Νεκτάριος Μπέσης, Όνειρο

Artwork by Maurice Sapiro

Σήμερα είδα στον ύπνο μου,

ένα νερό που συνέχεια τρέχει.

Εγώ ανέβηκα σε μια σκάλα

και όλα τα σύννεφα γύρω μου,

ήταν σταματημένα και περίμεναν.

Τότε βγήκε ένας κόκκινος καπνός

Και με κάλυψε μέχρι τον λαιμό,

Εγώ φοβήθηκα πως δεν θα ξυπνούσα ποτέ,

πήδηξα μέσα στο νερό,

κολυμπούσα με τα μάτια κλειστά,

μέχρι που κουράστηκα.

Κοίταξα πίσω μου

και είδα όλη την πόλη να καίγεται.

Νερό είχε καλύψει τις σκάλες

και τα κτίρια άρχισαν σιγά σιγά να πέφτουν.

Γύρισα το κεφάλι μου και σε είδα σε μία βάρκα,

έφυγες μακρά μου.

Είχα τρομάξει και εσύ μου φώναζες,

να μην ανησυχώ,

γιατί στο μέλλον, όλα θα είναι καλύτερα.

*Ο Νεκτάριος Μπέσης Νεκτάριος γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στην Αίγινα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει δύο βιβλία. Ποιήματά του και  μικρά διηγήματα έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες ανθολογίες, περιοδικά ποίησης και εφημερίδες. “Ο Φύλακας Των Ανθισμένων Δέντρων”, μόλις κυκλοφόρησε και είναι η τρίτη ποιητική  του συλλογή, από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Ευάγγελος Ρουσσάκης, Μοντιλιάνι

Τα χαμόγελα μας κρυφαίνουν 

Καθώς στα χνάρια των χεριών βρίσκονται νέα νοήματα

Και νέες εκφράσεις 

Για την ζωή και τον έρωτα 

Αντιλαμβάνομαι το φως αλλιώς 

Με άλλες έννοιες και νέες βροχές

Και τα χρώματα εντυπωνονται

Καθώς σε κοιτώ 

Κι ευτυχώς στον παράδεισο 

Υπάρχει χώρος για τον έρωτα

Αφού έζησαν σε αυτόν τον κόσμο ζωγράφοι

Όπως ο Μοντιλιάνι

Και υπόσχομαι κάποτε να ζωγραφίσω

Τα μάτια σου 

Ενώ τα χαμόγελα μας θα κρυφαινουν

Σε απόσταση αναπνοής

*Το έργο τέχνης της ανάρτησης είναι του ποιητή.

Αλέξης Δάρας, Νέα Πράξη Θαυμάτων, Εκδόσεις «24 Γράμματα»

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

Πριν από λίγο καιρό έφτασε στα χέρια μας η ποιητική συλλογή του Αλέξη Δάρα: «Νέα πράξη θαυμάτων», ένα βιβλίο, που ήταν έτοιμο από καιρό, αλλά κάποιες συγκυρίες το είχαν εμποδίσει να κυκλοφορήσει. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχει εισαγωγή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, που μας δείχνει ότι ο ποιητής ήταν «σαν έτοιμος από καιρό», όπως μας λέει και ο Καβάφης, αλλά, όταν ένας ποιητής θέλει να δει τυπωμένο το έργο του, όσα εμπόδια κι αν βρει μπροστά του, αν επιμείνει, θα τα καταφέρει. Εξάλλου, ο Αλέξης Δάρας έχει ήδη κυκλοφορήσει άλλες δύο ποιητικές συλλογές, αλλά η συγκεκριμένη είναι η πιο ώριμη ποιητική συλλογή του. 

Ο Αλέξης Δάρας πειραματίζεται ποικιλότροπα στην συγκεκριμένη ποιητική του συλλογή κι έτσι βλέπουμε αλλού παραδοσιακό και αλλού ελεύθερο στίχο μέχρι και τρίστιχα, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν χαϊκού. Αρκετά από τα ποιήματα θα μπορούσαν να μελοποιηθούν και κάποια, που είναι σχετικά πολύστιχα θυμίζουν στίχους χιπ-χοπ αν και στιχουργικά είναι πολύ ανώτερα από το συγκεκριμένο είδος τραγουδιών. 

Η ποιητική συλλογή του Αλέξη Δάρα «Νέα πράξη θαυμάτων» χωρίζεται σε τρεις ενότητες: 

Η πρώτη ενότητα έχει τίτλο «Πείραμα μέσα στο πείραμα» και περιλαμβάνει ποιήματα κυρίως κοινωνικού προβληματισμού. Από το τραγικό ποίημα «Καϊάφας», που γράφτηκε μετά τις πυρκαγιές στον νομό Ηλείας το 2007, περνάμε στο σατιρικό και ανάλαφρο «Ψευδοπροφήτης». Τα κορυφαία ποιήματα της ενότητας είναι το ειρωνικό «Περίμενε», όπου: «όλα είναι μάταια, όλα εκτός από ένα: την αναμονή.» και το «Μπες στο κλουβί», ενώ αρκετά ενδιαφέρον είναι και το ποίημα «Διχογνωμία», όπου ο καθένας έχει τη γνώμη του, αλλά: «Σε ένα μόνο συμφωνούσαν όλοι: / Να μην κάνουμε τίποτα.» Όμως, ο ποιητής δεν διαπιστώνει απλά. Μας ζητάει να πάρουμε αποφάσεις και να δράσουμε: «Γνωρίζεις πια, βλέπεις καθαρά ότι / αυτό που σε αποτελεί είναι / η απόφασή σου.» και αλλού προειδοποιεί: «ο κόμπος έσπασε το χτένι / η ιστορία τώρα αρχίζει.» Και πως μπορούμε να δράσουμε; Ο Αλέξης Δάρας γράφει για τον αστάθμητο παράγοντα: «Όχι γυμνιστής / αλλά γυμνός, / δεν είμαι ανθρωπιστής / είμαι άνθρωπος.» για να συνεχίσει πιο κάτω: «Είμαι εγώ ο αστάθμητος παράγοντας / η ασυσχέτιστη άγνωστη μεταβλητή / διαταρακτικός όρος / ο ακατάληπτος άρρητος λόγος, / είμαι το σφάλμα στη στατιστική.» Άρα όσο περισσότεροι αστάθμητοι παράγοντες βρεθούν, τόσο το καλύτερο. 

Η δεύτερη ενότητα έχει τίτλο: «Στις αμμουδιές του χρόνου» και περιλαμβάνει ποιήματα κυρίως ερωτικά, ενώ και εδώ δεν λείπουν οι κοινωνικές πινελιές. Σε αυτή την ενότητα καθώς και στην επόμενη ο ποιητής παίζει με τις λέξεις φτιάχνοντας έξυπνα νοήματα κάτι που λείπει από πολλούς γλωσσοκεντρικούς ποιητές, που συνήθως παίζουν με τις λέξεις χωρίς να υπάρχει κάποιο νόημα. Εδώ σταθήκαμε κυρίως στο ποίημα «Άβυθος» και στο ποίημα «Βιομηχανία βιομηχανών».  Σε αρκετά ποιήματα υπάρχουν πολύ όμορφοι στίχοι, όπως οι παρακάτω, που είναι χαρακτηριστικοί: «Ας μιλήσουμε με μέρα στα λόγια μας / κι ας έχει πέσει η νύχτα βαθιά». Αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα «Τρίγραμμα», που είναι μικρά τρίστιχα. Κάποια από αυτά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν χαϊκού καθώς έχουν και τον απαιτούμενο αριθμό συλλαβών, όπως το παρακάτω: «Σταμάτησε πια / η πλύση εγκεφάλου / τώρα στύψιμο.»

Η τρίτη ενότητα έχει τίτλο: «Τα καθέκαστα». Εδώ ξαναγυρίζουμε σε ποιήματα σατιρικά, από τα οποία ξεχωρίσαμε: Το “GPS”, που αναφέρεται στο ουράνιο μάτι, που τα βλέπει και τα παρακολουθεί όλα. Το «Πόσο πάει;», που μας μιλάει για μια κοινωνία, όπου όλα έχουν την τιμή τους. Το «Πώς το θες;», που ο έρωτας περνάει μέσα από μια σύγκρουση αντιθέτων: «Πώς θες να νιώσω ελεύθερα / αν δεν με φυλακίσεις;» Αρκετά όμορφο είναι και το ερωτικό ποίημα «Να σαλπάρουμε». 

Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή του Αλέξη Δάρα «Νέα πράξη θαυμάτων» είναι μια από τις πιο άρτιες ποιητικές συλλογές, που έχουμε διαβάσει τελευταία και την προτείνουμε ανεπιφύλακτα. 

Παρασκευή Παπία, Τρία ποιήματα

Τροπικοί

Όσο εσύ δεν έρχεσαι

Εγώ θα στρώνω ένα ένα

Τα σανίδια της προσμονής

Από τον τροπικό του Καρκίνου

Ως τον τροπικό του Αιγόκερω

Να ‘χεις κάπου για να πατήσεις 

Μήπως και τελικά έρθεις.

***

Ψαράς

Κάθε πρωί ένας ψαράς

Για να του διαβάζω 

Τι έγραψα το βράδυ

Με πλήρωνε μ’ ένα λαβράκι.

Τη μέρα που στέρεψα από λέξεις

Μου άφησε το αγκίστρι του.

***

Είδα απόψε τον πατέρα μου

Είδα απόψε τον πατέρα μου

Μαζί μας να τρώει και να πίνει

Ύστερα επέστρεψε σπίτι του.

Από τους ομοτράπεζους

Μόνο εγώ ανησυχούσα

Εάν έφτασε κι αν η γραμμή 

Επέκεινα – ενύπνιο, λειτουργεί.

Ξύπνησα και πλέον ο αριθμός του

Ανήκει σε άλλο χρήστη.

Προσέχτε τη νοσταλγία, θα σας σκοτώσει | Γιάννης Κοντός

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

Εισέρχεται στο δέρμα και στο αίμα
όπως η ψείρα. Έχει τα ίδια συμπτώματα.
Φαγούρα, μολύνσεις, εκτεταμένη καταστροφή
των ιστών, που τις περισσότερες φορές φτάνει
μέχρι το κόκαλο. Ο ασθενής πέφτει σε μεγάλη
λύπη. Κοιτάζει τις πλάτες των ανθρώπων
και πιστεύει ότι το περαστικό πρόσωπο
είναι το δικό του, το φευγάτο, το χαμένο.
Κάθεται σε καρέκλα με τα χέρια
στα γόνατα, σε προχωρημένη σήψη
–ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεται τίποτα–
και προσπαθεί να μπαζώσει το κενό
με αυτές τις σκέψεις μέδουσες. Προσέχτε,
δεν είναι παρελθόν, υπάρχει ουσιαστική διαφορά.
τον υπνωτίζει ύπουλη μουσική πνευστών
και συνομιλεί και μονολογεί με μαλλιά,
χείλη, αυτιά και χέρια
ή ολόκληρα σώματα γυναικών
που βγαίνουν από τοίχους
ή αναδύονται απότομα
από το πάτωμα και τα διάφορα έπιπλα του σπιτιού.
Αν συνεχίσει έτσι, θα καταλήξει
πεταμένη εφημερίδα μα παλιές ειδήσεις
στο δρόμο.

[Στο γύρισμα της μέρας, σελ. 34 | 1992]

View original post

Monika Monique, Σε λένε κακοποίηση

Έργο: Μonique (ακρυλικά σε καμβά)

Κάποιες φορές σηκώνεσαι.                               

Με αποφασιστικές κινήσεις

θέση αλλάζεις στο χώρο των πραγμάτων.

Σαν τον πνιγμό

που σου ζητά

ανάσα να του δώσεις.

Μέσα μου νιώθω κάτι να χτυπάει

σαν ένα όνειρο που ψάχνει ράγισμα

να βγει στο φως.

Μέσα μου νιώθω κάτι να σκαλίζει

σαν δυο φτερά που απ” το κουκούλι

ελευθερώνονται αφελώς.

Και με τρομάζει τόσο

πώς από το σκοτεινό λαβύρινθο,

με δυο αστραπές κι ένα λιγμό

στον κρύο βοριά 

αυτό το κάτι θέλει να χαθεί.

– Και ύστερα

την ουλή

ποιος τη φροντίζει;

έτσι εκτεθειμένη

προκαλώντας, ίσως, την αποστροφή.

– Ποιος θα πιστέψει και

ποιος θα κουφαθεί;

Σε λένε κακοποίηση δε σε ξεχνώ!

Μα δίνω λόγο στην ψυχή

και τη σιωπή να πάψει

Μέσα από συλλογικά βιώματα

ακούω το τρέμουλό της

Μέσα από συλλογικά τραύματα

ξύνονται οι πληγές της

Σε λένε κακοποίηση δε σε ξεχνώ!

Εγώ το βίωμα

Εγώ το τραύμα

Εγώ η επούλωση

Εγώ και η λύτρωση.

Σε λένε κακοποίηση δε σε ξεχνώ!

Ελίνα Αφεντάκη, Κουζινομάχαιρο

H μάνα έλεγε τα ψώνια της επομένης κι εγώ σημείωνα.

Ήταν φορές που από σαπούνι σε ζάχαρη χανόταν μέσα σε κάτι σιωπές πυκνές… άβατες.

Μια μέρα καθώς έγραφα

μου ‘πιασε άγρια το χέρι.

“Εσύ όχι!”

“Τι όχι μάνα;”

“Mη γίνεις η πέτρα της υπομονής… ακούς;

Kρίμα να σκοτωθούν τόσοι περαστικοί…”

Τάσος Δενέγρης, Δύο ποιήματα

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ

Οι τοίχοι τρέμουν σα νερό πάνω σε τζάμια 

Κι αυτές οί δυό μπροστά μου οι πόρτες 

Η μία μοιάζει πόρτα ασανσέρ

Που μόλις τώρα έφτασε στο ισόγειο και θ’ ανοίξει

Και γκάγκστερ με κοστούμι ροζ θα βγει.

Η άλλη μοιάζει πόρτα 

Διαδρόμου εσωτερικού 

Που μένοντας κλειστή συνήθως 

Ανοίγει μόνον για να βγάλουν 

Στο εποχούμενο φορείο 

Τον ναρκωμένο 

Εγχειρισθέντα ασθενή.

Η Όφηλία 

Με κόκκινο πουλόβερ 

Γελάει συνεχώς 

Είθε το γέλιο της αυτό 

Να έχει μια κάποια μονιμότητα.

16 Μαρτίου 1970

***

ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ

Ποιος τό ’λεγε απ’ τον κήπο

Με τους φοίνικες και τ’ άγρια περιστέρια

Πως θα βρεθείς κατάδικος

Με τη νωπή βουή του όχλου

Που ανέντιμο σε φώναζε

Προδότη κι άλλα τέτοια.

Ούτε κι η φύση σου έμεινε 

Παρηγοριά και φως.

Τα δέντρα που τ’ αγάπησες 

Σά νά ’τανε παιδιά σου 

Στα πήραν απ’ το βλέμμα σου 

Τα σίδερα κι οι τοίχοι.

Κανείς δεν είναι σίγουρος 

Πόρτες κλειδώνουν βιαστικά 

Συγκλητικοί και πόρνες.

Πλανιούνται μες στη σκέψη τους

Ο Νόμος δε γνωρίζει 

Προσκόμματα και κλειδαριές 

Πόρτες κλειστές περνάει 

Σα να ‘ταν ο Ασώματος ή laser ή κάτι 

Το απίστευτο, πιο δυνατό κι από τη φαντασία.

*Από τη συλλογή “Το αίμα του λύκου”, έκδοση Εγνατία/Τραμ, Θεσσαλονίκη 1978.

Γρηγόρης Σακαλής, Το μέλλον

Artwork: Maurice Sapiro

Ο ήλιος βγαίνει για όλους

λένε

και είναι σωστό

μόνο που κάποιοι

γεύονται τα πάντα

κι άλλοι μόνο

τον άρτο τον επιούσιο

αυτή είναι η ιστορία

όσοι δουλεύουν σκληρά

έχουν μικρό μερίδιο

κι όσοι κατέχουν

και διευθύνουν

τεράστιο κομμάτι

με αιτήσεις και προσευχές

δεν βγαίνει τίποτα

χρειάζεται αγώνας

από όλους εμάς

που ανήκουμε

στα φτωχά στρώματα

αγώνας επίμονος, πιεστικός

να μη πτοούμαστε

απ΄τις αποτυχίες

μα πάνω σ΄αυτές

να χτίζουμε

τις μελλοντικές επιτυχίες.