Νίκος Νομικός, Ιπποτική είσοδος

Posted by Το κόσκινο on

dicembre2011+449

Ανάμεσα στο σκότος
της οδύνης, τα βήματά σου
έζησα “αυτά” μου είπες
είν’ το προζύμι της ανάστασης.

Στο φιλιστρίνι το θαμπό
η άνοιξη που είχαμε ερωτευθεί
πνίγηκε στα ανοιχτά
της μαύρης θάλασσας
σώθηκαν μόνο απομεινάρια
από καημούς, κάτι σωσίβια
μάταια, και μια σημαία αγάπης.

Πάντα μια νέα καταιγίδα
δίνει το χέρι της να μας λυτρώσει
απ’ τις παλιές, καταργεί κάθε
διαθήκη δεν έχω τίποτα και είμαι
ανάλαφρος, όπως πίστευε κι ο
Φιλάδελφος Καρο;yζος, κι ανοίγουν
οι ορίζοντες, πάσης πνοής κι ελπίδα.

Από το τρίτο σκαλοπάτι της άνοιξης

*Δημοσιεύτηκε στο ελληνοαυστραλιανό λογοτεχνικό περιοδικό ¨”Ο Λόγος” Νο 26, 2013, σελ. 48.

Bridget Vincent reviews Robert Gray’s Daylight Saving: a selection of poems by Robert Gray

Posted by Το κόσκινο on

daylight-saving

Daylight Saving: a selection of poems by Robert Gray
by Robert Gray.
Paul Kane, ed. George Braziller, 2013

In ‘Minima’, Robert Gray writes that ‘the senses can mislead us, / … when we rely on only one of them.’ Gray himself is in no danger of being misled. The dimension of synaesthesia in his perceptions has been widely noted, but it manifests itself in this collection as something both chronologically prior to, and conceptually broader than, the apprehension of one sense through another. In these poems, the synasthaesic crossover is on a continuum with other comparative and synthetic impulses: not only does he compare, for instance, ‘bird-song’ to ‘wandering lines of wet paint’, he also observes how the same shapes emerge in objects of different substance and scale, how the same ordering principles work in divergent contexts: ‘the wind paths, beyond the breakers, run out / across the water, / sinuous and spreading, like the arms / of the open eucalypts.’

In his forenote, Paul Kane explores the Buddhist inflections of Gray’s figural thinking, reflecting that the work of juxtaposition, apposition and comparison in his poetry is grounded in a Buddhist sense of underlying shared qualities. Rather than creating externally-imposed connections, his poems are ‘moments of revelation or unconcealment’. While the collection is aimed at American readers, this sense that the comparisons he draws existed prior to their poetic articulation is part of the book’s particular power for readers familiar with the places described.

Continue reading →

Cristina Campo, Θα πεθάνουμε απόμακροι

Posted by Το κόσκινο on

Θα πεθάνουμε απόμακροι, Θα είναι πολύ
αν ακουμπώ το μάγουλό μου στην παλάμη σου
την Πρωτοχρονιά. Αν στην δικιά μου το ίχνος
θα σχεδιάζει μιαν άλλη μετανάστευση.
Για την ψυχή μονάχα λίγα
ξέρουμε. Θα πιει ίσως απ’ τις γούρνες
των κοίλων νυχτών δίχως ν’ αφήσει ίχνη,
θα αναπαυθεί κάτω από αέρινες φυτείες
που έχουν βλαστήσει στα βράχια.
Ω, κύριε και αδελφέ!όμως για εμάς
Πάνω απο μία μανό θήκη από κρύσταλλο
φιλομαθείς λαοί θα γράψουν
ίσως, μετά από χίλιους χειμώνες:
“κανένας δεσμός δεν ένωνε τούτους τους πεθαμένους
μέσα στην έρημη νεκρόπολη”.

*Η Cristina Campo (πραγματικό όνομα Vittoria Guerrini), γεννήθηκε στον Μπολόνια στις 29 Απρίλη 1923 και πέθανε στη Ρώμη το Γενάρη του 1977. Ήταν συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια. Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος 29, Ιουλίου-Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2013. Μετάφραση: Άννα Γρίβα.

Challenging Archetypes: Shirley Lu reviews Outcrop: ‘Radical Australian Poetry of Land’

Posted by Το κόσκινο on

outcrop-1

Outcrop: Radical Australian Poetry of Land
Edited by Jeremy Balius and Corey Wakeling
Black Rider Press 2013

Corey Wakeling’s introduction to Outcrop: Radical Australian Poetry of Land, is a heavy read. It was written for connoisseurs of poetry, and I am not one, so most of it went over my head. I am a lover of poetry, though. Poems that are conventional in shape and yet linguistically complex resonate with me. I am also a lover of land. This land. I roadtrip often. I chase art exhibitions in Canberra and Melbourne and I visit friends who live upstate. In fact, I completed my first reading of Outcrop while on a roadtrip from Melbourne to Sydney. I followed the A1, which took me passed Eden, Bega, and Ulladulla. I could not help but see the poems in the land and the land in the poems. In Pete Spence’s poems, especially his upturned sonnet ‘Season’, I saw Melbourne’s alleyway chirpiness. In John Mateer’s ‘Auguries’, I heard birdsong and soft borders. In Peter Minter’s ‘Faecebook’, I saw sunbeams and calloused feet. And in Tim Wright’s ‘cleanskin’, I saw the peeling paint of a lakeside house in Bermagui.

Astrid Lorange’s ‘Grubs’ took me from a muddy river bank near Milton to a gum-ridden motel room in Eden. Kate Fagan’s ‘Circa 1927: Realising Belief’ made me think of the purple wildflowers that spilled over the side of the highway near Nowra, nature defying human design. John Kinsella’s ‘gentle geometry’, Louis Armand’s ‘precision’, Sam Langer’s ‘mission to divide and disorientate’ – in all of that I saw straight stretches of road, bellying with hills and buckling with sky.

Continue reading →

Αναστασία Γκίτση, Σύνδρομη φυγής

Posted by Το κόσκινο on

zademack-08

Απονενοημένη επαφή.
για σώμα νυχτερινό
– τ’ αποφάσισα-
θα ρίξω πάνω μου αμυδρά το “νωρίς”
του ραγισμένου ρολογιού

Σε κάθε πυρά ιεροεξεταστών
σε κάθε χλεύη σιναφιού
-της Αγίας Ιντελιγκέντσιας-
θ΄ αλυχτώ λέξεις
ακατάληπτα στραβές ανύποπτων μανιφέστων

Σε κυλιούμενες σκάλες των σταθμών των τρένων
θα με δεις να περπατώ ανάποδα
-βήμα δεν σέρνω στον χαμό
χέρι προτάσσω όμως!-

Πρώτα θα γελάσεις
έπειτα θα σαστίσεις.
‘Η μήπως όλα ανάποδα θα συμβούν στο
χαλασμένο ρολόι του τοίχου (μας);

Σ’ ένα δωμάτιο αν σταθώ
καρφί και δεν γυρίζω
ακουσίως θα γδαρθείς
σ’ ανάδρομη φυγή.

Η απονενοημένη πληγή σου
τον Απρίλη θα σε βρει
ή μήπως κάποιον Ιούνη;

Πρώτα θα γελάσεις
έπειτα θα σαστίσεις.
-κάπου πιο μέσα στην πληγή μια κλήση
αναπάντητη-
Σύνδρομη φυγής.

Βρύγη Ιούλιος 2013

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος 29, Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2013.

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Fast Food VI

Posted by Το κόσκινο on

501688-626time

XXVI

Κοιτάνε μπροστά,
μα βλέπουνε πίσω τους,
ποτέ τριγύρω.

XXVII

Θα σε ξαναδώ;
Όχι, είπες. Μα ξεχνάς
τις ψευδαισθήσεις.

XXVIII

Μνήμες γεμίζουν
το άδειο μου παρόν.
«΄Ετοιμα» τρώω.

XXIX

Φως φεγγαριού
στο κορμί της βοηθά
να το χαίρομαι.

XXX

Η ρεμπέτικη
πενιά αλλού με πάει
πώς θες να με βρείς.

Αντικουλτούρα και Εξέγερση

Posted by Το κόσκινο on

-3

Το KENO ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.blogspot.com/
σας καλεί στην εκδήλωση

ΑΝΤΙΚΟΥΛΤΟΥΡΑ & ΕΞΕΓΕΡΣΗ
από το 1960 στον 21ο Αιώνα

Ανοιχτή Δημόσια Συζήτηση
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΙΟΥΝΙΟΥ 2014
ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ έναρξη 21.00

“Από τους Μαύρους Πάνθηρες και τους Weather Undergound στις Εξεγέρσεις του 21ου Αιώνα” GEORGE KATSIAFIKAS Ιστορικός των κινημάτων και ακτιβιστής από τις Η.Π.Α. έργα του: Τhe Imagination of the New Left (A Global Analysis of 1968), H Aνατροπή της Πολιτικής Ευρωπαϊκά (Αυτόνομα Κοινωνικά Κινήματα και η Αποαποικιοποίηση της Καθημερινής Ζωής εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα), Asia’s Unknown Uprisings

“Θεωρία και Πράξη της Γερμανικής Αυτονομίας από το 1970 έως σήμερα” GERONIMO, Γερμανός Αυτόνομος ακτιβιστής από τα τέλη της δεκαετίας του 70 έως σήμερα στο Βερολίνο, συγγραφέας της σημαντικοτερης ιστορικής καταγραφής του κινήματος των Autonomen “Fire and Flames / A History of German Autonomist Movement)

“H Επαναστατική Προοπτική της Αντικουλτούρας” Σκέψεις και συμπεράσματα από την Ιστορία της Αντικουλτούρας ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΖΟΣ, συγγραφέας του βιβλίου-μελέτη για την αντικουλτούρα “Provos & Merry Prunksters”, ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΑΟΥΖΑΙΟΣ, αρθρογράφος και ποιητής (“Σημειώσεις για Κατασκευαστές μιας Μίνιμουμ Πραγματικότητας” εκδ. Κενότητα) και ο ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ, σκηνοθέτης, ποιητής και συγγραφέας (“We are an Image From The Future / The Greek Revolt of December 2008” ΑΚ Press 2010 USA)

Οι «ανυπάκουοι» εργάτες που καταλαμβάνουν τα εργοστάσια στον ιταλικό Βορρά. Οι Ινδιάνοι των ιταλικών μητροπόλεων, η μάζα των ανέργων και φοιτητών που καταλαμβάνει τα άδεια σπίτια και έχει σαν φετίχ το 38άρι περίστροφο, το καλάσνικοφ και τις βόμβες μολότοφ. Οι ντανταϊστές στη Ζυρίχη και η Ρότε Ζόρα, η φεμινιστική ομάδα αντάρτικου πόλεων στη Γερμανία. Οι Γερμανοί Αουτόνομεν και η μετατροπή του Βερολίνου σε θέατρο συγκρούσεων με την αστυνομία. ένας πολύχρωμος στρατός. Ριζοσπάστες χίπις και βίαιοι πανκ, οικολόγοι και καταληψίες στέγης, φεμινίστριες και επαναστάτες εργάτες. Όλοι αυτοί δημιουργούν τους δικούς τους χώρους ελευθερίας σε πανεπιστήμια, εργοστάσια και ολόκληρες γειτονιές, παίρνουν ό,τι «τους ανήκει», στήνουν την δικιά τους ανταγωνιστική κουλτούρα, μια ΑΝΤΙΚΟΥΛΤΟΥΡΑ που απλώνεται σε όλες τις πλευρές της καθημερινής ζωής ενάντια στην κυρίαρχη ιδεολογία του χρήματος και της υπακοής, διαλύουν εμπορικά μουσικά φεστιβάλ και παραστάσεις όπερας, φτιάχνουν οδοφράγματα και συγκρούονται άγρια με τις δυνάμεις της τάξης, οργανώνουν την ζωή τους με έναυσμα τις βαθιές, ουσιαστικές τους επιθυμίες.

Ο Τζορτζ Κατσιαφίκας, μαθητής του Χέρμπερτ Μαρκούζε, γράφει την ιστορία των κινημάτων βήμα-βήμα καθώς ο ίδιος συμμετέχει στα κινήματα που χαράζουν τα ίχνη τους σε κάθε εποχή. Στο πρώτο του βιβλίο «The Imagination of the New Left (A Global Analysis of 1968)» νεαροί χίππις σε όλο τον κόσμο υπό την επήρεια L.S.D. και ινδικής κάνναβης διαβάζουν Τσέ Γκεβάρα και Γκυ Ντεμπόρ ενώ στο background ακούγεται το Sgt.Pepper Lonely Heart Club Band των Beatles. Οι Jefferson Airplane και ο John Lennon χρηματοδοτούν τους Weather Underground και οι Μαύροι Πάνθηρες οργανώνουν τις μαύρες συνοικίες σε επαναστατικό στρατό μέσα στην καρδιά της Αμερικής. Η εξέγερση απλώνεται από το Μεξικό ως το Τόκιο και από την Πολωνία ως την Κίνα. Ο πλανήτης ανατινάζετε σε ένα οργιαστικό καλειδοσκοπικό trip ψυχεδελικής σεξουαλικής απελευθέρωσης, άρνησης κάθε είδους καταναγκασμού και κάθε μορφής κυριαρχίας. Η κοινωνική και πολιτιστική επανάσταση στοχεύει ενάντια σε κάθε κυβέρνηση στον κόσμο και ευαγγελίζεται προταγματικά μιας διαρκή ουτοπία που θα πραγματώσει το νέο πνεύμα της ανθρωπότητας, ένα πνεύμα αγάπης και αδελφοσύνης, απόλυτης ισότητας και ελευθερίας.

Μετά το ’68 γράφει το βιβλίο του «Η Ανατροπή της Πολιτικής – Ευρωπαϊκά Αυτόνομα Κοινωνικά Κινήματα και η Αποαποικιοποίηση της Καθημερινής Ζωής» (Εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα- μετάφραση Παναγιώτης Καλαμαράς). Και δεν το γράφει ως αντικειμενικός παρατηρητής, αλλά ως ενεργός ακτιβιστής που βρέθηκε στο δρόμο δίπλα στους μαχητές.

«Αυτό το βιβλίο δεν είναι μια συνολική ιστορία των αυτόνομων κινημάτων» γράφει ο ίδιος στον πρόλογο. Δεν θα μπορούσε άλλωστε κανείς να καταγράψει τον πλούτο των ιδεών και των ενεργειών που ξεπετάχτηκαν από τις στάχτες που πυρπόλησαν το ’68 σε ένα μόνο βιβλίο. Φιλοδοξεί όμως να καταγράψει στιγμές όπου το κίνημα δείχνει τη σύνδεση των ιδεών της αυτονομίας με την καθημερινή ζωή, από τις μάχες ενάντια στην εγκατάσταση σταθμών πυρηνικής ενέργειας μέχρι τη δημιουργία της Κριστιανίας, της φημισμένης ελευθεριακής κοινότητας στην Κοπεγχάγη.

Ο Κατσιαφίκας περιγράφει την πολιτική σκέψη και τις ευφάνταστες ενέργειες των «λαϊκών κινημάτων άμεσης δράσης» σε Ιταλία, Ολλανδία, Δανία, Ελβετία και Δυτική Γερμανία. Τις συλλογικότητες που σχημάτισαν χιλιάδες ακτιβιστές, καθώς αρνούνταν να συμμετάσχουν στην πολιτική μέσω των επίσημων κομμάτων, καθώς αρνούνταν τις παλιές ιδεολογίες της κλασσικής πολιτικής σκέψης, τον μαρξισμό, τον σοσιαλισμό και τον φιλελευθερισμό.

Σε όλη την Βόρεια Ευρώπη εκδηλώνεται όλη αυτή η τερατώδης έκρηξη του χάσματος των γενεών. Τα παιδιά επαναστατούν ενάντια στους γονείς τους που λάτρεψαν και στήριξαν τον Χίτλερ και τον ναζισμό που συνεχίζει έως τα τέλη της δεκαετίας του ‘60 να επιδρά στον πυρήνα της ΒορειοΕυρωπαϊκής κουλτούρας και συναντά τις πρώτες αντιδράσεις με τους Πρόβος στην Ολλάνδία και μετέπειτα με τις αυτόνομες αντι-ιμπεριαλιστικές και αντιφασιστικές ομάδες στην Γερμανία.

Ο Κατσιαφίκας πιάνει το νήμα από τους εξεγερμένους εργάτες στο Μιλάνο της δεκαετίας του ’70 για να το φτάσει ως τους Γερμανούς Αουτόνομεν και το ενωμένο πια Βερολίνο του ’90. Ιδέες και ενέργειές που συνδέονται, όπως επισημαίνει ο ίδιος, με αυτό που αργότερα ονομάστηκε κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Όταν στο Σιάτλ του ’99, μια ολόκληρη πόλη και μάλιστα στην καρδιά της Αυτοκρατορίας έγινε για μερόνυχτα πεδίο μάχης ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομικούς, ξύπνησαν οι μνήμες από την «επέλαση στον ουρανό» του Μάη του ’68. «Τα λαϊκά κινήματα διαθέτουν μια ευφυΐα που λίγοι θεωρητικοί μπορούν να συναγωνιστούν» σημειώνει ο Κατσιαφίκας. Γι’ αυτό και στρέφεται εκεί, στις άγνωστες δεκαετίες, για να καταγράψει την ιστορία των υπόγειων κινημάτων στις μητροπόλεις της Ευρώπης που όπλισαν θεωρητικά τον σύγχρονο στρατό των ακτιβιστών ενάντια στους ηγέτες αυτού του πλανήτη. Ως εγχειρίδιο γνώσης αλλά και ως προειδοποίηση για το απειλητικό μέλλον. «Ο κόσμος ποτέ στο παρελθόν δεν άλλαζε τόσο γρήγορα και ποτέ άλλοτε δεν καταστρέφονταν με τόση κτηνωδία» γράφει στο τέλος του προλόγου. «Η ώρα για να αποκτήσουμε τον έλεγχο της μοίρας μας πλησιάζει γρήγορα. Ας ελπίσουμε ότι θα σταθούμε στο ύψος μας όταν παρουσιαστεί αυτή η ευκαιρία».

Ο Geronimo συνεχίζει αυτή την Ιστορία μέσα από το βιβλίο του «Fire and Flames- A History of German Autonomist Movement» το οποίο αποτελεί και την μοναδική περιεκτική περιγραφή του κινήματος των Γερμανών Αυτόνομων της περιόδου από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 έως τα 90’s. Kαταλήψεις στέγης και αγώνας για την απελευθέρωση της καθημερινότητας, αγώνες ταυτότητας και άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία για την υπεράσπιση της ελευθερίας του δημόσιου χώρου, μολότοφ, κράνη και μαύρα δερμάτινα, punk, dark wave, industrial tekno, μίσος για την εξουσία και για τον συντηρητισμό της κοινωνίας, μίσος για τον Καπιταλισμό και για τον Μαρξισμό, Ψυχρός Πόλεμος, Σοβιετική δικτατορία και αμερικανικός ιμπεριαλισμός, κοινόβια και αναρχοφεμινισμός, αντάρτες πόλεων και οδοφράγματα στις φτωχικές, εγκαταλειμμένες γειτονίες και η απειλή του πυρηνικού ολέθρου σαν σκιά πάνω από τον ουρανό της πόλης και η πόλη να είναι ξανά και ξανά ο χάρτης που οδηγεί προς την πραγμάτωση της ουτοπίας…

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.blogspot.com

Το κείμενο περιλαμβάνει αποσπάσματα και δημιουργικό Remix στο κείμενο του Δ. Αναστασόπουλου «Τα χρόνια της υπόγειας αυτονομίας» Ελευθεροτυπία Ιούλιος 2007

Cameron Lowe
 Reviews Laurie Duggan’s Allotments

Posted by Το κόσκινο on

allotments

Allotments
by Laurie Duggan

Shearsman Books,2013

In 2012 Puncher & Wattmann published Laurie Duggan’s serial ‘Blue Hills’ poems in one collection. The ‘Blue Hills’ – a sequence that first appeared in Duggan’s The Great Divide (1985) and then reappeared intermittently through a number of subsequent books until being brought together in The Collected Blue Hills – are notational works concerned with the idiosyncrasies of place, or perhaps space, depending on one’s theoretical allegiances [if any].

The poems, as Duggan notes in the preface to the book, are ‘too intermittent and occasional’ for a long poem, and as he further notes, the collection’s ‘virtues stem from the poems not having made any promises to begin with.’ I think it’s fair to say that the ‘Blue Hills’ poems have developed something of a cult following over the years, and their provisional, notational quality, coupled with their wit, may have much to do with this.

Continue reading →

Κατερίνα Κούσουλα, Εστία

Posted by Το κόσκινο on

ξεριζώνουν το θαύμα μου τραύματα
απ’ το πόδι με παίρνει το κύμα
τη δική μου φωνή ακολούθησα
κι ας μην το ‘χα πιστέψει

τώρα βλέπω στο μέλλον χαλάσματα
υλικά της ψυχής μας σπασμένα
την εστία μου μόνη ονειρεύτηκα
να καπνίζει τις νύχτες

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος 30, Οκτώβρης-Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2013.

Άννα Γρίβα, Προσευχή

Posted by Το κόσκινο on

Η ποιήτρια απαγγέλει

Στρόφιγγες μαύρες των ωκεανών
το ψάρι σας είμαι
κολύμπι κολύμπι
θα βρω τις πηγές σας
μη με εξορίζετε στο φως
σκοτάδι θέλω
σκοτάδι λαχταρώ
εκεί θα λάμψει το προαιώνιο κύτταρό μου
εκεί θα πάψω πια να βλέπω το φεγγάρι
αυτό το σαράκι της νύχτας.

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος 30, Οκτώβρης-Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2013.