
Εσύ, Λενιώ,Κωνσταντή,
Μυρτώ και θοδωρή
όλοι μαζί, να διώξουμε
το σκοτάδι του μεσημεριού
μακριά!
*Από τη ποιητική συλλογή: “Απουσίες”.
**Τα 5 μικρά ποιήματα τα αφιερώνω στη μνήμη των νεκρών της Χούντας του 1967 και ειδικά στον φτωχό γεωργό Γ.Π από τις Σέρρες, που έμεινε παράλυτος, μετά από πυροβολισμό στρατιώτη τη νύχτα της 22ας Απριλίου! Θ. Χ.
Riposo all’ombra del silenzio che ora sento
riposo all’ombra del cemento
riposo all’ombra del potere più assoluto
ciò che ho sempre combattuto
riposo all’ombra di quel vostro essere schiavi
ciò che vi ha sempre imprigionato
e siete voi le porte, e non avete chiavi
riposo all’ombra dello stato.
Solo per la libertà
son nato un giorno e son vissuto ed ho lottato
ed ho perduto.
Solo per la libertà
son nato un giorno in mezzo a gente
che non vuol sentire niente.
Solo per la libertà
ho alzato in piedi la rivolta
ad ogni strada e ad ogni svolta.
Solo per la libertà.
Riposo all’ombra dei miei compagni uccisi
del tempo che poi ci ha divisi
del vostro sguardo che sul mio si posa
su qualche foto polverosa.
Riposo all’ombra del vostro smorto oblio
riposo sempre senza pace:
sempre padroni c’è sempre qualche dio
che opprime un popolo che tace!
Solo per la libertà
in tutto il mondo ho sempre corso
e senza l’ombra di un rimorso.
Solo per la libertà
ho rifiutato casa ed oro
ed il potere ed il lavoro.
Solo per la libertà
di un mondo che non la voleva
e poi in catene la piangeva.
Solo per la libertà.
Riposo all’ombra di chi crede che io sia stato
un sognatore o un esaltato
e di chi crede che oggi tutto vada bene:
democrazia e nuove catene.
Riposo all’ombra di chi legge un mio trattato
invece di occupar le vie
ed io che urlo, io che ho corso e che ho lottato
riposo nelle librerie.
Solo per la libertà
ho scritto, ho amato ed ho lottato
e non per essere studiato.
Solo per la libertà
se non potevo tirar sassi
ho camminato nuovi passi.
Solo per la libertà
contro ogni forma di potere
e per non dover vedere
la mia cara libertà…
La mia cara libertà
un cencio rosso e sanguinante
di uno stato più intrigante.
La mia cara libertà
venduta come una puttana:
libertà americana.
La mia cara libertà
diventata una parola
che si strozza nella gola.
Solo per la libertà.
Riposo all’ombra, all’ombra cupa e scura
riposo all’ombra e alla paura
riposo all’ombra che si fa sempre più nera:
inverno senza primavera.
Eppure c’è chi ancora lotta in questa stanza
e c’è chi chiede, e c’è chi vuole!
E allora un raggio luminoso di speranza
mi fa riposare al sole…
Κάθε ταξίδι μου κυλά μες στη μελαγχολία,
μέσα στη μοναξιά του γεμάτου λεωφορείου ή τρένου,
εγώ κι ο δρόμος μοναχά
που απλώνεται στα πόδια μου ανοιχτός
και άπειρος,
όπως ο δρόμος που διέσχισα
κι άφησα πίσω μου μέχρι το σήμερα,
μέχρι το τώρα.
Είναι ίσως η αγωνία για το τι με περιμένει στον σταθμό,
για το αν με περιμένει κάποιος άνθρωπος με αίμα
κι αγκαλιά.
Ίσως η υποχρέωση που φέρνει κάθε φορά η άφιξη
να βγεις έξω στον κόσμο και να ζήσεις.
Τώρα όμως που βλέπω τον κόσμο να χάνεται
σε τρίμματα πίσω απ’ το τζάμι,
να σβήνει όπως μια χαρακιά στο κύμα,
λέω μήπως φταίει μοναχά που κάθε μου ταξίδι
είναι μια πρόβα για το άλλο,
το μεγάλο.
*Από τη βραβευμένη συλλογή “Ανεκπλήρωτοι Φόβοι”.
Γνωρίζω πως είναι από φωτιά το πεπρωμένο μου,
όπως οι αζαλέες ξέρουν
να αποβάλλουν αυτή την ποσότητα του φωτός
που πια δεν θα χρησιμοποιήσουν,
το φως
που πια δεν χρειάζονται
και αγνοούν, στ’ αλήθεια,
για ποιο λόγο τόσο.
Ξέρω πως ακολουθώ μια γραμμή φωτιάς,
όπως τα πουλιά στον αέρα ιχνογραφούν
ένα τρίγωνο αόρατο
υπαγορευμένο από το ένστικτό τους,
και στην προσπάθειά τους παράγουν
το φως που θα τους λείψει,
όταν δεν αρκεί η πτήση για να δουν το τέλος.
*Από το ανέκδοτο βιβλίο “Πίστεις του θέρους”. Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης, σε μετάφραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη.
To Koskino 