1.
ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΣ μεγάλων αποστάσεων μέσα σ’ ένα πηγάδι.
2.
ΚΑΠΟΤΕ, ΕΝΑΣ ΣΦΥΡΟΒΟΛΟΣ, που δεν πρόλαβε τη σφύρα από το χέρι του ν’ αφήσει, εξακοντίστηκε μαζί της στο διάστημα. Τις ξάστερες θερινές νύχτες, μπορεί κανείς να διακρίνει τον αστερισμό αυτό να περιστρέφεται ακόμα στο κενό, παρασυρμένος από μιαν αέναη, άνευ προηγουμένου, δύναμη φυγόκεντρο.
Πρέπει, βεβαίως, να ειπωθεί ότι επρόκειτο περί εξαίρετου σφυροβόλου.
3.
ΜΟΝΟ Η ΣΙΩΠΗ, η απόλυτη σιωπή προσφέρεται για τη χαμηλόφωνη συνομιλία των πραγμάτων που, κάτω από άλλες, ηχηρές συνθήκες, ούτ’ ένα νεύμα δεν μπορούν να ανταλλάξουν, γιατ’ είν’ ευαίσθητα τα πράγματα στον ήχο και δεν αποκαλύπτουν την ψυχή τους εν μέσω οιουδήποτε θορύβου.
Σφαλνά τις πόρτες, τα παράθυρα, τα μάτια, εξώνει από το χώρο ήχο και φως. Ακίνητος, σε μια γωνιά, και σιωπηλός, γίνεται κοινωνός των μυστικών τους, γίνεται κι αυτός πράγμα δικό τους. Καλόγερος με λίγα ρούχα κρεμασμένα πάνω του.
4.
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να εντοπίσει τα ίχνη του πουλιού στον ουρανό, τα ίχνη του ψαριού μες στο νερό; Αυτός ωστόσο τα γυρεύει κι επιμένει πως μπορεί να τα εντοπίσει. Πιστεύει επίσης πως μπορεί να ανιχνεύσει το Θεό επάνω στην ψυχή του. Αφήνει, λέει, αποτυπώματα βαθιά, όπως αυτά του κυνηγού πάνω στο χιόνι, βαθιά αλλά πρόσκαιρα, καθότι, όπως το χιόνι, έτσι κι ψυχή γρήγορα λιώνει.
5.
ΗΛΙΟΓΔΑΡΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΣΤΡΟΠΛΗΚΤΟΣ, στην αγκαλιά μιας φύσης τόσο υπέρμετρα φιλόξενης που δεν τον ξεχωρίζει από τα δέντρα της, νιώθει τις ρίζες του να εισχωρούν, σιγά σιγά, μέσα στη γη κι ακούει τα φύλλα της καρδιάς του να θροΐζουν ένα ποίημα ανεπαίσθητο.
To Koskino 