Ελένη Βακαλό, Η έλλειψη του νερού

Posted by Το κόσκινο on August 21, 2014

Την επάρκεια του σώματος η ηδονή

Η δίψα αρχίζοντας
‘Οπως τα χείλη φουσκώνουν
Στη σύσταση χλοερά που ήταν πιο πριν

Μ’ άλλον τρόπο απαίτησης
Μ’ άλλες κάμψεις
Αποθέματα ελάχιστα στιγμων δροσερών εξαντλεί

*Από την ποιητική συλλογή “Ημερολόγιο της Ηλικίας” (1958).

Idea Vilarino, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on August 20, 2014

Ο φιλοξενούμενος

Δικός μου δεν είσαι
δεν υπάρχεις
στη ζωή μου
στο πλευρό μου
δε δειπνείς στο τραπέζι μου
δε γελάς ούτε τραγουδάς
ούτε για χάρη μου ζεις.

Ξένοι είμαστε
εσύ κι εγώ η ίδια
και το σπίτι μου μαζί.

Ένας ξένος είσαι,
φιλοξενούμενος
που δεν ψάχνει δεν επιθυμεί
παρά φορές-φορές
μια μόνο κλίνη.

Τι μπορώ να κάνω
να σου την προσφέρω
μα εγώ ζω μόνη.

—

Όχι πια

Δε θα γίνει πια
όχι πια
δε θα ζήσουμε μαζί
δε θα μεγαλώσω το παιδί σου
δε θα ράβω τα ρούχα σου
δε θα ξαγρυπνώ στο προσκεφάλι σου τις νύχτες
δε θα σε φιλάω φεύγοντας
ποτέ δε θα μάθεις ποια υπήρξα
γιατί άλλοι με αγαπήσαν.

Δε θα κατορθώσω να μάθω
ποτέ γιατί ούτε πώς
ούτε αν ήταν στ’ αλήθεια
αυτό που είπες πως ήταν
ούτε ποιος υπήρξες
ούτε τι ήμουνα για σένα
ούτε πώς θα ήταν
μαζί να ζούμε
να αγαπιόμαστε
να μας περιμένουμε
να είμαστε παρόντες.

Δεν είμαι πια
παρά εγώ για πάντα
κι εσύ
δε θα ‘σαι πια για μένα
παρά εσύ.
Δεν υπάρχεις πια
σε μια μέρα μελλοντική
δε θα ξέρω πού ζεις
με ποιαν
ούτε αν θυμάσαι.
Ποτέ δε θα μ’ αγκαλιάσεις
όπως εκείνη τη νύχτα
ποτέ.

Δεν πρόκειται ξανά να σ’ αγγίξω.

Δε θα σε δω να πεθαίνεις.

—

Τα πράγματα είναι απλά

Τα πράγματα είναι απλά πολύ
πιο απλά κι όμως
ακόμα κι έτσι έρχονται στιγμές
που φαντάζουν όλα αβάσταχτα για μένα
που δεν καταλαβαίνω
και δεν ξέρω αν πρέπει τα γέλια να βάλω
ή τα κλάματα από το φόβο
ή εδώ να μένω δίχως δάκρυα
δίχως χαμόγελα
σιωπηλή
αποδεχόμενη τη ζωή μου
το πέρασμα
το χρόνο.

*Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, το κερί του χρόνου ΙV/

Posted by Το κόσκινο on August 20, 2014

Φώτο: Emmet Gowin Edith and Moth Flight 2002 Digital ink jet print 19 x 19 cm (7 1/2 x 7 1/2 in.) National Gallery of Art, Washington, Charina Endowment Fund © Emmet and Edith Gowin, Courtesy Pace/MacGill Gallery, New York

ένα φίδι είναι ο χρόνος
 που χωνεύει φρέσκα όνειρα
και το όνομά σου στη γαστέρα του
 ένας απλός βορβορυγμός 
αφήνει δαγκωνιές ψωμάκια από έρωτα 
την ώρα που τσακίζει του πόθου τις κορφές 
αφήνει ρίμες και ευχές λυτές 
στον άσπρο βράχο του 
και μια ευωδιά μικρού αχινού στυφή πάνω στη βάρκα

άνεμος να τανε ή οδηγός όταν ξεκίναγε 
που γέννησε τα αυγά του αιώνια
 στην αντήχηση της θλίψης του θανάτου;
 κάλυψε το στέρνο του με σύννεφα κι αστέρια κι είπε: 
-θεός είναι η βροχή και η διάρκειά της, 
θεός είναι η βαρύτητα για όσο είμαστε κοντά, 
θεός είναι που μάτωσες και που το αίμα δεν επιστρέφει στην πληγή 
(για αυτό κι όταν ντύνεται τ´άμφια τα αθάνατα 
βαδίζει ανάποδα 
κι από το σώμα του κυλούν οι ποταμοί 
αντιεντροπικά προς τις πηγές τους)

*Από τη συλλογή “Ξηρασίες, η πρώτη μάχη”. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://loukopk.wordpress.com/2014/07/21/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B9v/

Francesco Marotta: «Η ποίηση: μια μορφή αντίστασης»

Posted by Το κόσκινο on August 20, 2014

Συνέντευξη στην Ευαγγελία Πολύμου
`
«να γράφεις είναι μια μοίρα που τρέφεται από τον ίσκιο των ωρών το ερωτικό αγκάθι όποιου δεν αφήνει τίποτα πίσω του για να ʼναι στάχτη, στοιχείο του ανέμου είναι χαραγμένο πάντα με γράμματα φωτιάς μες στις ίριδες των σημαδιών που σέρνει»

-Κύριε Μαρότα, σας καλωσορίζω στον ιστοχώρο του «Ποιείν». Τι είναι για εσάς η ποίηση και τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;
-Καταρχάς, ευχαριστώ για την προσοχή σας και την πρόσκληση, είναι αληθινά τιμή και χαρά να φιλοξενούμαι στις σελίδες του «Ποιείν». Η ποίηση, λοιπόν. Για μένα, δεδομένου ότι έχω ωριμάσει στην πορεία των χρόνων, ενώ συνεχίζω να θεωρώ σχεδόν αδιαχώριστες τη μελέτη και την περίσκεψη με την κειμενική πρακτική, είναι μία από τις υψηλότερες μορφές έκφρασης αντίστασης, κατά κύριο λόγο προς την εξουσία, τα εμβλήματά της, τα είδωλά της, τις μάσκες της και τα τελετουργικά της: εν ολίγοις, αντιπολίτευση σε όλα όσα ανέκαθεν αρνούνται το ανθρώπινο σε κάθε του εκδήλωση και διαφοροποίηση. Ο ποιητής, σεβόμενος την ιδιότητά του, θα πρέπει να γίνει ενσυνείδητος κομιστής «καταιγίδας» και «ανατροπής», για να παραθέσω τη σκέψη ενός δημιουργού που μου είναι ιδιαίτερα αγαπητός, του Ρενέ Σαρ· θα πρέπει να χρησιμοποιεί τη γλώσσα για να ανατρέψει, μαζί με τις προθεσμοθετημένες δομές της πραγματικότητας, ακόμη και την παράδοση της ίδιας της γλώσσας στις λογικές που συμβάλλουν στον καθορισμό εκείνων των δομών κι εκείνης της πραγματικότητας: αλλά, για να γίνει αυτό πράγματι εφικτό, ο ποιητής θα πρέπει να είναι σε θέση να εδραιώσει μια μοναδική και διαχρονική ηθική σχέση με τη λέξη, δίχως την οποία η άσκηση της γραφής γίνεται καθαρή καλλιγραφία, ένα «κεντίδι στο δέρμα του τίποτα». Η ηθική δεοντολογία, στην περίπτωση αυτή, δεν θέλει να υποβάλλει μόνο μια ανάκληση στο μήνυμα του κειμένου και στις υπονοούμενες ή δηλωμένες αλληλο-συσχετιζόμενες αξίες, όσο μάλλον μια αναγνώριση της ελευθερίας, της αναγκαιότητας ύπαρξης του άλλου, δηλαδή της λέξης ως τέτοιας: όχι πλέον μόνον ένα εργαλείο, αλλά μια οντότητα, που στα έγκατά της καθιζάνουν κι ενοικούν στιγμές ασυμβίβαστες με την καθαρή παρουσίαση του δεδομένου: η μεταμόρφωση και η ακρότητα, ως εκ τούτου, ενάντια στην υπόσταση, δηλαδή την άρνηση όλων όσων, ακατάσχετα, περνούν πέρα από τους στατικούς κλωβούς, αμείλικτα βίαιους και απαγορευτικούς, της κυρίαρχης άποψης. Ναι, η ποίηση κατέχει βεβαίως έναν εξέχοντα ρόλο στη ζωή μου, αλλά δεν την εξαντλεί, αυτό όχι, έστω κι αν από αυτήν είναι που παίρνει ώθηση και ρέει, ίσως επειδή είναι ακριβώς ο διαλεκτικός ριζοσπαστισμός στις αντιφάσεις της κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας μες στην οποία γεννήθηκα, μαζί με την ηθικο-πολιτική ουσία των αξιών μες στις οποίες μεγάλωσα, για να ανατροφοδοτούν, αν και σε μορφές τελείως δικές μου, εκείνη τη διερεύνηση, εκείνο το ακατάπαυστο experimentum mundi (πείραμα του κόσμου) διαμέσου κι εντός της λέξης που τώρα πια δεν θα μπορούσα επ’ ουδενί ν’ απαρνηθώ.

Continue reading →

Dimitris Troaditis, vinyl of our existence

Posted by Το κόσκινο on August 19, 2014

vinyl of our existence
is like an oyster
into the deep sea
green like
our fruitful garden
dark blue
like our coat
during autumn
but grey
almost black
like our chimney
in our soul

Στέλλα Δούμου-Γραφάκου, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on August 19, 2014

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ Ε Ι Ν Α Ι

Κόκκινη θυσία
με ονειρεύτηκες;

Ανάδρομες λέξεις
ψευδίζουν στο ημίφως.
Ο τελευταίος πυρετός
μου ‘φαγε τα πόδια
στην οδοντωτή γραφή του ποιήματος.
Σε σκήτη νευρώνων εγκαταβιοί
χλωροφύλλη ιλίγγου
κι εκκρεμεί υπόγειο

Τίποτα

μα ευτυχώς η συνθήκη διαβρώνεται
από μετάληψη κι άγριες καμπάνες.
Ακολουθεί το θαύμα:
με γύρη στα μάτια
και γρήγορη ψυχή
αυτό που περπατούσε
Είναι

—

ΓΚΡΙ ΛΙΝΑ ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΑ

στο τραπέζι της η Πασιφάη
και τα ποτήρια από κέρατο
τα σημειώματα δίναν και παίρναν
με τους οινοχόους να χασκογελούν.
Η Πασιφάη
τα βράδια χαμογελούσε
με το ‘να φρύδι σηκωμένο
όταν κερνούσε
γλυκό κρασί τον Μίνωα
στα κεράτινα ποτήρια.
Εκείνα τα βράδια
που ανενόχλητη ασελγούσε
στον Ταύρο του θεού.
Στο πάτωμα τα θλιμμένα νύχια της
γίναν με τα χρόνια
δέντρα.

Δέντρα με ρίζες
ίσαμε τα σπλάχνα του Λαβύρινθου.

—

ΜΙΣΟΦΩΤΙΣΜΕΝΟ

Οι δρόμοι με θυμώσανε
Οι γοργές αναπνοές
οι πηλοί στα νύχια
στα χαλίκια, στα κατράμια
τα γούνινα καθαρματάκια
που ρουφούσαν το φεγγάρι
τα τσιγκέλια των δέντρων στην πλάτη
το μαύρο μέταλλο
που έβραζε από χάος κι από χάος
το ξεραμένο μου λαρύγγι
και στα πλευρά της Ανδρομέδας
μπηγμένη
του μυαλού η αποκριά.

Τελικά ο επίλογος υπήρξε τροχοφόρος.

*Από τη συλλογή “Χαμηλές οκτάβες”, εκδ. Φαρφουλάς, 2013. Η ποιήτρια διατηρεί το δικό της ιστολόγιο Ψυχοναύτες στη διεύθυνση http://doumoustella.wordpress.com Η εικόνα της ανάρτησης προέρχεται από εκεί.