In the land of begotten magpies, “within normal limits” the unstoppable flow of language in this book keeps trying to keep up with its thought(s), cos as Misha the Maniac sez YOU HAVE NOTHING TO LOSE BUT YOUR LANGUAGE — words popping in and out, stop starting, in a multiplicity of poetic forms (well executed), as the emotions having no time to rein themselves in, go on their trajectory.

This was the margarine spread over my toast this morning. “The” may be the tyranny of sentences, but “The poet” of “This” book, with “The” poems of inner conflict, must be welcomed afresh, distorted, and mutating, stretching, and screaming themselves into existence – like a meme “I am becoming a germ”.

Nothing is sacred here; “I don’t know what love is but it’s choking my oesophagus”, all is up for grabs, in every direction, in a masterful sense of awareness over the material of hospital encounters, and social contexts, where the body is not “The” site of suffering, but “a”. —– π.ο.

Θα μπορούσε να είναι έτσι:
Να ’χω δουλειά
Αυτό μονάχα
Ν’ αμείβομαι,
το βασικό
Να μπορώ απλώς να επιστρέφω κάθε μέρα
κατάκοπος στο καμαράκι
με το μεροκάματο στην τσέπη
και μ’ ένα λουλούδι για την καλή μου
Η αγκαλιά της να ’ναι η ξεκούρασή μου
ο έρωτάς της η ανάσα μου
Κι αύριο
ξανά
πάλι μια από τα ίδια
με μικρές παραλλαγές
ας πούμε: αντί λουλούδι, λουκούμια
ή ένας δίσκος τζαζ…
Τις Κυριακές, απόδραση, στο κύμα, στο ταβερνάκι
Τη μέρα του συλλαλητηρίου, στο συλλαλητήριο…

Χιονίζει σήμερα.
Δεν έχω μία.
Ούτε λουλούδι ούτε λουκούμι
Κάνω όνειρα «μικροαστικά»
Κι έτσι μου ’ρχεται να κλάψω-
δεν ξέρω αν
από απελπισία; ή απ’ την ομορφιά όλης αυτής της απλότητας;

Κεραυνός των προγόνων μας βροντάει στον αθέατο ουρανό.
.
Καμία ατομική βόμβα δεν πρόκειται να ανατινάξει την Αμερική, η ίδια
η Αμερική είναι μια βόμβα που θα εκραγεί στο εσωτερικό της.
.
Τα ποικίλα επίπεδα της ανθρώπινης θειότητας έχουν περιγραφεί στις
διάφορες θρησκείες οι οποίες προσφέρουν αιδώ και λαμπρότητα στην
κενή και τυφλή αιωνιότητα της καθημερινής προσμονής.
.
Η τελειότερη και ύστατη μορφή «καλοσύνης» είναι ανθρώπινη.
Το αληθινό έργο αφορά την πίστη.
.
Ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου έχει κολλήσει στον λαιμό μου και
με πνίγει.
.
Ο άνθρωπος είναι να υφίσταται ως νεαρό ζώο όχι ως παλαιό αντίγραφο
από καρμπόν.

*Από τον τόμο Book Of Sketches, Penguin Books 2006.
**Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.

Αναπνέω,
κι ο αέρας στους πνεύμονές μου
είναι πια γνώση, είναι πια αγάπη, είναι πια χαρά,
χαρά βαθιά
που δεν μου φανερώνεται
παρά σαν μια προσκόλληση
χωρίς παύση τόσο βασικό –
στη μεγάλη των στιγμών διαδοχή
που αναπνέω,
αγκαλιάζοντας λίγο
της αερισμένης πελώριας διαύγειας.
Να ζεις, να ζεις, να απαγάγεις – της ζωής τον ρυθμό –
Όλον αυτόν τον κόσμο που ο αέρας μου προβάλει,
εκείνο – ο θεός γνωρίζει πώς – που προϋπάρχει
πιο πέρα
οπού στο οροπέδιο των χρόνων αυξάνει
τις χάρες του για μένα που αναπνέω,
αναπνέω στιγμή στη στιγμή,
μ΄ επαφή κατάλληλη
μ΄ εκείνη την πραγματικότητα που με τρέφει,
μ΄ ανυψώνει,
και μέσω θαυμάσιων ισορροπιών
με ξεπερνάει, με καταπλήσσει, με κυριαρχεί.

*Μετάφραση: Χριστίνα Κοροντζή.

Ήξερε είχε ακόμα λίγο χρόνο
προτού τον πάρουν για εκτέλεση.
Γι’ αυτό ξάπλωσε στο τσιμεντένιο πάτωμα
να νιώσει τη δροσιά του κάτω κόσμου
εκεί που οι ψυχές παγώνουν μες στη νύχτα
κι η μαύρη της πλάκας σκληρότητα
πάνω στο κορμί έμοιαζε πόρτα
μπροστά στα μάτια του ολάνοιχτη.
Ξάφνου γύρισε προς τη γωνία
που καθόμουν παρέα να του κάνω
γέλασε ένα βιαστικό γέλιο τραχύ
σαν να ετοιμαζόταν για μια συνομιλία
που θ’ αρχινούσε με το θάνατο
αλλά δίχως να πει λέξη καμμιά
άρπαξε το σακκούλι του και με μια κίνηση
μου το πέταξε σαν να ταχτοποιούσε
τις τελευταίες υποθέσεις του.
Κι αμίλητος τ’ αυτιά με τις παλάμες
έκλεισε σαν μπήκε ο ιερέας
από την πόρτα ψάλλοντας.

CONVICT

He knew there was still time
before they took him for the execution;
for this he lied flat on the concrete floor
to feel the freshness of the underworld
there where the souls freeze at night
the hardness of the black slab
against his flesh resembled a door
before his eyes wide open.
Suddenly he turned towards the corner
where I was pretending
that I was keeping him company
laughed a hasten rough laughter
as if warming up for
his important conversation with death
and without any word
he grabbed his bag and
threw it over to me as if
he was settling his last affairs.
Then he sealed his ears with his palms
when the chanting chaplain
came through the open door.

*Από τη συλλογή “Images of Absence”.

ξέρω πολύ το τίποτα
στης τσίχλας τον ρυθμό
στους πολυσύχναστους δρόμους
νιώθοντας το τίποτα να σπρώχνεις
ζώντας στα μέτρα του
δεν θέλω τίποτα από το τίποτά σας
σκεφτόμουνα να γίνουμε τα πάντα
για το τίποτα
για τα χαρούμενα βρόχινα σύννεφα
δύσκολες λέξεις
να ειπωθούν ελεύθερα
να παρακολουθούν τα σύννεφα
όταν τα λόγια σου μετέωρα στο ύφος του θανάτου
μασκοφόροι που γίναν τεχνοκράτες
δεν τα δίνω όλα για ένα μίσος
δεν τα δίνω όλα για μια αγάπη
ένα πιστεύω μια θέση κι ένα μαγαζί
δεν τα δίνω
για τίποτα
γιατί δεν υπάρχει ακόμα τίποτα
κι υπάρχουν τα πάντα
είμαι έτοιμος
σου λέω πως είμαι έτοιμος για όλα
είμαι πολύ περίεργος απόψε
πάρα πολύ περίεργος μάλιστα
πυροβάτης τρελός στο στρόβιλο της καταστροφής
ελεύθερος ν’ αυτοκτονήσω και να ξαναγεννηθώ
ψάχνω αιμοδότη λέξη για να αναπνεύσω
τραγούδι για μια όαση που την πήραν τα σύννεφα

*Από το βιβλίο “δεν υπάρχει ακόμα τίποτα”, Αθήνα, 1974. Ηλεκτρονικά από εδώ: http://www.poetscircle.gr/δεν-υπάρχει-ακόμα-τίποτα-του-κωστή-τρι/

Πολλαπλότητας στοιχείο
που της γενιάς τούτης τη νιότη παιδεύεις

Στη γοητείας σου τη δύναμη
να αρκούσε η αντίσταση του λόγου μακάρι

Καθώς οι αρετές σου τα κάλλη τους προτάσσουν
με τη βεβαιότητα της ισχύος σε λανθάνουσα ετοιμότητα

Τα θυμικό κατακτώντας, το λογικό συγχέοντας,
μυριάδες ακτίνες απλώνοντας της ενότητας τα στέφανα αξιώνεις.

Γράφω το ποίημα αυτό
εδώ και χρόνια
κι αν στις λέξεις μου εισχωρήσεις
τότε ήδη με διέσχισες ολόκληρη
εγώ λειψή
μα απαλότερη
πλέοντας σε επίπλαστη πληρότητα
θα σε κρύβω μέσα στα γράμματα
με κόπο
έφτασα από το άλφα στο Βήτα
μοιάζει ο κόσμος σε ορθή πορεία
κι ας έχει γυρίσει ανάποδα
λατρεύω τώρα τους απέραντους χειμώνες
τριγύρω λιγοστή η βλάστηση
μα τολμώ να υπάρχω ανοιξιάτικη
με χέρια και πέλματα πάντα γυμνά
επάνω στον βράχο
περιμένοντας ένα ποτάμι να γυρίσει πίσω
μια ημέρα να ρουφήξει όλη τη νύχτα
να μείνεις χωρίς να σου το ζητήσω

Αυτό ήταν ένα στρώμα δίπλα σε κάδο απορριμάτων
Ποιός ξέρει ποιος ή ποια το έσφαξε
χειρουργικά, αποτελεσματικά
ολοστρόγγυλα
τέμνοντας τον κύκλο αποφασιστικά
με τρεις δρόμους λυτρωτικούς
ασυμβίβαστος
αδιαπραγμάτευτος
ανεξάρτητος στο εξής
απ’ το ξεθωριασμένο πανί με τα ανθάκια
τα ξεχαρβαλωμένα ελατήρια
που τάραζαν τα όνειρα
Τα στρώματα έχουν να διηγηθούν πολλά
Για όνειρα
αγάπες
υποσχέσεις
παραμιλητά
δάκρυα
βιασμούς
Να τέμνεις τη ζωή πρέπει
με δρόμους.

Τα λόγια έχασαν τον ειρμό τους
χωρίς καμιά λογοκρισία διαπέρασαν τα κομμάτια της καρδιάς.
Οι απελπισμένες ριπές του θυμού
σφάγιασαν το αρμυρό των βλεφάρων.

Αυτό ήταν!
Μάζεψα δυο τρεις αιτίες
ξεχασμένες πληγές
γύρισα το κλειδί
και τρέχοντας έφυγα.

Έκανα στάση για λίγο
στη θνητή απώλεια της αλήθειας
κι από το άρμα των ιδιοτήτων
τερμάτισαν αλληγορικά χρώματα της εξαπάτησης.

Μίασμα!
Καμία εμπειρία δε θέλω μαζί σου.
Καλύτερα στο άθροισμα του τίποτα
εκεί που αντέχουν σαλεμένοι μύστες.
Έτσι με βρήκε τ’ απομεσήμερο.
Έναν ανεξέλεγκτο μύθο
στα διάσπαρτα της ψυχής.

*Από τη συλλογή “Φύσηξε παράπονο”, εκδόσεις Κύμα, 2018.