Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Δύο ποιήματα / Two poems

ΗΛΕΚΤΡΙΣΕ

Θα επέστρεφες από ταξίδι.
Στο τηλέφωνο μού περιέγραψες
το τοπίο που διέσχιζες με το αυτοκίνητο,
τη διαύγεια και τα εξαιρετικά χρώματα της μέρας.
Ο ήχος της φωνής σου
άγγιξε, ηλέκτρισε με έρωτα όλο το σώμα μου.

Ένα ντελίριο.
Εκτυφλωτικός και πανίσχυρος ο έρωτάς μας.

CHARGED

You had returned from some trip.
On the phone you described to me
the landscape you crossed by car,
the clarity and special colours of the day.
The very sound of your voice
touched and charged my body with desire.

Our passion
a delirium, which blinds and overwhelms.

*

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΟΥ

Φέγγος, αγλάισμα της ψυχής μου.
Σ’ ερωτεύτηκα,
και το λάγγεμα απύθμενο,
ίμερος ολοκληρωτικός.

Πέρα από τις δυνάμεις μου
να λύσω τα δεσμά
που με φέρνουν σε σένα.
Μαγικά δεσμά, ισόβια.

WELL BEYOND MY POWERS

My soul’s adornment and light.
I fell in love with you
and surrendered to complete
fathomless desire.

To undo the fetters
that bind me to you
is well beyond my powers.
Such magical fetters, for life.

*From the book “TRAGEDY and the DEN of the SENSES”, Alfeios Editions, 2020. Translated from Greek by Douglas Babington.

Alda Merini, Δύο ποιήματα

Μ’ αρέσει το ρήμα νιώθω

Μ’ αρέσει το ρήμα νιώθω…
Νιώθω τον φλοίσβο της θάλασσας,
νιώθω τη μυρωδιά της.
Νιώθω τον αχό της βροχής
που σου βρέχει τα χείλη,
νιώθω την πένα
που χαράζει συναισθήματα
σ’ έν’ άσπρο φύλλο.

Νιώθω τη μυρωδιά εκείνου που αγαπάς,
νιώθω τη φωνή του
και το νιώθω με την καρδιά.
Νιώθω είναι το ρήμα
των συγκινήσεων,
που λικνίζεται πάνω στη ράχη
του κόσμου
και νιώθεται…


Και ακόμα πιο εύκολo

Και ακόμα πιο εύκολο θα μου ’ταν
να κατεβώ σ’ εσένα από τις πιο σκοτεινές σκάλες,
εκείνες του πόθου που μου χιμάει
σαν στερημένος λύκος μες στη νύχτα.

Ξέρω καλά πως θα έδρεπες τους καρπούς μου
με της συγγνώμης τα σοφά χέρια…

Και ξέρω επίσης πως μ’ αγαπάς με αγάπη
αγνή, απέραντη, βασίλειο της θλίψης…

Το δάκρυ μου όμως για σένα εγώ το ’σβησα
μέρα τη μέρα σε άπλετο φως
κι αμίλητη το ξαναστήνω στα μάτια μου
που, όταν σε κοιτάζω, τρέφονται μ’ αστέρια.

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου

**Παρμένα από εδώ: http://www.poiein.gr/2020/11/01/alda-merini-21-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85-1931-1-%CE%BD%CE%BF%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-2009-%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1/?fbclid=IwAR0Ggu7fVuStT4macd9XMfacx9k1flOIcp4ClSlkSHdNJzwPBwjfRqLTj1M

Πουπερμίνα, Η γοργόνα


Juan Muñoz (Spain), A Room Where it Always Rains

[Μνήμη Ε.Τ.*]

Το καμένο σουτιέν

μιας Cécile

έναν Μάη

νίκησε την εντροπία

της στάχτης του

ανασύστησε την

σομόν δαντέλα

πέταξε ψηλά και

κρεμάστηκε σε γυμνό κλαδί

-Γι’ αυτό, απόρησε,

καήκαμε εμείς;

Για τούτες τις ειδήσεις

σπάσαμε με τις ντουντούκες

της επιθυμίας τα δεσμά;

Με μιας τότε σηκώθηκαν

ανταριασμένες

η Έμιλυ

η Βιρτζίνια

η Καλλιρρόη

μα και η ίδια η καμία

η Cécile

πήγαν μαζί να βρουν

την πληγωμένη

στα νερά της Ρόδου

της δώσανε φιλί γλυκό

την αγκαλιάσαν

κι εκείνη λευκή

απ’ τον αφρό ξεπρόβαλε

και μίλησε

Κορίτσια,Μη φοβάστε!
(*Ελένης Τοπαλούδη)…

Ν. Συριάκκης, Ένα ποίημα για τον εργάτη

Εργάτη: Τι έχεις και βογγάς
Και βαριαναστενάζεις,
Αφού εσύ ‘σαι το θεριό
Γιατί βοήθεια κράζεις;

Γιατί δεν αντρειώνεσαι
Τα σίδερα να σπάσης;
Μέσα στο δόλιο συ κλουβί
Ως πότε θα σπαράζεις;

Ακόμη δεν κατάλαβες
Την τόση δυναμή σου;
Ξύπνα λοιπόν και σύντριψε
Όλα με την πυγμή σου!

*Ο Ν. Συριάκκης ήταν εργάτης καπνεργοστασίου στο Βόλο. Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Εργάτης” της ίδιας πόλης, στις 13 Οκτώβρη 1909.

Χρίστος Κασσιανής, θορυβώδεις επίλογοι

οι επίλογοι κάνουν τον θόρυβο

Μη θορυβείτε, τέρμα οι παρεμβολές
να γίνει επίλογος αδημονείτε
στο πέταγμα των σκιών υπό τον ήλιο

θα επιβιώσουν οι Ισχυροί, μονολογούνε
η γάτα παίζει με τα πεσμένα φύλλα
το πλήθος συγκεντρώθηκε τον αποδιοπομπαίο ν’ αποθεώσει

καλύτερο δεν έχει
στο πλήθος που τρέχει
με τις παλιωμένες του μάσκες

Νοέμβριος 2020

Αντώνης Μπουντούρης, Πάσχα

Το χεροπάλεμα της σάρκας
κι η απαντοχή στον Τίμιο θάνατο.

Μια χαρά
σαν αυτή που γειτονεύει
με τις Κυριακές.

Διεσταλμένα τα μάτια μου

Στον τρόμο και στο Θαύμα.

Constantine P. Cavafy-Poems

vequinox's avatarManolis

ΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΤΡΑΠΈΖΙ

Θάναι μόλις είκοσι δυό ετών.

Κι όμως εγώ είμαι βέβαιος που, σχεδόν τα ίσα

χρόνια προτήτερα, το ίδιο σώμα αυτό το απήλαυσα.

Δεν είναι διόλου έξαψις ερωτισμού.

Και μοναχά προ ολίγου μπήκα στο καζίνο

δεν είχα ούτε ώρα για να πιω πολύ.

Το ίδιο σώμα εγώ το απήλαυσα.

Κι αν δέν θυμούμαι, που ένα ξέχασμα μου δέν σημαίνει.

Α, τώρα, να, που κάθησε στο διπλανό τραπέζι

γνωρίζω κάθε κίνησι που κάμνει, κι απ’ τα ρούχα κάτω

γυμνά τ’ αγαπημένα μέλη ξαναβλέπω.

THE NEXT TABLE

He must be barely twenty two years old.

And yet I am certain that the same number

of years ago, I enjoyed this same body.

It is not an erotic flush at all.

And it was just a little while ago that I entered the casino;

so I haven’t had time to drink much.

I enjoyed this same body.

And if I don’t…

View original post 32 more words

Ζωή Καραπατάκη, Στην πόλη μας

αυτό που τρίζει μέσα στη σιωπή
είναι το μονοπάτι σου
που τώρα μόνο του πάει και πάει

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ, διήγηση

Όλα τα σύμφωνα δεν έφταναν
για να ψελλίσουν τη συννεφιά
Το εμβαδόν της αν και απροσδιόριστο
τα κατάφερε και χώθηκε από νωρίς το πρωί
έτσι όπως ήταν σύσσωμο
ανάμεσα στην καρδιά και το σηκώτι
Και τότε μια υγρασία
τα κάλυψε όλα
Τα βλέμματα
Τις φωνές
Τις κινήσεις
σαν να μην τα είχε δει ποτέ ο ήλιος
Και τα στόματα
μια λίμνη έγιναν
τόσο ατάραχη
που θα πίστευε κανείς
ότι δεν είχαν μιλήσει ποτέ

Αυτά συνέβησαν μόλις
ολοκληρώθηκε η οδηγία – διαταγή
από τα μεγάφωνα της –
νέου τύπου – πόλης μας

Φωνή απ’ την Θάλασσα | Πάνος Κεφαλάς

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

kefalas

Ο Κέρουακ είπε «Ίσως αυτό να είναι η ζωή. Ένα κλείσιμο του ματιού στα αστέρια. Σ’ αυτή την αιώνια αναζήτηση αλήθειας, ο ποιητής είναι μόνος. Προσπαθεί να γίνει παντοτινός σε μία κοινωνία που βασίζεται στον χρόνο». Από το πρωί, τα λόγια αυτά με βασανίζουν.
Σήμερα δεν ταξίδεψα στην νεραντζιούπολη.
Δεν γνώρισα κάποιον άγνωστο στο μετρό ή στον ηλεκτρικό.
Δεν έβγαλα ούτε μία φωτογραφία.
Σήμερα γνώρισα τη θάλασσα.
Ήταν κρυμμένη σε δύο μάτια.
Σήμερα μίλησα με τη θάλασσα.
Της εξομολογήθηκα τις σκέψεις μου και τις αμαρτίες μου.
Μερικούς από τους πόνους και τις απογοητεύσεις που βίωσα τον περασμένο χρόνο.
Η θάλασσα με άκουσε με κάθε ειλικρίνεια.
Ταυτίστηκε μαζί μου.
“Πονώ με τον πόνο σου, πάω προς το βυθό σου”, αναφώνησε με θλίψη.
Δεν πίστευα ότι θα έκανα ακόμη ένα ταξίδι.
Μα όπως ο ύπνος φέρνει όνειρα, έτσι και η θάλασσα φέρνει ελπίδες.
Φοβήθηκα!
Κι η θάλασσα ένιωσε τον φόβο μου.
Κι…

View original post 186 more words