Peter Dent, Two poems / Δύο ποιήματα

STONES

Daybreak will be cool, the palest green.
Great stones in the tide into numb.

But she will make the hour her own,
an interim that sets the world apart.

ΠΕΤΡΕΣ

Το ξημέρωμα θα είναι δροσερό, το πιο απαλό πράσινο.
Μεγάλες πέτρες στην παλίρροια να μουδιάζουν.

Αλλά θα κάνει την ώρα δική της,
κάτι προσωρινό που ξεχωρίζει τον κόσμο.


LANDSCAPE

A gleam on the turned six,
Shifting planes of cloud.
I cut a wedge of days.
Somewhere the levels
Coalescing in a band of light.

ΤΟΠΙΟ

Μια λάμψη που έγινε έξι,
Μετατόπιση σχεδίων του σύννεφου.
Έκοψα μια σφήνα ημερών.
Κάπου τα επίπεδα
Συγκεντρώνονται σε μια ζώνη φωτός.

*Από τη συλλογή ”From the flow”, TAXVS 1983. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Γιάννης Βούλτος, Τη νύχτα

Χτυπώ τις πόρτες σας τη νύχτα
Εγώ ύπνο δεν έχω
Γυρίζω στα σπίτια σας
Σκορπώ την αγρύπνια μου
Σας χτυπώ με μανία
Πόρτες αμέτρητες
Λίγοι ανοίγουν

Οι πιο πολλοί
Κοιμούνται βαθιά
Λήθαργο
∆ίχως όνειρα
Όσο κι αν τους χτυπώ
∆εν ακούγεται

Όμως κάποιοι ανοίγουν
Κάποιοι που ξενυχτούν
Και βλέπουν μόνο εφιάλτες
Κι ο πιο συχνός τους
Κι ο χειρότερος
Είναι πως έρχομαι
Και τους χτυπώ
Τη νύχτα

*Από τη συλλογή “Ανθρωποθυσία”, 2014.

Κωστής Τριανταφύλλου, π ο ί η σ η

Ονειροποίησηουρανοποίησηωραιοποίησηηρωωποίησηενοποίηση
Νεοποίησηενεργοποίησηπροςποίησηπαραποίησηαπλοποίηση
Θραυσματοποίησημετοκαλημεραποίησησημαντικοποίησηερωτοποίηση
Αγγελοποίησημεγιστοποίησησυνειδητοποίησηβυθοποίησηαδερφοποίηση
Ζευγαροποίησηπροσωποποίησημυστικοποίησηταυτοποίησηαιματοποίηση
Αλφαβητοποίησηαυτοποίησηλαβυρινθοποίησηκαθρεφτοποίηση
Μυθοποίησηρευστοποίησηχρονοποίησηχασισοποίησηκειμενοποίηση
Πολιτικοποίησηαντιποίησηεκποίησηπαραποίησηπροσποίησησηματοποίηση
Μεταποίησηνευροποίησηλογοποίησηχρωματοποίησησυμμαχοποίηση
Πρωτογονοποίησηηλιοποίησηπραγματοποίησηπιστοποίησςοπωςποίηση
Ευρωποίησηκρασοποίησηκοκκινοποίησηαισθητοποίησηγραμματοποίηση
Πολυποίησηστερεοποίησηκινητοποίησηακινητοποίησηαδρανοποίηση
Αθηνοποίησηελληνοποίησησχηματοποίησηισλαμοποίησηθεματοποίηση
Eθνικοποίησηπαραμυθοποίησηκλασικοποίησηστιχοποίησηχριστιανοποίηση
Τροχοποίησηαρσενικοποίησηαφηγηματοποίησηποδηλατοποίηση
Παπαγαλοποίησηιστορικοποίησηξυλοποίησηαριθμοποίησηυστεροποίηση
Κρητικοποίησηκλωνοποίησητρικαλοποίησηκρανιοποίησηεχθροποίηση
Εγκεφαλοποίησηαισθητικοποίησηφθοροποίησηδιαποίησημονοποίηση
Λασποποίησησυντηρητικοποίησηποινικοποίησηδουλοποίησημετοετσιποίηση
Εμπορευματοποίησηχοντροποίησηχασαποποίησηχρηματοποίηση
Γρονθοκοποίησηκοκαλοποίησηκομματικοποίησηφτηνοποίησηξυλινοποίηση
Διαγραμματοποίησητριγωνοποίησησταυροποίησηφαρμακοποίηση
Αυνανοποίησηπονηροποίησητοιχοποίησησαλαμοποίησηνεκροποίηση
Σχηματοποίησημεγαποίησηθυληκοποίησηβιετναμοποίηση
Γεωμετρικοποίησηιδρυματοποίησηεπιπεδοποίησηελαχιστοποίηση
Κακοποίησηστεγανοποίησητηλεποίησητιποταποίησηλαστιχοποίηση
Μικροποίησηνεονεοποίησηκινητοποίησηαντιποίησησπινθηροποίηση
Τιναλεειηποίησηθαλασσοποίησηφτεροποίησησυννεφοποίηση
Νεροποίησηψυχοποίησηγονιμοποίησηποντοποίησηπιστοποίηση
Ψηφιοποίησηπυροποίησηβρεφοποίησηβροχοποίησηχοροποίηση
Ηφαιστειοποίησησεληνοποίησημεγαλοποίησηθεοποίησητιτανιοποίηση
Παραλληλοποίησητιθαπειποίησηηλεκτροποίησηρηγματοποίηση
Αντικειμενοποίησησυγκεκριμενοποίησηηχοποίησηοπτικοποίηση
Τελειοποίησηπεριπλοκοποίησηπολλαπλοποίησηαντιθετοποίηση
Τεχνοποίησηεικονοποίησησημαντικοποίησηγιγαντοποίηση
Κεραυνοποίησηθαυματοποίησητεκνοποίησημονιμοποίηση
μετοκαληνύχταποίησηκινητοποίηση

Cid Corman (1924 – 2004), Τρία ποιήματα

ΘΡΗΝΩΝΤΑΣ―
κυρίως
ό,τι
παρελθοντικό
Η απώλεια
βαραίνει και
ακόμα
συγκλονίζει
Κανένας
να τη μοιραστεί
(ακίνητα)
τα δέντρα
Τα φυλλώματά τους
έπεσαν―
ετούτο
παραμένει
Οι λέξεις―
η ανάσα αυτή―
εσύ― όχι―
εγώ;


Πώς να συγκολλήσεις
τα πράγματα
λες και όχι
σπασμένα
πώς τα χέρια
που με κονίαμα
και άργιλο
επιχειρούν
τα ερείπια συνειδητοποιούν
ανακαλύπτοντας ότι
το καθετί
αποδεικνύεται
πάντοτε
αδιαχώριστο
από τη μορφή που
εξ αρχής διανοημένο.


Εάν υπήρχε ο θάνατος μονάχα,
ποια θα ήτανε η διαφορά;
Μπαίνουμε σε ένα δάσος
από όπου διέξοδος καμιά,
όμως εν τω μεταξύ τα δέντρα
μαζεύουνε ήλιο και αέρα και
εμείς πατάμε τη γη ίσαμε να γίνει σκόνη.
Η αναπνοή μετατρέπεται σε λουλούδι
που μας ξαφνιάζει βγαίνοντας από το στόμα.

*Από τη συλλογή “Livingdying”, New Directions 1970. Μετάφραση: Χ. Αγγελακόπουλος [από ανάρτησή του στο Facebook που την αφιερώνει στον Βάσο Γεώργα].

Σοφία Αντωνακάκη, Ήχησε τις ισορροπίες

Φώτο: Σοφία Αντωνακάκη

Ήχησε τις ισορροπίες
Απομακρύνονται
Δεν το συνηθίζω
Τώρα θα μιλήσω
Τι συνέβη
Κανείς δεν έμαθε
Στο παραμικρό λάθος
Πετάχτηκαν μαχαίρια
Ήχησε τις ισορροπίες
Είχα σκοπό να πιω
Για να ξυπνήσω
Για να ηχήσω
Ρηχά τα καλώδια
Ακριβά τα διόδια

Γιώργος Κοζίας, Άννα Φίρλινγκ

Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί,
η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει.

Μόνη, ξυπόλητη
σέρνει το άδειο καρότσι της
στα γυμνά πεδία της ατέλειωτης σφαγής,
γόνιμη σαν μαγιάτικη βροχή,
ευλογημένη ως μάννα εξ ουρανού.

Η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει.
Θα αγοράσει την ταπεινή ζωή
με το ακριβότερο νόμισμα
για τις χαρές που δεν ήρθαν ποτέ,
για τα γκρεμισμένα όνειρα.

Η Άννα Φίρλινγκ θα εξοφλήσει,
με το μαύρο γάλα των παιδιών της.
Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί,
μιλώ σε έναν καινούργιο κόσμο,
χωρίς ζωή καταραμένη,
χωρίς Τετάρτη των τεφρών,
χωρίς επιούσιο ταπεινωτικό,
χωρίς τοτέμ,
χωρίς λυγμό,
χωρίς μαστίγιο και σταυρό,
χωρίς θεό-αφεντικό.

Κουράγιο, Άννα, το μέλλον έχει ήδη ξεκινήσει.

*Από εδώ: https://www.monocleread.gr/2017/11/21/giwrgos-kozias-anna-firling/?fbclid=IwAR2SaIxTuXpRmsmYUjy5r-WkRLhMkW6tbHsYD1127Euly0IHH9EIesCYdAM

Νέα εποχή

dimitrisfileles's avatarΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΙΛΕΛΕΣ

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης – 21 Μαρτίου 2021

Νέα εποχή

Σφάλισαν τα φτωχομάγαζα

οι τσαγκάρηδες

που με τις πρόκες

ανάμεσα στα δόντια

με το ρυθμικό χτύπο

του μικρού σφυριού

και το πινέλο με τη βενζινόκολλα

γιάτρευαν τις πληγές

στα τρύπια μας παπούτσια

από το τρεχαλητό

πάνω στα κοφτερά χαλίκια

του χωματόδρομου

τώρα τα παιδιά

τριγυρνούν με πόδια γυμνά

στις γκρίζες λεωφόρους

σπρωγμένα από χέρια αδίστακτα

θέαμα κοινό σε μάτια αδιάφορα

με βλέμματα αμέριμνα και απλανή

σώπασαν

οι στεντόρειες φωνές

των πλανόδιων παπλωματάδων

που με το μαγικό δοξάρι τους

αφράτευαν το μπαμπάκι

των παιδικών μας ονείρων

και το ‘ραβαν σφιχτά

στις απόκρυφες πτυχές

της πανσέληνης αθωότητας

τώρα τα παιδιά

γέρνουν ανέλπιδα

σε αποκαμωμένα προσκέφαλα

ζυμωμένα με λάσπη και σκόνη

στα κακοτράχαλα μονοπάτια

της άτακτης φυγής

ούτε μπαλωματής

απόμεινε κανένας

όπως τότε, έτσι και τώρα

με κουρέλια πολύχρωμα

απ’ των χορτάτων τ’ αποφόρια

να φράξει τις χαραμάδες

στα τριμμένα πανωφόρια

της καρδιάς μας

View original post 44 more words

Nanao Sakaki (1923-2008) If you have time / Αν έχετε χρόνο

If you have time to chatter,
Read books.
If you have time to read,
Walk into mountain, desert and ocean.
If you have time to walk,
Sing songs and dance.
If you have time to dance,
Sit quietly, you happy, lucky idiot.

Αν έχετε χρόνο να συνομιλήσετε,
Διαβάστε βιβλία.
Αν έχετε χρόνο να διαβάσετε,
Περπατήστε σ’ ένα βουνό, μια έρημο και έναν ωκεανό.
Αν έχετε χρόνο να περπατήσετε,
Τραγουδήστε τραγούδια και χορέψτε.
Αν έχετε χρόνο να χορέψετε,
Καθίστε ήσυχα, χαρούμενοι, τυχεροί ηλίθιοι.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Μιχάλης Κατσαρός, Ὁ Δοῦλος

Προσωπογραφία: Ιωάννης Μουχασίρης

Ὁ Δοῦλος ποὺ δραπέτευσε
ἔλεγε προσευχὲς στοὺς φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σὲ λιγδωμένα προσκέφαλα.
Ἐγὼ δὲν ἤλπιζα πὼς μπορεῖ νὰ σωθεῖ.
Οἱ χωροφύλακες ἔχουν γερὴ ὅραση –
δὲ διαλύονται μὲ αὐταπάτες καὶ ψυχοσάββατα.
Τώρα αὐτὸς ποὺ ἐπέμενε νὰ ρωτάει
φαίνεται θἆταν ἀποφασισμένος γιὰ θάνατο
ἢ θἆταν κατάσκοπος ποὺ δὲ φοβᾶται.
Ἐγὼ πάντως
ἐξακολουθῶ νὰ βλέπω τὸν ἐπερχόμενο
μεσαίωνα
μὲ φάλαγγες πιστῶν
μὲ ἀργυρᾶ δισκοπότηρα ἀφρίζοντα αἷμα
μὲ σημαιοστολισμοὺς καὶ παρελάσεις
μὲ ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εἰκόνες ἀπὸ παλιὲς ἐκστρατεῖες
καὶ τυφεκισμοὺς
ἥρωες μὲ αὐστηρὰ βλέμματα
Ἁμὲς δὲ γ᾿ ἐσόμεθα
πληρωμένη ἐκπαίδευση
θεὸς ἀγέρας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως
κλειδωμένα στὴν ἐποχὴ σὲ χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Ἂν ἄξαφνα σᾶς γεννηθεῖ τὸ ἐρώτημα
πὼς τὰ κατάφερε αὐτὸς ὁ θνητὸς
μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βαρύγδουπο διαπασῶν τῶν ὕμνων
νὰ δραπετεύσει μὲ ἀληθινὸ λαμπερὸν ἥλιο
μὲ ἀληθινὲς ἐξαρτήσεις τοῦ βίου –
ἂν δὲ μπορεῖτε νὰ καταλάβετε
τί τὸν ὁδήγησε σ᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο διάβημα
ποὺ βρῆκε τὴν ἔξοδο ἀφοῦ γύρω ἦταν μπετὸν
ἀφοῦ γύρω τραγουδοῦσε ἡ φοιτήτρια
ἕνα τραγούδι ἱστορικὸ παλιῶν ἡρώων
τότε
δὲ θά ῾χετε δεῖ κάτι κρυφὲς μικρὲς πόρτες
ὅμως ὁλοφάνερες στὰ μάτια τῶν εἰδικῶν
δὲν θἄχετε δεῖ τὸ ραγισμένο τοῖχο
ὅπου βλασταίνουν κάτι φυτὰ
πάνω σ᾿ ἀσβέστη κίτρινο ἀπ᾿ τὴν πολυκαιρία.
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.

*Πάρθηκε από εδώ: http://www.poiein.gr/2010/09/12/ieueco-eaooanuo-i-aiyeio-dhnioudhianaossa-ethaiico-iioaossnco/

Ovida Delect, Peine / Πόνος

Si trop battue
Je laisse un jour
Pencher sur la neige
L’âme violette

Si trop battue
Je laisse un jour
Tourner le ciel
D’acier mortel

Si trop battue
Je laisse un jour
Des mains crispées
Griffer la glace

Si trop battue
Je laisse un jour
Un long corps bleu
Porté à deux.

Πόνος

Τόσο πολύ δαρμένη
Θα αφήσω μια μέρα
Να γείρει πάνω στο χιόνι
Η μελανιασμένη ψυχή.

Τόσο πολύ δαρμένη
Θα αφήσω μια μέρα
Να γυρίσει ο ήλιος
Του θανάσιμου ατσαλιού

Τόσο πολύ δαρμένη
Θα αφήσω μια μέρα
Τα σφιγμένα χέρια
Να γρατζουνίσουν τον πάγο.

Τόσο πολύ δαρμένη
Θα αφήσω μια μέρα
Το ισχνό μπλαβιασμένο κορμί
Να το κουβαλήσουν δυο

*Από το “Neuengamme” (1945). Μετάφραση: Αλεξάνδρα Β.