Kate Larsen

In the wake of this week’s Federal Budget, the Writers Vic team have been sifting through the press and paperwork to get a sense of the impact it may have on our nation’s writers and literary organisations.

Arts funding

The immediate effects of Budget 2014 are most likely to be felt through the $28.2million cuts scheduled for the Australia Council for the Arts.

As the country’s peak arts funder, the Australia Council makes annual grants of around $200million to artists and companies (including writers, publishers and organisations like Writers Victoria), of which it will need to trim around $7million of ‘uncommitted funding’ each year.

“The emphasis in the wording is on ‘uncommitted’,” said the University of Melbourne’s Jo Caust on The Conversation website. “It means the cuts will affect mostly individual artists and smaller arts organisations that are not presently on triennial or annual funding agreements.”

“The choices left for the Australia Council are to make cuts within its own organisation; to cut individual and project grants which will affect small to medium arts; or do both,” wrote Raymond Gill for Crikey.

Continue reading →

Ψίθυροι
“Τι ζητώ εδώ; Με τόση αγωνία, τί , στο καλό , ψάχνω;
Προς τα πού πηγαίνω; Γαμώτο μου, άλλη μια φορά”
Όλα θολά
Όλα δειλά
Ζωές κρυμμένες πίσω από επίμονα δάχτυλα
Τσαλακωμένα με μανία όνειρα
κείτονται στον κάδο σκουπιδιών μου
Απεγνωσμένες σιωπές…
Το κλείσιμο του διακόπτη στο δωμάτιο
για να μείνεις μόνος στο σκοτάδι
γιατί ίσως έτσι να ναι καλύτερα
λυτρωτική ελευθερία, να μη βλέπεις τίποτα, να μη θυμάσαι
– Πάντα θα βρίσκω καταφύγιο στο σκοτάδι –
Χαμένες μελωδίες στο αχανές μυαλό μου
Όλα θολά
Όλα δειλά
Το ρολόι, κολλημένο στον τοίχο, ο χειρότερος εχθρός μου
Το σκυλί που γεύεται τις πρώτες σταγόνες καλοκαιρινού ήλιου
ο καλύτερος μου φίλος.
Είμαι το παιδί που ακούει μουσική απ’το χτύπημα των χεριών του
στα κάγκελα του σχολείου
είμαι το παιδί που ανοίγει την κουρτίνα στην τάξη, να αφήσω τον ήλιο να δώσει
λίγο απ’το φως του στη σκέψη μας.
Το αεράκι μπερδεύει τις σελίδες του βιβλίου μου, τις σκέψεις μου
οι πολυκατοικίες μου κρύβουν το ηλιοβασίλεμα.
Ψάχνοντας διαρκώς μια αχτίδα
είμαι εγώ και τίποτα άλλο,
ξερό και διάφανο: εγώ
εγώ που τα βλέπω όλα θολά, όλα δειλά
εγώ που ξέρω…
ότι η μέρα που θα δούμε το ηλιοβασίλεμα δεν αργεί
και θα μαστε εσύ και ‘γω, που θα το δούμε πρώτοι.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο wirdicious στη διεύθυνση http://wirdicious.wordpress.com

Όταν ο κόσμος μετατράπηκε στον κόσμο
το φως έλαμπε σαν από συνήθεια
πάνω από ένα ρολόι αδιάφορο,
ο αέρας ήταν γεμάτος ξεκινήματα
και χίλιες φορές σε χίλιες διαφορετικές οδούς
κάποιος παραπατούσε σε μια πέτρα
κι αυτή η πέτρα του άνοιγε τα μάτια˙
ήταν η ευκαιρία που όλοι περιμέναμε
για να πάρουμε τις ίδιες αποφάσεις,
να φιλήσουμε εκ νέου το ίδιο έδαφος,
να πούμε τα αντίο της ημέρας πριν του χθες˙
και το πρόσωπο αγαπημένο και συνηθισμένο
που προσποιούταν ν’ ακούει
ή προσέφερε ένα χέρι αφηρημένο
διαχωρίστηκε ξανά πολύ νωρίς.
Πίσω από τα παράθυρα το ημίφως μεγάλωνε,
ένας γλάρος τα σκουπίδια σκάλιζε
και τα παιδιά έπαιζαν σχεδόν στα τυφλά
αδιαφορώντας για τις κραυγές των μητέρων τους.
Ήταν μια οποιαδήποτε μέρα κάτω από τον ουρανό,
με το θόρυβο του βάθους της στις φλέβες μας
και την αιθάλη της νύχτας να εξαλείφει εγγύτητες.
Όποιος φύλαξε ένα νόμισμα στην τσέπη του,
δεν έγινε πιο πλούσιος το πρωί.
Τίποτε δεν συνέβη που να μπορεί να ενθυμηθεί κανείς,
κανένας από εμάς δεν συνειδητοποίησε
πότε ο κόσμος μετατράπηκε στον κόσμο.

(2009)

*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισοανικής Ποίησης από τις Εκδόσεις Βακχικόν, σε μετάραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη. Ο ποιητής διατηρεί το ιστολόγιο http://jordidoce.blogspot.com/

Χλιαρές αισθήσεις
φυγόδικες των προσδοκιών της κανονικότητας,
άνανδρα συναινεί η επιβολή της
σε ευοδιάζουσες μυσταγωγικές τελετές.
Διχοτομώντας κάθε απεγνωσμένο ταίριασμα,
αποπροσανατολίζοντας τους ιερείς της αρμονίας.

Χαοτικέ Στρόβιλε ,
οι αναλώσιμοι σε χαιρετούν.

—-

Δεν είναι τεμπέλικη η ρίζα
και ήρεμα χλευάζει την ειμαρμένη.
Καθώς η παραγωγή της ρυτίνης
στους κορμούς των υποχρεώσεων ,
πηγάζει απο την φύση
και καίει αντιδραστικά .
κάθε κύτταρο για τον σκοπό της δίνης.

*Τα ποιήματα αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του Τάσου Πολίτη Libertad Poema στη διεύθυνση http://libpoema.espivblogs.net

οι ψήφοι δεν μιλούν
οι άνθρωποι όμως…!
Δυστυχώς κι οι άνθρωποι
τελευταία δεν μιλούν.
Κι οι ψήφοι τι κάνουν!…
δεν μπορούν να τους επηρεάσουν.
Μα βέβαια…
οι ψήφοι έκαναν ό,τι μπορούσαν
μην ξεχνάς
κάποτε…
οι άνθρωποι μιλούσαν.

*Δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιούλη 1985 της εφημερίδας “Δοκιμή” (σελ. 15).

Μ’ ένα προμήνυμα σεισμού στην όψη και στα δάχτυλα
πόσο άξαφνα χαθήκαμε μες στις γιορτές των λουλουδιών…
δεν μπορώ να υποφέρω τις γιορτές, που πνίγουν την ανάσα
δε θέλω αυτή τη βλάστηση, που τα βλαστάρια της
πνίγουνε το ένα τ’ άλλο,
δε θέλω αυτή τη βλάστηση,
τόσο πυκνή – και δεν μπορώ να βρω τα μάτια σου,
τόσο πυκνή – και δεν μπορώ να βρω τα χέρια σου.
Όλη η ζωή μας ρουφηγμένη απ’ τις δειλές ύπουλες ρίζες
για να παχαίνουν οι ατσαλένιες φυλλωσιές,
για να θροούν τα κύμβαλα στην άδεια οικουμένη.
Δεν τις αντέχω τις γιορτές που πνίγουν τις ανάσες,
γιορτές, και γύρω φυλακές,
χαμόγελα, που οι φυλακές βαθαίνουν πίσω τους…
Μ’ ένα προμήνυμα σεισμού στην όψη και στα δάχτυλα, ελάτε,
πάμε να λύσουμε τις αποστασίες των εξοχών,
πάμε να λύσουμε πολιορκίες ομίχλης!
Θα ελευθερώσουμε ανάσες λουλουδιών,
θα παραβγούμε τα όνειρα/ θα ζαλίσουμε ιλίγγους!
Γιατί δεν είναι άνοιξη η άνοιξη, που εξορίζει τα λουλούδια της,
δεν είναι μάνα η μάνα, που προγράφει τα παιδιά της,
δεν είναι θάλασσα η θάλασσα, που αρνιέται και δολοφονεί
τις ανταρσίες των κυμάτων της,
γιατί δεν είναι ζωή η ζωή, που μας χωρίζει και μας λέει
άλλους παιδιά κι άλλους αποπαίδια της.

*Από τη συλλογή “Ψυχοστασία”, εκδ. Ύψιλον/βιβλία.

nothing here needs fixing
by Maxine Beneba Clarke

Picaro Press, 2013

The blurb at the back of the book touts nothing here needs fixing as ‘a stunning attack on the pretentious white male gits who see poetry as an exalted profession to keep away from those who are loud, black, female, happy, or even in possession of lives outside poetry.’ This is a just war, and I’d rather be on Clarke’s side than the opposing forces’. But, as important as Clarke’s mission is, there are places where her strategy could use improvement. She sometimes relies on clichéd language instead of inventing her own state-of-the-art verbal weaponry, or marches through uncontested territory when she could be digging trenches closer to the front.

Let me continue by praising the book’s high points. The opening poem, ‘in karikatur australich deutsch’, showcases Clarke’s talents at their best. This playful German-English macaronic brings a humourous touch to the themes of childhood discipline, authority, and race. The jokes snap: Clarke arranges the first line so that ‘Epping’ (the name of both a Sydney and a Melbourne suburb) sounds hilariously German in the second line, as her speaker drily explains getting in trouble:

spoke / loudly
between the third and fourth
quadratic equations
of a forty seven minute study block

in the chalk-duster quiet
my mathematik teacher happened
to be speaking/ as well

Continue reading →

Τώρα μετράει τό βιός του
πόσα χαράματα πόσες αφιλόξενες νύχτες πόση ξενιτιά
και πόση αντίδωρη αγάπη
χάθηκε στη ζωή του.

1. Δήθεν αιωνιότητα

Μοναδική του ηδονή το σήμερα•
με το φως του ήλιου και θάλασσα βαθιά γαλάζια
χελιδόνια που δίνουν την τροφή στον αέρα
τιτιβίζοντας ευχαριστημένα σήμερα•

με το νέο δάσος και το χορτάρι και τα ζωντανά
μέρα νύχτα και με φεγγερή σελήνη πολεμούν
οι αλλόφρονες ενάντιοι στους άλλους πλανήτες
για το χρήμα το ματαιόδοξο το θανατηφόρο σήμερα•

εφτά του Αυγούστου ημέρα Τρίτη, στον τροχό του Χρόνου
το έτος 2007 μετά Χριστόν — κι εσύ μόριο φευγαλέας
σκόνης• ένα τίποτε.

2. Ενδοχώρα

Γκρίζο πρωινό σκελετωμένα δέντρα ορίζοντες τυφλοί•
για ‘κει που πας κανείς δεν σε προσμένει• φώτα χλωμά
ο πεινασμένος κι άλαλος κοκκινολαίμης μόνο
βουβός ο δρόμος κρύο πολύ
πάχνη στο αναποδογυρισμένο χώμα•
–άξιος είμαι πάρε με!

3. Σήματα

V

Πεινασμένος ο λόγος που καρτερεί σιωπηλά
λέξεις που σημαίνουν λέξεις που δεν σπιθοβολούν
λέξεις που εγείρονται να μιλήσουν πάλι βιαστικά
μην τάχα δεν προλάβουν…

*Από τη βραβευθείσα ποιητική συλλογή «Τα λύτρα»εκδ. Γαβριηλίδης, 2012

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Το βιβλίο που παρουσιάζω σήμερα είναι ένα μικρό σε μέγεθος και 130 περίπου σελίδων βιβλίο, αλλά είναι άκρως σημαντικό από την άποψη του περιεχομένου. Είναι μια ανθολογία ποιημάτων του μεγαλύτερου, ίσως, ποιητή της ελληνουστραλιανής Διασποράς, Δημήτρη Τσαλουμά, μεταφρασμένων στα γαλλικά. Στο εν λόγω βιβλίο δημοσιεύονται και στις δύο γλώσσες, αγγλικά και γαλλικά. Είναι ποιήματα που έχουν αρχικά γραφτεί στην αγγλική γλώσσα και προέρχονται από τις συλλογές “Falcon drinking”, “Portrait of a dog”, “The barge”, “The harbour”, “New and selected poems” και “Helen of Troy”, ενώ το τελευταίο ποίημα –που παρέμενε αδημοσίευτο έως τη στιγμή της έκδοσης του ανά χείρας βιβλίου- “An Envening Song” έχει δώσει και τον τίτλο στο όλο έργο.

Η πραγματοποίηση του εν λόγω έργου δεν θα ήταν δυνατή αν τα ποιήματα του Δημήτρη Τσαλουμά δεν τα περιέβαλε με την πρέπουσα αγάπη και τον αρμόζοντα σεβασμό ο Γάλλος μεταφραστής Pascal Laurent, ο οποίος σε συνεργασία με τις “δικές μας” Owl Publishing και την Ελένη Νίκα, έδωσε μια εξαιρετική μετάφραση των ποιημάτων του Τσαλουμά, με στόχο να παρουσιάσει και στο γαλλικό κοινό μια ενδελεχή εικόνα του έργου του τελευταίου.

Η έκδοση φέρει τη σφραγίδα του εκδοτικού οίκου Orphee (Ορφέας) και έχει γίνει στη σειρά La Difference. Πριν την παράθεση των ποιημάτων φιλοξενείται εν είδει προλόγου απόσπασμα εισαγωγικού κειμένου της Ελένης Νίκα που είχε δημοσιευτεί στο βιβλίο “Dimitris Tsaloumas, A voluntary exile” Owl Publishing 1999, σε μετάφραση επίσης Pascal Laurent.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: “Η ποίηση είναι η πρωταρχική λέξη. Μύθοι, έπη, χρησμοί, φωνές μυστηρίου και μυστικισμού, λόγια αγάπης, αγανάκτησης, εξέγερσης, ελπίδας ή και χιούμορ, της καθημερινής ζωής και της μοναξιάς … κλασική ή μοντέρνα, οικεία ή άγνωστη, αυτές είναι οι πολλές φωνές της ποίησης που ο Ορφέας θέλει να ακούσει περισσότερο από ποτέ, επειδή είναι δικές μας”.

Ο δε μεταφραστής Pascal Laurent, σημειώνει ότι στην περίπτωση της μετάφρασης των ποιημάτων του Τσαλουμά, η ίδια η μετάφραση ήταν το ακριβές αποτέλεσμα της στενής και διαρκούς συνεργασίας (άνω των δύο ετών) μεταξύ του ποιητή και του ιδίου, υπό απολύτως δίγλωσσες ανταλλαγές επιστολών, που όμως διανθίστηκαν με καλοκαιρινές συναντήσεις στη Λέρο, το νησί του ποιητή.

“Ο Δημήτρης και η ποίησή του ήταν η πρώτη εικόνα που συνάντησα … Η ακρίβεια και η σαφήνεια της κάθε εικόνας είναι οι προτεραιότητές μου, γιατί είναι η εικόνα που υποτίθεται ότι ρυθμίζει την κατεύθυνση της μετάφρασης. Το γεγονός είναι ότι οι εικόνες εμφανίζονται μπροστά μου την ίδια στιγμή και δεν μπορούν να μεταβληθούν χωρίς να επηρεαστεί το νόημα. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό για μένα ότι η μετάφραση θα πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν σαφέστερη… Σύμφωνα με τον Δημήτρη, η εικόνα που δίνει ένα ποίημα θα πρέπει να διατηρηθεί προσεκτικά μέσω μιας κυριολεκτικής μετάφρασης” λέει ο μεταφραστής.

Δεν ξέρω αν οι Owl Publishing θα διαθέσουν το βιβλίο αυτό και στην Αυστραλία –και πρέπει-, ωστόσο μπορείτε να τις επισκεφθείτε στη διεύθυνση http://www.owlpublishing.com.au

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, Σάββατο, 17 Μάη 2014.

Anonymous Folk Songs
by James Stuart

Vagabond Press, 2013

On the cover of James Stuart’s debut collection Anonymous Folk Songs is an image of a series of kites strung together; tethered to a darkened cityscape, they stretch away from it, curving upwards into the sky above. In any scene where the light falling upon subjects differs, the photographer must choose which part of the image to correctly expose – and therefore to highlight – the earth or sky, the kites or clouds. The photograph is Stuart’s own, and it is the sky that takes up most of the frame, that retains depth and a complexity of colour and tone. And yet the unbroken black silhouette of an urban skyline anchors the sky, just as a barely visible line of string anchors the desiring kites to ground. The same impulse that animates this image on the cover is embedded in the poems within.

Stuart’s anchors are often a recognisable Australia, in both its rural and urban manifestations, and a similarly distinct Asia, In poems such as ‘Blow-ins’, populated with mynas, eucalypts and ‘spinifex spanning ridges’, and ‘Hội An’, set amongst ‘paper-lantern streets’, ‘ivory charms’ and incense, we are clearly in particular, defined spaces. In others, the borders blur: ‘Sudden rain, Tilba Tilba’ begins with a quote from a Qing Dynasty painter, before opening on a vista of fly-screen doors, hills ‘scraped…bare/of spotted gums & blackbutts’, and the ‘fruit preserves/& 70s bric-à-brac’ of a gentrified Australian country town.

Continue reading →