Η κοπέλα απέναντι στο άλσος
συνομιλεί μ’ επιθυμίες κι ατσάκιστα μυστικά.
Τα χέρια της δείχνουν τους δρόμους
τα πόδια της προσανάβουν το τραγούδι της χλόης
τα μάτια της καλημερίζουν το δροσερό φως.
Ο ήλιος λάμπει στο μέτωπό της
το μέτωπό της λάμπει πιο καλά από τον ήλιο.
Τα ανεξάντλητα μαλλιά της μουσική
που θέλει να τρελαθεί.
Ολόκληρη είναι το καλωσόρισμα της αγάπης
ο πιο αρμόδιος τίτλος της Κυριακής

*Από την ενότητα “Σπασμένος καιρός”, στη συλλογή “Στάσεις στο μέλλον”.

Τα μολύβια

Από τα μηχανικά
πάντα προτιμούσα τα ξύλινα μολύβια.
Είναι αυτή η αίσθηση προσωρινότητας
που σου προσφέρουν.

Κάθε ξυσιματιά
κι ένας μικρός θάνατος.

*

Το αποτσίγαρο

Το αποτσίγαρο αυτό
πάνω στο πεζοδρόμιο
μάταια προσμένει
μια τελευταία ρουφηξιά.

*

Τα βήματα

Τα λασπωμένα βήματα στο πάτωμα
μην βιάζεσαι να καθαρίσεις
είναι πρωί ακόμη
κι έξω
βρέχει.

*Από τη συλλογή “Τα κάρβουνα”, (.poema..) εκδόσεις, 2014.

Σημείωση 3

Θυμάμαι που τα βιβλιοπωλεία ήταν ο κόσμος μας.
Εκεί βρίσκαμε τα κοστούμια που θα φορέσουμε για την καθημερινή μας παράσταση. Τότε που μιλούσαμε με τίτλους και σπάζαμε τη ζωή μας σε κομμάτια για να την κάνουμε περιλήψεις σε οπισθόφυλλα.
Τώρα προτιμώ εκδόσεις άδειες, λευκές. Χωρίς τίτλους, περιεχόμενα ή περιλήψεις. Οι λέξεις να λείπουνε για-τί τις κάναμε να τσακωθούν. Τις προδώσαμε και τώ-ρα παρουσιάζονται σαν μαύρες κηλίδες που περιφέ-ρονται άτακτα στα πλαίσια της σελίδας.
Για αυτό προτιμώ πια λευκές σελίδες. Φτιάχνω μόνος μου τις ιστορίες. Παίρνω κενές σελίδες, τις δένω μαζί και τις βάζω στο ράφι. Το μέγεθος του βιβλίου εξαρ-τάται από το πόσο διαρκεί η καθημερινή παρουσία σου στον καθρέφτη μου.
Τις εκδόσεις μου τις λέω «Άχρωμη Καθημερινότητα» και είναι εκτός εμπορίου.

Σημείωση 4

Πήραμε το καλοκαίρι από το αυτί κα, το σύραμε μαζί μας για να το κάνουμε να κρατήσει.
Αλλά δεν αντέξαμε.
Ούτε εμείς ούτε αυτό.
Και καήκαμε.

Σημείωση 5

Στέκω να κοιτάζω τον υπνόσακο μου, που με κουβάλησε μέσα του στις παραλίες που θάψαμε τα κορμιά μας. Όταν φύγαμε αφήσαμε εκεί τα χέρια μας, με την προϋπόθεση να τα βρούμε το επόμένο καλοκαίρι. Μείνανε εκεί πιασμένα μεταξύ τους να συντηρούνται στην κρύα άμμο.
Όταν έφυγες δεν είχα τρόπο να σε κρατήσω. Μόνο τα χέρια μου μπορούσαν να σε νιώθουν πια, σε εκείνη την παραλία. Σε εκείνο το καλοκαίρι. Ευτυχισμένος διαμελισμός. Σύντομα όμως ξέθαψες το δικό σου ζευγάρι και χάθηκες στη θάλασσα. Όταν βρήκα τα δικά μου, ήταν ιδρωμένα κι αλμυρά. Ξέρω ότι πριν φύγεις σου είχαν σκουπίσει τα δάκρυα.
Τώρα πια όταν θέλω να κρατώ το χέρι σου, χώνω τα δικά μου στην άμμο. Βλέπεις η υγρασία και η χρόνια επαφή μαζί σου μου προκάλεσαν μόνιμη νευρολογική βλάβη.

*Από το βιβλίο «Κονστάνς», Εκδόσεις «Απόπειρα», Αθήνα 2015.

την αγάπη σταύρωσε
με καρφιά δακρύων
τους αλλήλους κρέμασε
για θηλιές τα χέρια
ύστερα δίστασε
αντίκρισε είδωλο κενού

τι κι αν λυπήθηκες το άπειρο
πάντα ήλπιζες σε άλλους
αγάπη μόνο χάριζες
τώρα
πώς ν’ αγαπήσεις
τ’ άδειο

λοιπόν
δάγκωσε τη γλώσσα να κοπεί
θραύσε τις γνάθους να σταθούν
με ράμματα κέντησε τα χείλη
πνίξε τον λάρυγγα με νύχια
και ξύδι πότισε το στόμα

λεπτή δουλειά
το ξέρω
στοιχειό θνητό
μα είναι ο μόνος τρόπος
μην ακουστεί ούτε φθόγγος
κι αναστηθεί και πάλι
το ‘ως εαυτόν’

*Από τη συλλογή “Ο φόνος του λευκού”, Εκδόσεις Θράκα, 2017.

Όσοι γνωρίζουν δεν μιλούν.
Ευθρυπτότητα και θυμός συμπορεύονται,
άλικο πανί του ψυχισμού,
τη μια καταστέλλεται πένθιμα
την άλλη υψώνεται επαναστατικά.

Η αξιοπρέπεια πλήττεται πάντοτε,
ξέσπασμα δακρύων ή βωμολοχιών
συντροφεύουν παρά θιν’ αλός
τον περιπατητικό βαρύ ίσκιο.

Στο πέλαγο πλοία σφυρίζουν
το αίμα χαιρετούν συχνά-πυκνά.
Αίμα-λάβα ρέει αδελφικά
στη θάλασσα, χαιρετισμό ανταποδίδει.
Εκεί σβήνει.

*Από τη συλλογή «Κυνισμός», Εκδόσεις «Στοχαστής», Φθινόπωρο 2019.

Στ’ αστεία παίζαμε!
Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Τα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε

Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιός θα μας δεχτεί;

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας
δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!

ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Παράξενη που ήμουν
όταν γειτόνισσα μακρινών λάμψεων
συγκέντρωνα αγνές λέξεις
για να συνθέσω καινούργιες σιωπές

*

ΠΡΙΝ

Στην Eva Durrell

μουσικό δάσος

τα πουλιά ζωγράφιζαν στα μάτια μου
μικρά κλουβιά

*Από το βιβλίο “Αλεχάντρα Πισαρνίκ Ποιήματα”, σε μετάφραση Στάθη Ιντζέ, Εκδόσεις Ενύπνιο.

Σηκώθηκε ο στρόβιλος με φύλλα μιας ανάσας
Λυγίσανε χαμόγελα στο άκουσμα μιας λύπης
Κινήσου με ακρίβεια σαν πέλματα μιας γάτας
Το όνειρο που κοίταξες στενεύει σ’ ένα χτύπο

Λυγίσανε χαμόγελα στο άκουσμα μιας λύπης
Στο άνθος της λεπίδι που στομώνει
Το όνειρο που κοίταξες στενεύει σ’ένα χτύπο
Ζωή κεράκι αλαφρό,θερίσαμε πιο μόνοι

Στο άνθος της λεπίδι που στομώνει
Νύχτα μιας μέρας της σιωπής
Ζωή κεράκι αλαφρό θερίσαμε πιο μόνοι
Υπέροχα πιο μόνοι στον κύκλο της ζωής

Οκτώβριος 2020

XL

…γύρισα στο πλάι
μετά από χρόνια
κουράστηκα
μαθητευόμενη ανάσκελα
στη φιλοσοφία
και την περιέργεια
τώρα έμαθα
τον πλάγιο λόγο
η εναπόθεση
πράγμα σημαντικό
κουβαλάει το φως
που μπορεί
να σε ξεκάνει
ή να σε λυτρώσει
κι αυτή η σπείρα
που ξετυλίγεται
χωρίς ποτέ
να πραγματώνεται
κι απλά ακολουθεί…

*Από την ενότητα «Απόσταγμα ζωής» που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Ροκέ», Εκδόσεις «Το Ροδακιό», 2019.