Κάτι έπαθα-κάτι έχασα
-καμμιά μέρα δεν είναι πια σαν
άλλη μέρα.
Είναι σαν η άλλη μέρα να κοιτάζεται
στον καθρέφτη-κοιμάμαι και ξυπνάω
μέσα στον καθρέφτη της προηγούμενης
μέρας-κάτω απο τόννους Λυπημένου
και Αμίλητου Νερού- κι όσο πιο πολύ
ρουτίνα γίνονται όλα τόσο λιγότερα
καταλαβαίνω-τότε που δεν ήξερα αν πήγαινα
ή αν ερχόμουνα ήξερα κάτι καλύτερα-
γι’αυτό ζούσα μέσα σε βαλίτσες-
ερωτευόμουνα τις γωνίες των δρόμων-
όλες μου τις αναπνοές τις έχω
ξανααναπνεύσει-τυφλά ψάρια θα
μου φάνε τα μάτια.-

*Από το Timeline της Σοφίας Σεραφιμίδη στο facebook.

Το «πού πάει ο έρωτας όταν φεύγει;»
του Tom Robins…
το «πού τριγύριζες κι έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη;»
του Οδυσσέα Ελύτη…
το «η νόηση μοιάζει με παγοθραυστικό»
του Νίκου Καρούζου,
το «εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ κι ας έχω χέρια»
του Ναζίμ Χικμέτ,
το «είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή»
του Κώστα Καρυωτάκη,
το «ένα πουλί πληγωμένο είναι πιο ελαφρύ;»
της Ελένης Βακαλό,
το «το αίμα κλαίει, το αίμα λέει, δεν ακούτε;»
του Πέτρου Ανταίου,
το «οι παλιές φωτογραφίες είναι σοφές, ξέρουν να εκδικούνται»
του Κλείτου Κύρου,
το «τι ελευθερία καθώς η φωνή μου ραντίζει!»
του Αλέξη Ασλάνογλου,
το «οι χωροφύλακες δεν διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα»
του Μιχάλη Κατσαρού,
το «θα με πολεμούσες ακόμη και μ’ αυτά που σου’ μαθα»
του Τίτου Πατρίκιου,
το «δεν υπήρξα παρά μια λακκούβα σκοτεινιάς»
του Τζουζέπε Ουγκαρέττι,
το «στων δικών μου σπονδύλων θα παίξω τον αυλό»
του Βλαδιμίρ Μαγιακόφσκι,
το «στυφά τα μονοπάτια»
του Άρθουρ Ρεμπώ,
το «πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου»
του Πωλ Ελυάρ,
το «στόμα, τέτοια αιμάτινη τομή ομορφιάς»
του Πιερ Ζαν Ζουβ,
το «δεν σε σκέφτομαι, είμαι πολύ κοντά σου»
της Ελίζαμπεθ Μπράουνινγκ,
το «είμαι ευρύς, περικλείω άφθονα»
του Ουώλτ Ουίτμαν,
το «σπίτι σου είναι η ροή σου»
του Μιγέλ Ντε Ουναμούνο,
το «καρδιά σου με παγωμένα επιμνημόσυνα μάτια»
του Ντάντε Ροσέτι,
το «η ανθρώπινη καρδιά αχόρταγος κρατήρας»
του Ουίλιαμ Μπλέηκ,
το «άξιοι εμείς της ατίμωσης, ότι αυτή μας αποξένωσε από τον ανάξιο καιρό της»
του Γιώργου Χειμωνά…

*Αναδημοσίευση από το Επαναστατικό Ποιηταριάτο στο http://poiitariato.blogspot.com.au/2014/05/blog-post_26.html

καλούμαι πάλι να συνταιριάξω
άσχετες σελίδες πόνου
αδιόρατους οίστρους χελιδονιών
και έπεα πτερόεντα
της άκρατης αχλής
της καθημερινότητας

στο μετερίζι της διαιώνισης
καλούμαι να πέσω
ηρωικά μαχόμενος
υπέρ απίστων και λοξών φαλάγγων
με τσιτάτα του τίποτα

Οι φύλακες των ψυχών
καραδοκούν
στους ξενώνες του νοσοκομείου.
οι δήμιοι κάνουν παρέλαση
μοιράζοντας αποδείξεις θανάτου
στους –εν λίαν συντόμως-
επιβάτες

φοβόμουν πως θα σταματήσει και στη δική μου κλίνη
με την ταμειακή μηχανή

μα, μια απλή σύγκρουση με τον προορισμό
και ανάρρωση αορίστου χρόνου
(κι οι λέξεις είχαν κουραστεί
να καρτερούν τη ματιά μου)

Νέττα, 7/6/2014

Ό,τι πιστεύω στα σπλάχνα μαθαίνεται

Πιστεύω
στην αγρύπνια της σιωπής
και στο ρίγος του πάθους
στη ρωγμή του σπόρου μέσα στη γη
σ’ ό,τι είναι γραμμένο στον αέρα
στην ερημιά των δρόμων
και στα λαγούμια του πόνου.

Πιστεύω
στις λέξεις που βούλιαξαν στο έλος μιας αγάπης πυρπολούμενες
στ΄ άσπρα νερά του ποταμού με την ατέλειωτη ομίχλη
καθώς ορμητικά κατεβαίνουν
μυθικά
ανυπέρβλητα
στη μοίρα του μυροφόρου αντάρτη
που είναι πάντα μόνος
βουτηγμένος μέχρι το λαιμό μέσα του.

Πιστεύω
στη γυμνή κάμψη των δακτύλων της γροθιάς
στις κάθετες εφρομήσεις
στο γενικό ξέσπασμα του πυρός
και τέλος
-αν βέβαια υπάρχει τέλος-
πιστεύω στο πείσμα σου
καθώς βάζει βαθιά το νυστέρι.

Ντοκιμαντέρ

Οι ιππείς της σελήνης έφυγαν μακριά
σιωπηλοί και μόνοι
σκορπώντας δεξιά κι αριστερά τα κόκκαλά τους.
Με κινήσεις αργές
με τη μνήμη υπόγεια σήραγγα που καταρρέει
τα μεσάνυχτα
ξετυλίγουν γλαυκό το σκοτάδι.
Ξυπνούν το σαράκι της αλατόπετρας
αποκαλύπουν σκιές
μορφές θολές
ψυχές αποδιωγμένες
Ωσάν βεγγαλικά κρεμούν ανυπεράσπιστους έρωτες
στο ταβάνι του κόσμου
με πυρετό και μέταλλα φλογισμένους.
Με προσοχή ξεθάβουν τους ωραίους νεκρούς.
Κλείνουν τα μάτια στα φαντάσματα του νου
επικαλούνται το θαύμα
άσαρκα τα προσφέρουν τα φιλιά

κι όταν φουσκώνουν οι αρμοί τους
κι ανοίγουν τα ρήγματα
άλλο πλην την οργή τους μην έχοντας
περνούν το αίμα τους
το ίδιο το αίμα τους
στο τίποτα που τους βυθίζει
τους βυθίζει
ώσπου να χορτάσει το σώμα τους
με την ύλη του θανάτου.

*Δημοσιεύτηκαν στο ελληνοαυστραλιανό λογοτεχνικό περιοδικό “Ο Λόγος” Νο 26, 2013, σελ. 52-53.

Study Abroad Itineraries

Καλοκαιρινά προγράμματα ανθρωπιστικών σπουδών
συνωστίζονται στα νησιά.

Στα χνάρια τουριστικών διαδρομών
οι ερμηνευτές της κοινωνίας.

Είδος διγλωσσίας Ι

Άγνωστη η λέξη
σ’ αυτήν τη γλώσσα
αλλά και η ανάκλησή της
στην άλλην
διαστέλλει μετέωρο κενό.

Το μεταξύ της ανεπάρκειας
συνθλίβει μια ψυχούλα
πρεσαρισμένης διγλωσσίας.

Ύστατη στάση

Η αρρώστια οστά καμπυλώνει
η καμπύλη ύλη συντρίβει
η συντριβή τριβή ακινητοποιεί
η ακινητοποίηση ποίηση κινεί
κίνηση icy στο προκείμενο.

*Από την ποιητική συλλογή “Διασπορικές διαδρομές”, εκδόσεις Απόπειρα, 2012. Ο Γιώργος Αναγνώστου γεννήθηκε στην Ορεστιάδα, έζησε στη Θεσσαλονίκη και στο Baton Rouge του Los Angeles των ΗΠΑ και τώρα ζει στο Columbus του Ohio, όπου διδάσκει στο εκεί πανεπιστήμιο. Διατηρεί ερευνητικά ενδιαφέροντα σε θέματα αμερικανικών εθνοτήτων, διασποράς και ελληνοαμερικανικών ταυτοτήτων. Έχει γράψει το βιβλίο Contours of White Ethnicity: Popular Ethnography and the Making of Usable Pasts in Greek America (Ohio University Press, 2009), το οποιο είναι υπό μετάφραση στα ελληνικά.

Χαράζει.
Ο θάνατος σαν κινέζος καλλιγράφος
στριφογυρίζει τα πινέλα
στον καμβά της ανοχής,
νοσταλγώντας τον κόσμο
που δεν άντεχε να ζει με την πανούκλα.
Χαράζει με τα νύχια ο θλιμμένος νευροναύτης το σκοτάδι.
Μα πριν ξημερώσει
κλείνει τα μάτια κι αυτοκτονεί.

*Από την πρώτη ποιητική συλλογή του Ιάσωνα Σταυράκη “Το τσίρκο των στοχασμών”, εκδόσεις Ακτίς, 2012, Λεμεσός.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Είναι η έβδομη ποιητική συλλογή του Τομ Πετσίνη, στην οποία ο ποιητής μεταθέτει το ενδιαφέρον του από την προσωπική ιστορία -η οποία δόθηκε με τόση μαεστρία στη βραβευμένη συλλογή Four Quarters (μια πρωποριακή δουλειά που βασίστηκε εξ ολοκλήρου στους κανονισμούς και τις φάσεις του αυστραλιανού φούτμπολ)- καθώς και στην άκρως συναισθηματικά φορτισμένη συλλογή My Father’s Tools.

Στη νέα αυτή ποιητική του συλλογή, η οποία αποτελείται από τρία μέρη υπό τους τίτλους Nouns, Adjectives και Verbs, ο Τομ Πετσίνης θα ενσωματώσει το πρώτο ενικό πρόσωπο στο γενικό και “απροσδιόριστο” “εσύ¨ (you). Η διάσταση του δευτέρου ενικού προσώπου περιπλέκει τα όρια μεταξύ ποιητή και αναγνώστη, κάνοντάς τα εντέχνως δυσδιάκριτα, τοποθετώντας τον δεύτερο (τον αναγνώστη) στο κέντρο κάθε ποιήματος, κάνοντάς τον συμμέτοχό του. Μέσα από την επιτιδευμένα καλλιεργημένη περιέργεια και τα αντανακλαστικά της ποιητικής φόρμας που χρησιμοποιεί ο Πετσίνης, υποβάλει ερωτήματα σε “σένα”, τον αναγνώστη, στέλνοντάς σε κατευθείαν σε μια διαδρομή αναζήτησης του πρότερου ρήματος, του φευγαλέου τέταρτου χρόνου, των νέων μεταφορικών εννοιών για το θάνατο, των νέων εκείνων ήχων που είναι ικανοί να εμψυχώσουν και να μορφοποιήσουν το κάθε ποίημα και τη σημασία του και, πέρα και πάνω από όλα, στα ουσιώδη και καθοριστικά όρια της γλώσσας, εκεί όπου ο λόγος περιπλέκεται και συγχέεται με τη μουσικότητα και την παραδοξότητα.

Τα ποιήματα που συγκροτούν τη συλλογή Breadth for a Dying Word είναι μεν λεπτά και χαρακτηρίζονται από μια έντεχνα δοσμένη λιτότητα, ωστόσο, είναι προσβάσιμα, παρέχουν μια παιχνιδίζουσα στοχαστικότητα, αλλά και εκπέμπουν μια θετικότητα όσον αφορά την ίδια τους την υπόσταση, την ύπαρξή τους. Στη συλλογή αυτή αποδεικνύεται ότι όταν η ποίηση αυτού του συγκεκριμένου είδους διατρέχει τον κίνδυνο να στερηθεί καυσίμων, δηλαδή της πρώτης ύλης της έμπνευσής της, ανατρέχει στο συγκεκριμένο, διατηρώντας τη σύντμηση ήχου – εικόνας – μεταφοράς.

Άλλωστε, ο Πετσίνης μας έχει συνηθίσει σε μια αυστηρή εμμονή σε μια επιλεγμένη από τον ίδιο ποιητική φόρμα, η οποία δεν είναι καθόλου σκηνοθετημένη, εμφανίζοντας, αντίθετα, μια εξαιρετικά οικεία και απλή δυναμική έκφρασης. Και καθώς ο ίδιος είναι μαθηματικός η ποίησή του χαρακτηρίζεται απο μια κομψότητα μαθηματικού τύπου, με σαφήνεια, χιούμορ και συγκίνηση.

Ο Tom Petsinis γεννήθηκε στο ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας και έφτασε στην Αυστραλία με την οικογένειά του όταν ήταν έξι χρόνων. Αν και τα Αγγλικά έγιναν η πρώτη του γλώσσα, τα Ελληνικά και τα Σλαβομακεδόνικα μιλιώνταν ακόμα στο σπίτι και η χώρα προέλευσης παρέμενε μια ακλόνητη πηγή έμπνευσης και καθορισμού. Ο ίδιος αργότερα δήλωσε ότι ονομάζει ως “τέταρτή του γλώσσα, τη γλώσσα των Μαθηματικών. Ο Tom Petsinis εκτός από ποίηση έχει γράψει νουβέλες και θεατρικά έργα και διδάσκει Μαθηματικά στοVictoria University of Technology της Μελβούρνης. Τα Μαθηματικά κατέχουν κεντρικό ρόλο τόσο σε νουβέλες του –ειδικά στη The French Mathematician (1997), που αφορά τη ζωή και το έργο μιας από τις ιδιοφυίες των Μαθηματικών του Γάλλου Évariste Galois, κατά τον 18ο αιώνα- όσο και ποιητικών του συλλογών ειδικά της Naming the Number (1998). Διατηρεί την ιστοσελίδα http://tompetsinis.com

*Το κείμενο δημοσιεύεται στη βιβλιογραφική μου στήλη στην ομογενειακή εφημερίδα “Νέος Κόσμος”, σήμερα Σάββατο, 14 Ιούνη 21014.