Οι μέρες,
χαρτιά με ακλόνητα στοιχεία για την ενοχή σου,
να καίγονται.
Οι μέρες σου, έγγραφη ανάληψη ευθύνης
που καίγεται πριν σταλεί στην εφημερίδα.

Μέρες,
ποιητής γράφει γράμμα
που μένει στο συρτάρι
που δεν θα συγκλονίσει τους εγγράμματους πάροικους,
παρουσιάζοντας τη θηριωδία της μυρωδιάς μας,
Δεν θα το στείλει
Οι μέρες στο συρτάρι

Να καίγονται οι μέρες.

Και σε κάποια γιορτή
οι μέρες θα σου στείλουν το μήνυμα
που δεν έστειλες
και αφηρημένος
μιλώντας στο τηλέφωνο
ή
τρέχοντας να ανοίξεις την πόρτα στη γυναίκα
προσάναμμα στο τζάκι πάλι θα το στείλεις.

*Από τη συλλογή «Προσάναμμα», Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα 2013.

πρωτοχρονιάς πυροτεχνήματα
ακούς πόσο απόκρημνα
ρέουμε
από στιγμή σε στιγμή;

τόσο σφιχτά αγκαλιάστηκαν
που διαπέρασαν ο ένας τον άλλο
από εδώ σου μιλώ τώρα
είμαι ο κόμπος
των ανθρώπων μου

το σπίτι είναι μια λευκή σημαδούρα μες στη θάλασσα
στο σπίτι φτάνεις μόνο κολυμβητής ή καΐκι
πιάνεσαι απ’
το σπίτι
ξαποσταίνεις
αν αφεθείς βουλιάζει
γύρω από το σπίτι έχει μόνο νερό
αυτό δε σε πειράζει
το σπίτι σε έκανε κολυμβητή
δεν έχει δρόμο για το σπίτι
το χάνεις από παντού
το σπίτι έχει ρίζες
ένα τσουβάλι άμμο κι ένα σχοινί
σαν ανάποδο μπαλόνι
χτίζεται η οικογένεια
το σπίτι είναι μια λευκή σημαδούρα μες στη θάλασσα
όταν φτάσεις καταλαβαίνεις
πως είναι μια γριά σειρήνα με άσπρο πλαστικό κύπελλο

ματόχαντρο

στη μικρούλα μας
ας στάξει
άσπρο φως
και στον κόσμο
η μικρούλα μας

όταν ακουμπώ τα παγωμένα σου πόδια
ξέρω
κάπου εκεί στο βόρειο πόλο
υπάρχει ένας εσκιμώος
που έχει πάντοτε
πόδια ζεστά
στον καταυλισμό
τον έχουν για μάγο

«Τρεις μέρες κι ένα τρίτο», Εκδόσεις Θράκα, Νοέμβριος 2016.

αγκαλιάζοντας σ’ ένα όνειρο τη σκιά σου
τα οστά μου κύρτωσαν σαν τα λουλούδια

*

τούτα τα μάτια
ανοίγουν μονάχα
για να αξιολογήσουν την απουσία

*

ποιος με έχασε
στη σιωπή φάντασμα των λέξεων

*

βήματα στην αχλή
του κήπου με στους’ πασχαλιές

*

η καρδιά που επιστρέφει
στο μαύρο στο φως

*

ένα ολόφωτο χωριό θα φλέγεται στον ίσκιο

*

όχι μακριά από το ξημέρωμα γεννιέται η μέρα
όραμα των τελευταίων λουλουδιών
το φως παιχνιδίζει στο πρόσωπό μου
που περίμενα στους γάμους των τεσσάρων στοιχείων

*

να θες να μείνεις θέλοντας να φύγεις

*

αν μονάχα ανάβανε τα χείλη μου μια φωτιά
να καούν οι συλλαβές που δεν αρθρώνονται

*

το μεγάλο πουλί με στους’ αχυρένιο σώμα
παίζει στους’ αόρατο πιάνο στους’ ανέμου

*

πιστεύω στους καθρέφτες

*

μεθυσμένη από σιωπή
εγκαταλελειμένων κήπων
η μνήμη μου ανοίγει και κλείνει
σαν μια πόρτα στον άνεμο

*

και επιτέλους

*

ένας ύμνος χωρίς θλίψη
ένα όνειρο σαν ένα αστέρι

*Από το βιβλίο «Αλεξάνδρα Πισάρνικ Ποιήματα», Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριο 2014. Μετάφραση: Στάθης Ιντζές.

όπου όλα συμβαίνουν σε λάθος χρόνο, σε μια στιγμή
όπως κάποτε, λίγο μετά το τέλος της γιορτής

μου φτάνει μια πρόσκληση, σε μια ζωή εκπρόθεσμη
που μετρούμε τ’ άστρα, ανεβασμένοι στο φως τους

Μαθαίνουμε την ταχύτητα,
μαθαίνουμε ξανά το πρώτο βήμα της ζωής μας
Να περπατάμε

Εκπρόθεσμα να ρίχνουμε γιασεμιά,
μικρά χαμόγελα στις ρωγμές των καιρών
να φέρουμε λίγη βροχή ξανά στο σκονισμένο τρένο μας
λευκό και μπλε και γκριζο, μαύρο και κόκκινο, χρώματα ανάμεικτα
να ψαρεύουμε στον χορό της βροχής
μικρά χαμόγελα

Ίσως πάλι, να μας δούμε με το ψηλαφητό βλέμμα
σε ξεχασμένες πόλεις, σε παλιά λιμάνια
σκιές που μακραίνουν, σαν να επιστρέφουν

Φάροι στα σκοτάδια μιας άγριας νύχτας
που ξεσπούν τα κύματα
στους σκαμμένους ακλόνητους βράχους
που σείονται συθέμελα

Οκτώβριος 2019

STONES

Daybreak will be cool, the palest green.
Great stones in the tide into numb.

But she will make the hour her own,
an interim that sets the world apart.

ΠΕΤΡΕΣ

Το ξημέρωμα θα είναι δροσερό, το πιο απαλό πράσινο.
Μεγάλες πέτρες στην παλίρροια να μουδιάζουν.

Αλλά θα κάνει την ώρα δική της,
κάτι προσωρινό που ξεχωρίζει τον κόσμο.

LANDSCAPE

A gleam on the turned six,
Shifting planes of cloud.
I cut a wedge of days.
Somewhere the levels
Coalescing in a band of light.

ΤΟΠΙΟ

Μια λάμψη που έγινε έξι,
Μετατόπιση σχεδίων του σύννεφου.
Έκοψα μια σφήνα ημερών.
Κάπου τα επίπεδα
Συγκεντρώνονται σε μια ζώνη φωτός.

*Από τη συλλογή ”From the flow”, TAXVS 1983. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Χτυπώ τις πόρτες σας τη νύχτα
Εγώ ύπνο δεν έχω
Γυρίζω στα σπίτια σας
Σκορπώ την αγρύπνια μου
Σας χτυπώ με μανία
Πόρτες αμέτρητες
Λίγοι ανοίγουν

Οι πιο πολλοί
Κοιμούνται βαθιά
Λήθαργο
∆ίχως όνειρα
Όσο κι αν τους χτυπώ
∆εν ακούγεται

Όμως κάποιοι ανοίγουν
Κάποιοι που ξενυχτούν
Και βλέπουν μόνο εφιάλτες
Κι ο πιο συχνός τους
Κι ο χειρότερος
Είναι πως έρχομαι
Και τους χτυπώ
Τη νύχτα

*Από τη συλλογή “Ανθρωποθυσία”, 2014.

Ονειροποίησηουρανοποίησηωραιοποίησηηρωωποίησηενοποίηση
Νεοποίησηενεργοποίησηπροςποίησηπαραποίησηαπλοποίηση
Θραυσματοποίησημετοκαλημεραποίησησημαντικοποίησηερωτοποίηση
Αγγελοποίησημεγιστοποίησησυνειδητοποίησηβυθοποίησηαδερφοποίηση
Ζευγαροποίησηπροσωποποίησημυστικοποίησηταυτοποίησηαιματοποίηση
Αλφαβητοποίησηαυτοποίησηλαβυρινθοποίησηκαθρεφτοποίηση
Μυθοποίησηρευστοποίησηχρονοποίησηχασισοποίησηκειμενοποίηση
Πολιτικοποίησηαντιποίησηεκποίησηπαραποίησηπροσποίησησηματοποίηση
Μεταποίησηνευροποίησηλογοποίησηχρωματοποίησησυμμαχοποίηση
Πρωτογονοποίησηηλιοποίησηπραγματοποίησηπιστοποίησςοπωςποίηση
Ευρωποίησηκρασοποίησηκοκκινοποίησηαισθητοποίησηγραμματοποίηση
Πολυποίησηστερεοποίησηκινητοποίησηακινητοποίησηαδρανοποίηση
Αθηνοποίησηελληνοποίησησχηματοποίησηισλαμοποίησηθεματοποίηση
Eθνικοποίησηπαραμυθοποίησηκλασικοποίησηστιχοποίησηχριστιανοποίηση
Τροχοποίησηαρσενικοποίησηαφηγηματοποίησηποδηλατοποίηση
Παπαγαλοποίησηιστορικοποίησηξυλοποίησηαριθμοποίησηυστεροποίηση
Κρητικοποίησηκλωνοποίησητρικαλοποίησηκρανιοποίησηεχθροποίηση
Εγκεφαλοποίησηαισθητικοποίησηφθοροποίησηδιαποίησημονοποίηση
Λασποποίησησυντηρητικοποίησηποινικοποίησηδουλοποίησημετοετσιποίηση
Εμπορευματοποίησηχοντροποίησηχασαποποίησηχρηματοποίηση
Γρονθοκοποίησηκοκαλοποίησηκομματικοποίησηφτηνοποίησηξυλινοποίηση
Διαγραμματοποίησητριγωνοποίησησταυροποίησηφαρμακοποίηση
Αυνανοποίησηπονηροποίησητοιχοποίησησαλαμοποίησηνεκροποίηση
Σχηματοποίησημεγαποίησηθυληκοποίησηβιετναμοποίηση
Γεωμετρικοποίησηιδρυματοποίησηεπιπεδοποίησηελαχιστοποίηση
Κακοποίησηστεγανοποίησητηλεποίησητιποταποίησηλαστιχοποίηση
Μικροποίησηνεονεοποίησηκινητοποίησηαντιποίησησπινθηροποίηση
Τιναλεειηποίησηθαλασσοποίησηφτεροποίησησυννεφοποίηση
Νεροποίησηψυχοποίησηγονιμοποίησηποντοποίησηπιστοποίηση
Ψηφιοποίησηπυροποίησηβρεφοποίησηβροχοποίησηχοροποίηση
Ηφαιστειοποίησησεληνοποίησημεγαλοποίησηθεοποίησητιτανιοποίηση
Παραλληλοποίησητιθαπειποίησηηλεκτροποίησηρηγματοποίηση
Αντικειμενοποίησησυγκεκριμενοποίησηηχοποίησηοπτικοποίηση
Τελειοποίησηπεριπλοκοποίησηπολλαπλοποίησηαντιθετοποίηση
Τεχνοποίησηεικονοποίησησημαντικοποίησηγιγαντοποίηση
Κεραυνοποίησηθαυματοποίησητεκνοποίησημονιμοποίηση
μετοκαληνύχταποίησηκινητοποίηση

ΘΡΗΝΩΝΤΑΣ―
κυρίως
ό,τι
παρελθοντικό
Η απώλεια
βαραίνει και
ακόμα
συγκλονίζει
Κανένας
να τη μοιραστεί
(ακίνητα)
τα δέντρα
Τα φυλλώματά τους
έπεσαν―
ετούτο
παραμένει
Οι λέξεις―
η ανάσα αυτή―
εσύ― όχι―
εγώ;

Πώς να συγκολλήσεις
τα πράγματα
λες και όχι
σπασμένα
πώς τα χέρια
που με κονίαμα
και άργιλο
επιχειρούν
τα ερείπια συνειδητοποιούν
ανακαλύπτοντας ότι
το καθετί
αποδεικνύεται
πάντοτε
αδιαχώριστο
από τη μορφή που
εξ αρχής διανοημένο.

Εάν υπήρχε ο θάνατος μονάχα,
ποια θα ήτανε η διαφορά;
Μπαίνουμε σε ένα δάσος
από όπου διέξοδος καμιά,
όμως εν τω μεταξύ τα δέντρα
μαζεύουνε ήλιο και αέρα και
εμείς πατάμε τη γη ίσαμε να γίνει σκόνη.
Η αναπνοή μετατρέπεται σε λουλούδι
που μας ξαφνιάζει βγαίνοντας από το στόμα.

*Από τη συλλογή “Livingdying”, New Directions 1970. Μετάφραση: Χ. Αγγελακόπουλος [από ανάρτησή του στο Facebook που την αφιερώνει στον Βάσο Γεώργα].

Ήχησε τις ισορροπίες
Απομακρύνονται
Δεν το συνηθίζω
Τώρα θα μιλήσω
Τι συνέβη
Κανείς δεν έμαθε
Στο παραμικρό λάθος
Πετάχτηκαν μαχαίρια
Ήχησε τις ισορροπίες
Είχα σκοπό να πιω
Για να ξυπνήσω
Για να ηχήσω
Ρηχά τα καλώδια
Ακριβά τα διόδια

Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί,
η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει.

Μόνη, ξυπόλητη
σέρνει το άδειο καρότσι της
στα γυμνά πεδία της ατέλειωτης σφαγής,
γόνιμη σαν μαγιάτικη βροχή,
ευλογημένη ως μάννα εξ ουρανού.

Η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει.
Θα αγοράσει την ταπεινή ζωή
με το ακριβότερο νόμισμα
για τις χαρές που δεν ήρθαν ποτέ,
για τα γκρεμισμένα όνειρα.

Η Άννα Φίρλινγκ θα εξοφλήσει,
με το μαύρο γάλα των παιδιών της.
Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί,
μιλώ σε έναν καινούργιο κόσμο,
χωρίς ζωή καταραμένη,
χωρίς Τετάρτη των τεφρών,
χωρίς επιούσιο ταπεινωτικό,
χωρίς τοτέμ,
χωρίς λυγμό,
χωρίς μαστίγιο και σταυρό,
χωρίς θεό-αφεντικό.

Κουράγιο, Άννα, το μέλλον έχει ήδη ξεκινήσει.

*Από εδώ: https://www.monocleread.gr/2017/11/21/giwrgos-kozias-anna-firling/?fbclid=IwAR2SaIxTuXpRmsmYUjy5r-WkRLhMkW6tbHsYD1127Euly0IHH9EIesCYdAM