Παλαιστίνη
Ένα δίκιο,
ένα πείσμα,
μια κραυγή.
Αυτό είναι περιπέτεια.
Στο βλέμμα ενός παιδιού,
να πνίγεται
το ψέμα
το χθες
και το ξεχνώ.
Κι ο καναπές σου
γέμισε πρόκες.
Καινούρια
σανδάλια φουλάρι πνοή.
Για μια κοινή σημαία
κι ένα σ’ αγαπώ.
Μία πέτρα
δύο σφαίρες
δυο χαμόγελα.
Ένα για τώρα
κι ένα για το μέλλον.

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://penapsalidixarti.wordpress.com/2014/07/30/%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B7/

Writing Through Fences, is a writing group primarily made up of people who are or have been directly affected by the Australian immigration industry. It was established in 2013 by Janet Galbraith.

The name Writing Through Fences refers to the ability of writers and artists to reach beyond fences and walls that attempt to contain, define and silence them. The name also situates this group within the long colonial practices of division of country, of displacement and incarceration characteristic of Australia’s ongoing racist history. Writing Through Fences recognises that we live, create and are imprisoned on stolen lands.

Integrity of the writer/artist’s voice is integral to WTF, thus each writer/artist plays an active and determining role in how the group evolves and whether, when, where and how work is published or presented. Arbitrary detention removes an individuals power to make decisions about their own lives – even the most intimate of matters – thus control over voice and representation are not only essential to the individual writer/artist but constitute a breach of the divisive and destructive aims of arbitrary detention. As these writers and artists voices breach the walls that would confine them, those outside the fences are challenged to listen and re-connect.

Throughout history, writing and art-making have been a matter of life and death. Some of these writers and artists have fled persecution and torture as a direct result of their creative work. The writers and artists of Writing Through Fences engage in acts of creation in order to remain alive, in order to survive. Through these creative acts they bear witness to the practices and policies that are played out on their bodies and psyches, practices and policies that would deny their very existence by presenting them as, what one young writers terms, ‘the waste of population’(S. 2014).

Over the past eleven months the group has grown into a strong community of creativity and support. It has become a place of refuge for many. Writing and art-making is an enlivening process where the practitioners are able to define and re-create selves that reach beyond and before the current violences they are experiencing, asserting their different experiences, personalities, styles, histories and literary traditions.

Creation is necessary in all times of destruction. It is necessary to ward off the killing effects of despair. It is necessary in order to assert humanity and sanity within an inhumane and insane system that actively attempts to destroy both of these.

You can find our work at http://thearrivalists.tumblr.com/. If you wish to support this group you can find Friends of Writing Through Fences at https://www.facebook.com/friendsofWTF

To contact Janet Galbraith: galbraith_janet@yahoo.com.au

Ύστερα εγώ του διηγούμαι ιστορίες μόνο για τα

πράγματα των ανθρώπων

κι αυτός χαμογελάει γιατί όλα είναι απίστευτα.

Γελάει με τους βασιλιάδες και μ’ αυτούς που δεν είναι

βασιλιάδες,
και λυπάται σαν ακούει να μιλάν για τους πολέμους,

και για εμπόρια, και καράβια

που μένουν καπνός στον αέρα της ανοιχτής θάλασσας.

Γιατί αυτός ξέρει πως απ’ όλα αυτά λείπει εκείνη 

η αλήθεια

που έχει το άνθος όταν ανθίζει

και το φως του ήλιου

σαν αλλάζει τα βουνά και τις πλαγιές

και κάνει τους ασβεστωμένους τοίχους να πονάν τα 

βλέφαρα.

*Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα. Από “Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καεϊρο”, εκδ. Gutenberg.

Αφέθηκα να φύγω, την έκανα γρήγορα, και δεν έμαθα ποτέ

προς τα πού θα μπορούσα να έχω πάει. Πήγαινα γεμάτος φόβο,

μου χαλάρωσε το στομάχι και μου βούιζε το κεφάλι:

εγώ πιστεύω ότι ήταν ο κρύος αέρας των νεκρών.

Δεν ξέρω. Αφέθηκα και πήγα, σκέφτηκα ότι ήταν κρίμα

να τελειώσει τόσο γρήγορα, αλλά απ’ το άλλο μέρος

άκουσα εκείνο το κάλεσμα μυστήριο και πειστικό.

Ή το ακούς ή δεν το ακούς, και εγώ το άκουσα

και σχεδόν με έπιασε να κλαίω. Ένας ήχος τρομερός,

γεννημένος στον αέρα και στη θάλασσα.

Μια ασπίδα και ένα ξίφος. Τότε,

παρά το φόβο, αφέθηκα και πήγα, έβαλα το μάγουλο μου

πάνω στο μάγουλο του θανάτου.

Και μου ήταν αδύνατο να κλείσω τα μάτια και να μη δω

εκείνο το παράξενο θέαμα, αργό και παράξενο,

αν και εντοιχισμένο σε μια πραγματικότητα ταχύτατη:

Χιλιάδες νέοι όπως εγώ, άτριχοι ή μουσάτοι, αλλά λατινοαμερικάνοι όλοι,

ενώνοντας τα μάγουλα τους με το θάνατο.

*Μετάφραση: Κωνσταντίνα Παναγοπούλου-Perez. Tο ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://www.poiein.gr/archives/26039/index.html

Κι όταν καούν
όλες οι γέφυρες
και δε μένει
τίποτε
τί μένει;
Μένει κάτι
κύριε καθηγητά
που ίσως φτάνει.
Κύριε καθηγητά
μένει:
μισή μποτίλλια αλκοολικού παρασκευάσματος
ο ήλιος του καλού Θεού και η θάλασσα
άπειροι ευχάριστοι ήχοι
ένας ν αριθμός στιγμών
και το φεγγάρι
σε 1ο τέταρτο ημισέληνο
2ο τέταρτο 3ο τέταρτο
το
φεγγάρι
πανσέληνο.

Κάποιοι κρατάνε τσίλιες.
Άλλοι, «ηθοποιοί» αυτοί,
παίρνουν τα βρώμικα λεφτά
πίσω από κλειστές πόρτες
κι άλλοι, περιχαρείς,
κάνουν δηλώσεις για το κοινό.
Αυτοί όμως τρώνε
ντομάτα, ελιές και ψωμί
σκουπίζουν τον ιδρώτα
σκάβουν τη γη
βάζουν τις μηχανές
στις φάμπρικες να δουλεύουν
και ελπίζουν
άλλοι στο Θεό
άλλοι στο Λόττο
κι άλλοι σφίγγουν τις γροθιές
κι αγωνίζονται
για μια καλύτερη ζωή
για όλους τους ανθρώπους
της δουλειάς, της προκοπής
χωρίς τσιλιαδόρους
δωροδοκούντες
και δωροδοκούμενους.

μπλε γκρι
μπλε γκρι
παίζεις
παίζεις
με την αντοχή
την δικιά σου
την δικιά μου
δεν είσαι πια εκεί
Όλοι περιμένουν σήμα.

Έργο από τον τοίχο της 黎也敢

Σας ορκίζομαι

άκουσα τις θάλασσες 

να απαγγέλουν για μένα στίχους τους

είδα τις καμπάνες

να κοιμούνται μέσα στα κοχύλια…

και παρασύρθηκα…

τραγούδησα στο γάμο του Σατανά

και στα γενέθλια του ψέματος

παρασύρθηκα

και είδα ένα ξωτικό και μια νεράιδα 

σε μια κατοικία

σας ορκίζομαι 

ότι τα είδα όλα αυτά

σε μικρή απόσταση…