Ήταν όμορφα, εκεί έξω
ερωτευόμασταν,
αντλούσαμε
το μεδούλι της ζωής

Ήταν όμορφα, εκεί έξω
ζούσαμε την ιαχή της λάμψης

Όμως ποιος μετανιώνει εκεί χάμω,
ποιος σέρνει την πίσσα του εφιάλτη;
*

Εμείς εκπνέουμε μιαν άλλη φύση
Την απαράλλαχτη
ταυτότητα
Το αίνιγμα των χρόνων,
των αιώνων

Σαν από θέατρο, οι γελωτοποιοί
αγκομαχούν καθώς γελούν,
να διχάσουν τον θεατή

Κι εκείνος μόνος, σαν από όνειρο
χαμογελά στους ξένους
πορφυρούς
που από αίμα γλέντησαν την ζωή
και στο αίμα θα πλαγιάσουν,
ατρόμητοι

Κι εγώ στο τέλος παρακολουθώ
με ανάσα, βαθιά
ακολουθώ το πνεύμα
στην λήθη
αναμένω την ευφορία
*

Την στιγμή της παύσης

Εκεί στην στίξη απομένω∙

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://vallgrey.com/2021/03/25/martiria/

Sous l’étoile trop pure
Du grand ciel froid
La toile de la tente
Au vent qui tourmente
Claque – et c’est la voile
Des galères d’autrefois.
Oppressés, compressés
Les prisonniers s’irritent
Des toux rocailleuses
Et des voix pleureuses
Des mourants qui s’agitent.
Le projecteur est dur
La sentinelle boit
Je ferme mes gerçures
Et mes lèvres sans joie.
Le projecteur est dur
La sentinelle boit
J’étire mes jointures
Et fais craquer le bois.

Κάτω από το πεντακάθαρο αστέρι
Του μεγάλου ψυχρού ουρανού
Το πανί της σκηνής
Στον άνεμο, που βασανίζει
Χτυπάει – και είναι το πανί
Στις παλιές γαλέρες.
Καταπιεσμένοι, συμπιεσμένοι
Οι κρατούμενοι θυμώνουν
Βραχνός βήχας
Και φωνές πένθους
Ετοιμοθάνατοι που αναστατώνονται.
Ο προβολέας είναι σκληρός
Η φρουρός πίνει
Κλείνω τις σχισμές μου
Και τα χείλη μου χωρίς χαρά.
Ο προβολέας είναι σκληρός
Η φρουρός πίνει
Τεντώνω τις αρθρώσεις μου
Και σπάω το ξύλο.

*Από το “Neuengamme” (1945). Μετάφραση: Αλεξάνδρα Β.

An autumn equinox,
we make a fire
in the courtyard: sparks
gust into the black air,
and all seasons are enfolded
in these flames:
snow gathers and tips the lilac twigs;
a stinkhorn rises
out of dirt below a watersprout;
ants climb the peony stalks;
and, gazing into coals,
I skydive and pass through
stages of youth: at first,
I climb a tower and,
looking out, find the world tipped;
then I dash through halls:
if ripening is all,
what can the dead teach us?
We who must rage and lust,
hurtle zigzagging between cars
in traffic, affirm
the call to abandon illusions
is a call to abandon
a condition that requires illusions;
and, as I pull the cord,
spring rips and blooms;
on landing, I sway on earth.

Φωτιά στην αυλή
Την εαρινή ισημερία,
ανάβουμε φωτιά
στην αυλή: σπίθες
ανεβαίνουν σε ριπές στον μαύρο αέρα,
και όλες οι εποχές τυλίγονται
στις φλόγες:
το χιόνι μαζεύεται και κάνει τα μαβιά κλαδάκια να γέρνουν·
ένα μανιτάρι φυτρώνει
μέσα απ’ το χώμα κάτω από μια πηγή·
μυρμήγκια σκαρφαλώνουν στα κοτσάνια της παιώνιας·
και, κοιτάζοντας τα κάρβουνα,
βουτώ από τον ουρανό και περνώ από
εποχές νεότητας: στην αρχή
ανεβαίνω σ’ έναν πύργο και,
κοιτώντας έξω, βλέπω τον κόσμο γυρισμένο ανάποδα·
έπειτα ορμώ μέσα σε αίθουσες:
εάν η ωριμότητα είναι το παν,
τότε τι μπορούν να μας διδάξουν οι νεκροί;
Εμείς, που οφείλουμε να ωρυόμαστε και να λαχταράμε,
χιμάμε κάνοντας ζιγκ ζαγκ ανάμεσα σε αυτοκίνητα
στην κίνηση, επιβεβαιώνουμε ότι
το κάλεσμα να εγκαταλείψουμε τις ψευδαισθήσεις
είναι ένα κάλεσμα να εγκαταλείψουμε
μια κατάσταση που απαιτεί ψευδαισθήσεις·
και, καθώς τραβώ το καλώδιο,
η άνοιξη περνάει βολίδα κι ανθίζει·
σαν προσγειώνομαι, ταλαντεύομαι πάνω στο έδαφος.

*Μετάφραση: Χριστίνα Λιναρδάκη

**Αναδημοσίευση από εδώ: http://stigmalogou.blogspot.com/2020/10/arthur-sze.html

Οι μέρες,
χαρτιά με ακλόνητα στοιχεία για την ενοχή σου,
να καίγονται.
Οι μέρες σου, έγγραφη ανάληψη ευθύνης
που καίγεται πριν σταλεί στην εφημερίδα.

Μέρες,
ποιητής γράφει γράμμα
που μένει στο συρτάρι
που δεν θα συγκλονίσει τους εγγράμματους πάροικους,
παρουσιάζοντας τη θηριωδία της μυρωδιάς μας,
Δεν θα το στείλει
Οι μέρες στο συρτάρι

Να καίγονται οι μέρες.

Και σε κάποια γιορτή
οι μέρες θα σου στείλουν το μήνυμα
που δεν έστειλες
και αφηρημένος
μιλώντας στο τηλέφωνο
ή
τρέχοντας να ανοίξεις την πόρτα στη γυναίκα
προσάναμμα στο τζάκι πάλι θα το στείλεις.

*Από τη συλλογή «Προσάναμμα», Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα 2013.

πρωτοχρονιάς πυροτεχνήματα
ακούς πόσο απόκρημνα
ρέουμε
από στιγμή σε στιγμή;

τόσο σφιχτά αγκαλιάστηκαν
που διαπέρασαν ο ένας τον άλλο
από εδώ σου μιλώ τώρα
είμαι ο κόμπος
των ανθρώπων μου

το σπίτι είναι μια λευκή σημαδούρα μες στη θάλασσα
στο σπίτι φτάνεις μόνο κολυμβητής ή καΐκι
πιάνεσαι απ’
το σπίτι
ξαποσταίνεις
αν αφεθείς βουλιάζει
γύρω από το σπίτι έχει μόνο νερό
αυτό δε σε πειράζει
το σπίτι σε έκανε κολυμβητή
δεν έχει δρόμο για το σπίτι
το χάνεις από παντού
το σπίτι έχει ρίζες
ένα τσουβάλι άμμο κι ένα σχοινί
σαν ανάποδο μπαλόνι
χτίζεται η οικογένεια
το σπίτι είναι μια λευκή σημαδούρα μες στη θάλασσα
όταν φτάσεις καταλαβαίνεις
πως είναι μια γριά σειρήνα με άσπρο πλαστικό κύπελλο

ματόχαντρο

στη μικρούλα μας
ας στάξει
άσπρο φως
και στον κόσμο
η μικρούλα μας

όταν ακουμπώ τα παγωμένα σου πόδια
ξέρω
κάπου εκεί στο βόρειο πόλο
υπάρχει ένας εσκιμώος
που έχει πάντοτε
πόδια ζεστά
στον καταυλισμό
τον έχουν για μάγο

«Τρεις μέρες κι ένα τρίτο», Εκδόσεις Θράκα, Νοέμβριος 2016.

αγκαλιάζοντας σ’ ένα όνειρο τη σκιά σου
τα οστά μου κύρτωσαν σαν τα λουλούδια

*

τούτα τα μάτια
ανοίγουν μονάχα
για να αξιολογήσουν την απουσία

*

ποιος με έχασε
στη σιωπή φάντασμα των λέξεων

*

βήματα στην αχλή
του κήπου με στους’ πασχαλιές

*

η καρδιά που επιστρέφει
στο μαύρο στο φως

*

ένα ολόφωτο χωριό θα φλέγεται στον ίσκιο

*

όχι μακριά από το ξημέρωμα γεννιέται η μέρα
όραμα των τελευταίων λουλουδιών
το φως παιχνιδίζει στο πρόσωπό μου
που περίμενα στους γάμους των τεσσάρων στοιχείων

*

να θες να μείνεις θέλοντας να φύγεις

*

αν μονάχα ανάβανε τα χείλη μου μια φωτιά
να καούν οι συλλαβές που δεν αρθρώνονται

*

το μεγάλο πουλί με στους’ αχυρένιο σώμα
παίζει στους’ αόρατο πιάνο στους’ ανέμου

*

πιστεύω στους καθρέφτες

*

μεθυσμένη από σιωπή
εγκαταλελειμένων κήπων
η μνήμη μου ανοίγει και κλείνει
σαν μια πόρτα στον άνεμο

*

και επιτέλους

*

ένας ύμνος χωρίς θλίψη
ένα όνειρο σαν ένα αστέρι

*Από το βιβλίο «Αλεξάνδρα Πισάρνικ Ποιήματα», Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριο 2014. Μετάφραση: Στάθης Ιντζές.

όπου όλα συμβαίνουν σε λάθος χρόνο, σε μια στιγμή
όπως κάποτε, λίγο μετά το τέλος της γιορτής

μου φτάνει μια πρόσκληση, σε μια ζωή εκπρόθεσμη
που μετρούμε τ’ άστρα, ανεβασμένοι στο φως τους

Μαθαίνουμε την ταχύτητα,
μαθαίνουμε ξανά το πρώτο βήμα της ζωής μας
Να περπατάμε

Εκπρόθεσμα να ρίχνουμε γιασεμιά,
μικρά χαμόγελα στις ρωγμές των καιρών
να φέρουμε λίγη βροχή ξανά στο σκονισμένο τρένο μας
λευκό και μπλε και γκριζο, μαύρο και κόκκινο, χρώματα ανάμεικτα
να ψαρεύουμε στον χορό της βροχής
μικρά χαμόγελα

Ίσως πάλι, να μας δούμε με το ψηλαφητό βλέμμα
σε ξεχασμένες πόλεις, σε παλιά λιμάνια
σκιές που μακραίνουν, σαν να επιστρέφουν

Φάροι στα σκοτάδια μιας άγριας νύχτας
που ξεσπούν τα κύματα
στους σκαμμένους ακλόνητους βράχους
που σείονται συθέμελα

Οκτώβριος 2019