Αυτή είναι η σκοτσέζικη φούστα
Αυτό το κόκκινο και το πράσινο καρό
Αυτά τα πόδια μου
Το κολάν και τα παπούτσια
με το ρελάκι.
Αυτά είναι τα χέρια μου
Βγαίνουν από το μάλλινο “angora”
Αυτή η στάση μου, όρθια με το βλέμμα στο φακό,
κι αυτό είναι όλο.
Κρατάω κόλλες χαρτιού.
Είμαι μικρή,
Ένα κορίτσι μέσ’ τα χέρια της
φύλλα γραμμένα με το χέρι.
Αυτό είναι όλο.
Και η μαμά. Λίγο απόμακρη.
Πίσω αριστερά.

Intimacy

This is the Scottish skirt
And the red and the green squares.
These are my legs
The woolen stockings
And the shoes
With the strap
These are my arms
They come out of the angora jumper.
This is my allure, straight and looking
right into the camera.
And this is all.
I am holding some paper sheets.
I am small,
A small girl holding
handwritten pages in its hands.
This is all.
And mum. A little further back.
On the left.

Του Κώστα Λογαρά

Το βιβλίο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου για τον Καβάφη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κίχλη, περιέχει 20 κείμενα-μελέτες που αφορούν στον Αλεξανδρινό ποιητή. Γίνεται αναφορά στις επιρροές τού μεγάλου ποιητή, στις πρώτες εκδόσεις των έργων του, στα ψυχικά τοπία των ηρώων του· αλλά και σε συγκρούσεις, σε διενέξεις, στις απόψεις Ξενόπουλου και Παλαμά για την ποίηση του Καβάφη καθώς και μεταγενέστερων ομοτέχνων του (του Σεφέρη, αίφνης). Πρόκειται για επιλεγμένα κείμενα, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα, που ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος συγκέντρωσε στα 40 χρόνια ενασχόλησής του με το έργο του  Αλεξανδρινού.
Όλα, ενδιαφέροντα, συμπεριλαμβάνονται σε μια εξαιρετική έκδοση καταταγμένα όχι με τη χρονική σειρά της δημοσίευσής τους (από το 1983 έως το 2013) αλλά παρακολουθούν, κατά το δυνατόν, την πορεία της ζωής και του έργου του Καβάφη. Την ποιητική του τέχνη.
Συστηματικός και αναγνωρισμένος ερευνητής του βίου και του έργου του Καβάφη,  ο Δ. Δ. έχει εκδώσει ως τώρα 6  βιβλία για τον Αλεξανδρινό ποιητή. Στο ευρύ κοινό είναι γνωστό το βιβλίο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου – Μαρίας Στασινοπούλου Ο βίος και το έργο του Κ. Π .Καβάφη, Μεταίχμιο, 2002. Αλλά το θεμελιώδες βιβλίο του είναι αναμφίβολα η Βιβλιογραφία Κ. Π. Καβάφη 1886- 2000 – ογκώδες έργο 1300 σελίδων.  
   
Τα 20 μελετήματα τής πρόσφατης έκδοσης — μικρής έκτασης το καθένα—  τα διάβασα όχι με τη σειρά που έχουν στον τόμο. Αλλά, βάσει του ενδιαφέροντος που μου προκαλούσε κάθε φορά το ιδιαίτερο θέμα. Οδηγούμενος από την περιέργειά μου, οσμιζόμενος μάλλον το περιεχόμενο. Και, βεβαίως, με βάση τις δικές μου ελλείψεις ή ανάγκες αναφορικά με τον Καβάφη. Πρώτα τις παρωδίες των Καβαφικών ποιημάτων, στη συνέχεια την απόψεις του Παλαμά και του Ξενόπουλου καθώς και τις παρενέργειες που αυτές προκάλεσαν, ύστερα για τον Καβάφη στον 21ο αιώνα, ακολούθως για την εικονοποιία του καθώς και τις επιρροές του στους εικαστικούς καλλιτέχνες και πάει λέγοντας.

Έτσι προέκυψε ένα σπονδυλωτό ‘μυθιστόρημα’ για τον Αλεξανδρινό και την ποιητική του πορεία· μια σφαιρική καταγραφή για τον ίδιον, για την εποχή του και το έργο του,  που φτάνει ως τις μέρες μας. ( Σαν μια ιδιαίτερη γραμματειακή μορφή εργο-βιογραφίας : με τα πληρέστατα στοιχεία της έρευνας τού Δημήτρη Δασκαλόπουλου και με την ιδιότυπη πλοκή που τη δημιούργησε η αναγνωστική μου περιέργεια – από την οποία δεν απουσίαζε, ενίοτε, και το απαραίτητο σασπένς).

Continue reading →

It is a willow when summer is over,
a willow by the river
from which no leaf has fallen nor
bitten by the sun
turned orange or crimson.
The leaves cling and grow paler,
swing and grow paler
over the swirling waters of the river
as if loth to let go,
they are so cool, so drunk with
the swirl of the wind and of the river –
oblivious to winter,
the last to let go and fall
into the water and on the ground.

Το ποίημα της ιτιάς

Είναι μια ιτιά, όταν το καλοκαίρι έχει τελειώσει,
μια ιτιά δίπλα στο ποτάμι
απ’ όπου ούτε φύλλο δεν έχει πέσει ούτε
έχει χτυπηθεί απ’ τον ήλιο
έγινε πορτοκαλί ή βυσσινί.
Τα φύλλα κολούν μεταξύ τους και γίνονται πιο χλωμά,
αιωρούνται και γίνονται πιο χλωμά
πάνω από τα στροβιλίζοντα νερά του ποταμού
σαν να αφήνονται να κυλήσουν απρόθυμα,
είναι τόσο δροσερά, τόσο μεθυσμένα με
τη δίνη του ανέμου και του ποταμού –
ξεχασμένα στο χειμώνα,
το τελευταίο αφέθηκε και έπεσε
μέσα στο νερό και στο έδαφος.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Μαρία Κεΐσογλου


, Καταιγίδες




Καταιγίδες
χαρακώνουν τα νερά της θάλασσας

και αλλάζουν το χρώμα της.
Τη μαστιγώνουν και την αλλάζουν.

Ας μπορούσε μια φορά

να μας δώσει μόνη της τη χαρά

των εκπληκτικών αλλαγών της

χωρίς να τις προκαλέσουν άνεμοι,

σύννεφα και καταιγίδες.

Ας μπορούσα κι΄εγώ να σ΄ απαρνηθώ

για τα μάτια του κόσμου..!




*Η Μαρία Κεΐσογλου ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.




Στάθης Κομνηνός


, Δερματοφίλητη απορία



Του Γιάννη Τσουκαλά




Κάτι πιο Θάλασσα πλάθεται

Πιo Κύμα κάτι ροχθώντας γίνεται



(Ωτακουστής καημός
            
στα μαύρα σεντόνια του άφωνου 
                    
μαρτυρεί)

Κάτι που πριν τη χαραυγή                 

Στα αλμυρά χνώτα 

Και στα 

μελτέμια του 
                   
ως ανθέμιο
                                              
μάς έχει βυθίσει.



Να είναι 

Πιo Άλτης το χώμα 



Πιo Ουρανός υπόγειος 



Και άνθη πιo  





                              

Ο ρόλος μας παίζει κάτι άλλο 
                
Από κείνο που η δεινή υποκριτική μας εκτελεί




*Ο Στάθης Κομνηνός έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Τριάς εξαπατήσεων (Δόμος 2009). Ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.




Βαρβάρα Κώνστα, 


Βρόχη




Απελπισμένα προσπαθώ

να αδράξω το φως,

να διαλύσω τις σκιές,

να στεγνώσω τα δάκρυα.



Πόνεσα, πονώ και θα πονέσω ξανά.

Τίποτα πιο προβλέψιμο,

τίποτα πιο αναμενόμενο.

Ζωής δεδομένο ο πόνος.



Χάρηκα, χαίρομαι και θα χαρώ ξανά.

Τίποτα πιο απροσδόκητο,

τίποτα πιο ανέλπιστο.

Ζωής έκβαση το απροσδόκητο.



Βροχή! Βροχή, τώρα θα κάνω το Σύννεφo!

Μου κρύβει τον Ήλιο!

Βροχή! Βροχή, τώρα θα κάνω τα πάντα!

Όλα μαράθηκαν!



Βροχή… νερό… μύρο!

Βροχή… νερό… φίλτρο ερωτικό!

Να εξαγνισθεί η καμένη γη!

Να βγάλει επιτέλους άνθη!

*


Η Βαρβάρα Κώνστα ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

**Από το Vakxikon.gr

Woodsmoke
by Todd Turner

Black Pepper Publishing, 2014

The poetry in Todd Turner’s debut collection Woodsmoke explores topographies of land and memory. Comparable to the approach of Australian poets such as Philip Hodgins and Brendan Ryan, many of Turner’s poems explore human interactions with rural landscapes. Turner’s biographical note indicates that his ‘parents were from farming families in the town of Koorawatha, situated on the Western Plains of New South Wales’ (v). Like Hodgins and Ryan, Turner is unafraid to include autobiographical references within many of his poems.

The collection opens with ‘Shelling Peas’, a poem that may be read metapoetically for the way it details the poetic qualities of the quotidian. The speaking ‘I’ in the poem, presumably Turner, refers to a childhood memory of shelling peas, a monotonous task the poet ‘hardly tired of…just eased into a certain / order, felt a kind of rhythm at hand’ (1). This ‘rhythm at hand’ puns on the crafting of poetry and also emphasises the cadences of domestic labour, the obligatory cycles that can inform our imagination.

Continue reading →

Έργο του Toronn

Διαφορετικές οι γωνίες λήψης
Σταθερό το πλάνο
Δυο μικροί ερωδιοί
Στη μέση των ματιών σου
Τόσα χρόνια αντιστέκονται

Ερωτεύονται τη συνέχεια
Το μόνο κάδρο της αιωνιότητας

The shooting angles are different
The plan is stable
Two small herons
In the middle of your eyes
So many years resisting

Fall in love with continuity
The only frame of eternity

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της ποιήτριας στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.gr/ Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης / Translation: Dimitris Troaditis.

άνεμοι
καυσαερίων
και το αίμα των αναπνοών,
κοκκινίζει τη γη,

αγαθοί,
με σκιές θηρίων,
μας κυνηγούν

και οι λέξεις,
ήσσονος σημασίας,
γυμνές στη κόψη:
στο προπύργιο του φόβου,
με στόματα
βουβά,
τη ζωή ανακυκλώνουν,

και τα φέρετρα,
στενά

και οι αφίσες,
μαντίλια αποχαιρετισμών,
στους πεταμένους
δρόμους,
τους χρόνους διηγούνται
των άψυχων ψυχών,

περπατούν
τα μάτια μου,
λερωμένα σε αναμνήσεις,
με δάκρυα,
σταματημένα από εφήμερες αγάπες,

ψηλαφώ
τα μηνύματα:
ένορκοι με σπρέι,
θεούς ζωγραφίζουν:

τους βλέπω,
αδημονούν

και κρύβομαι στο φόντο,
πλανόδιος,
σε δωμάτια με άρρωστες πόρτες,
μιλώ με τη σιωπή
των ξεναγών,
και τις κλωστές κοντράρω,
που με κρατούν
ζωντανό

AlexMil 8-5-2014

Τα λόγια μου φύλαξε για πάντα σαν γεύση δυστυχίας και καπνού,
Για την πίσσα της κυκλικής υπομονής, για το έντιμο κατράμι της δουλειάς . . .
Σα το νερό των πηγαδιών του Νόβγκοροντ που πρέπει να ‘ναι μαύρο και γλυφό,
Ώστε τα Χριστούγεννα να καθρεφτίζονται οι επτά θαλασσοπόροι τ’ αστεριού.

Και για τον πατέρα μου, τον φίλο μου και τον βοηθό μου τον τραχύ,
Εγώ – ο νόθος αδελφός, ο απόκληρος της οικογένειας του λαού –
Υπόσχομαι να φτιάξω τέτοιες πυκνές ξυλωσιές,
Ώστε σ’ αυτές, οι βρωμοτάταροι τους πρίγκιπες να κρεμούν.

Μόνο να μ’ αγαπήσουνε τούτα τα βρωμερά ικριώματα,
Όπως, στοχεύοντας τον θάνατο, οι πόλεις τα μπήγουνε στους κήπους –
Εγώ γι’ αυτό, όλη μου τη ζωή θα ζήσω, φορώντας την πράσινη πουκαμίσα
Και για τον απαγχονισμό του Πέτρου στο δάσος τσεκούρι να βρω.

3 Μαΐου 1931

*Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©
Πηγή: samizdat project

Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος

Τα ποιήματα του Φραντς Κάφκα, που παρουσιάζονται εδώ, προέρχονται από την επιστολογραφία και τις ημερολογιακές σημειώσεις του Φραντς Κάφκα. Η κατανομή του υλικού έγινε σε δυο άξονες: χρονολογικά και ειδολογικά, δηλαδή με βάση την ημερομηνία συγγραφής και την πηγή προέλευσης. Με τον όρο επιστολογραφία δεν εννοούνται αυστηρά και μόνο τα γράμματά του, αλλά περιλαμβάνονται ακόμη: γράμματα που δεν έστειλε – όπως την Επιστολή προς τον πατέρα – καρτ ποστάλ, αφιερώσεις σε βιβλία, τηλεγραφήματα κ.ά. Οσον αφορά τα ημερολόγια, από το 1917 και μετά, όταν η υγεία του χειροτερεύει, έχει διαπιστωθεί μια αλλαγή στο περιεχόμενο των σημειώσεών του. Από τη μια γίνεται πιο κρυπτικός και μετριάζει το ατέρμονο παράπονό του, γράφοντας αφορισμούς και φιλοσοφώντας, από την άλλη τα «σκόρπια κείμενα» εκείνης της περιόδου τα βρίσκουμε όχι μόνο σε σχολικά τετράδια, αλλά σε άδετα φύλλα, σε μπλοκ και σε όποια άλλη χαρτική ύλη έβρισκε πρόχειρη.

Η αλληλογραφία του Κάφκα περιλαμβάνει γύρω στις 1.500 επιστολές, οι περισσότερες ήδη γνωστές εξαιτίας της φροντίδας του Μαξ Μπροντ να συγκεντρώσει κάθε γραπτό κατάλοιπο του φίλου του. Η πρώτη έκδοση των επιστολών του έγινε το 1937, στον τόμο TagebücherundBriefe, ενώ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησαν εκδόσεις και άλλων, οι οποίες βρίθουν από ποιητικές συλλήψεις, κάτι που διαπιστώνεται αντίστοιχα και στα ημερολόγιά του. Αυτό ακριβώς συνιστά και τη μέγιστη δυσκολία στην παρούσα μεταφραστική προσπάθεια […] Οπως τα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του, αντίστοιχα και τα ποιήματά του παραμένουν ανοιχτά και ανεξιχνίαστα, προκαλώντας μια ακραία αίσθηση αποξένωσης που συνορεύει με τον τρόμο.

Continue reading →