[α ́]
Μέσα μου πόλεμος,
οἱ ποταμοὶ δακρύων
καὶ ἡ ψυχὴ πάνω στ’ ἀμόνι
μέχρι νὰ μάθει
ν’ ἀντέχει στὸ σφυρί.

[β ́]
Τὴ μέρα μικραίνεις μὲς στὸ πλῆθος,
μαραίνεσαι καὶ χάνεσαι στὸ δρόμο
μὲ βλέμμα χαμηλό.
Τὴ νύχτα πυρώνει τὸ μολύβι-
ντύνεσαι μαχητής, ἀνήμερος ἀγέρας,
πού ’χει ραμμένη στὴ σημαία του
ὁλάκερη πατρίδα ἀπὸ ποιήματα.

[δ ́]
Κάποτε ἔγραφες ποιήματα
κι οὔτε θυμᾶσαι ποῦ τὰ ἔκρυψες.
Μὰ οἱ στίχοι εἶναι σφαῖρες,
τὶς ξεχνᾶς ὅταν γυρίσεις στὴ ρουτίνα
τῆς εἰρήνης·
ξεδιπλώνεις κάποιο ροῦχο
καὶ ξεφεύγουν στὸ πάτωμα,
κοιτάζεις τὴν καρδιά σου
καὶ καρφώνονται στὰ μάτια σου.
Τὶς νύχτες οἱ σφαῖρες τρυπώνουν στὰ ὄνειρά σου κι ὅταν δακρύζεις,
ὁπλίζει μέσα σου
τὸ ποίημα ἑτοιμοπόλεμο.

[ε ́]
Ρωτᾶς τί εἶναι τὰ αὐτοάνοσα.
Στίχοι εἶναι σκαλισμένοι στὸ κορμί,
ποιήματα ποὺ γράφτηκαν μιὰ νύχτα,
κακόβουλες ματιὲς, λέξεις μαχαίρια
κι ἀνεμοστρόβιλοι ψυχῆς…

ὅπως ἐκεῖνος ὁ βαρδάρης,
μισὸς βοριάς,
μισὸς ἀντάρτης
μὲ δρασκελιὲς κατέβηκε τὸ Σέιχ Σού.

Τὴ νύχτα μάζεψε ὅ,τι ἦταν νὰ μαζέψει
καὶ τὸ πρωὶ γυρεύαμε τὰ ὄνειρα
κάτω ἀπὸ τὰ σκόρπια φύλλα μας
καὶ τὰ σπασμένα μας κλαδιά.

[η ́]
Μὲ τὰ χρόνια κύρτωσαν τὰ κλαδιά μου·
φοβᾶμαι μὴν ἔρθει μιὰ μέρα
ποὺ θὰ τὰ φτάνουν πιά,
γιὰ νὰ κρεμάσουν
ἡττημένους στρατιῶτες.

Φοβᾶμαι τὰ γράμματα
στὶς τσέπες τῶν κρεμασμένων,
τὶς νύχτες οἱ λέξεις θὰ ὠρύονται,
θὰ ἀλυχτοῦν χαροκαμένες Ἐρινύες.

*Από τη συλλογή “Ανιλίνες”, έκδοση Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου *108 / 2021.

Το πρόσωπο αυτών των ανθρώπων
Μερικές φορές φωτεινό
Και μερικές φορές άξεστο

Μου θυμίζει σκλάβους
Μου θυμίζει βασιλιάδες

Ξαναγεννά το γούστο μου
Πολεμώντας και πολεμώντας
Ενάντια στο Όρνιο και το φίδι
Το Γουρούνι και το γεράκι

Για τους ανθρώπους που έχουν
Το πρόσωπο σημαδεμένο
Για την υπομονή και την πείνα
Είναι άνθρωποι για τους οποίους
Μια κατεχόμενη χώρα
Γράφει τ’ όνομά τους

Και μπροστά σ’ αυτούς τους ανθρώπους
Αγνοημένους και καταπατημένους
Σαν αλεσμένη πέτρα
Και περισσότερο από την πέτρα
Ταπεινωμένους

Η γωνιά μου ανανεώνεται
Και επανεκκινεί την αναζήτηση
Από μια ελεύθερη χώρα
Για μια καθαρή ζωή
Και μια καλή στιγμή

*Απόδοση: ΔημήτρηςΤρωαδίτης.

**Στη φωτογραφία της ανάρτησης η ποιήτρια Sophia DeMello Breyner (Πόρτο 1919-Λισαβόνα 2004).

Υποθέτω ότι
η αόρατη πλευρά του φεγγαριού
είναι η σημαντικότερη.
Όσα δεν αντιλαμβανόμαστε
εκπέμπουν σε συχνότητες
ασύλληπτες.
Ο ασημένιος δίσκος της νύχτας
σύντομα αλλάζει
μαχαίρι κοφτερό γίνεται.
Σκοτάδι απλώνεται
όταν
λεπίδες τεμαχίζουν τα βιβλία.

Ή μήπως
το σκοτάδι προϋπήρχε.

Την έπιασε η νύχτα
μπροστά στους μεντεσέδες
κλειδαμπαρωμένη
τρεις φορές
από τα κόκαλα
ως το ρευστό του αίματος.
αστροφώτιστες ροές
κόχλαζαν
της ζεστασιάς το καλωσόρισμα.

Τίποτα,
ανάσα αποσβολωμένη,
κατάσαρκα στα μάτια η τύφλα.

Σου το ‘χα πει, το θεριό ζηλεύει
τα στέρεα παλάτια
κι από τις αιωνόβιες παπαρούνες
το κόκκινο που αστράφτει.

Ψέμα,
από το στόμα του,
στης σβελτάδας το ξελίγωμα
τ’ αγκίστρι.

Κλείνει τη ράχη
προς τη μέση
σαν μάγκωμα χρόνου που στερεύει.

*Από τη συλλογή “Calcarea Carbonica (μεταξύ βούλησης και επιθυμίας)”, Εκδόσεις Κύμα, 2017.

Η ΖΩΗ

Στο κατώφλι του φθινοπώρου
μέσα σ’ ένα ηλιοβασίλεμα
βουβό

ανακαλύπτοτας το κύμα του χρόνου
και τη μυστική σου
παραίτηση

όπως από κλαδί σε κλαδί
ανάλαφρα
πέφουν τα πουλιά
που πια τα φτερά τους δεν τα βαστάζουν.

18 Αυγούστου 1935

*

ΚΡΑΥΓΗ

Να μην έχεις έναν Θεό
να μην έχεις ένα μνήμα
να μην έχεις τίποτα ακλόνητο
παρά μόνο πράγματα ζωντανά που δραπετεύουν –
να υπάρχεις δίχως χθες
να υπάρχεις δίχως αύριο
και να τυφλώνεσαι μέσα στο τίποτα –
-βοήθεια-
για τη δυστυχία
που δεν εχει τέλος

10 Φεβρουαρίου 1932

*Από το βιβλίο “Antonia Pozzi Λέξεις”, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2013. Μετάφραση: Άννα Γρίβα.

κορυφή Η
είναι Ο

Ακατάληπτος

Ανώτατος

Προϋπάρχων Ράμα

υιοί στο σύνολο
«σπέρμα κορμιού και ουσία δικιά του»
Σαντιμέντο ως πυρ καταλίσκων ευφροσύνη
σ’ Εκείνον απέφερε
Ο προβών κατά μόνας
δε συμπορεύεται της χαρισματούχου φύσεως
Ο επιθημών έρπει
Ο μη διαφυλάτων δεν είν’ άξιος να εισέλθει στα
του οίκου μου
έως πλήρους διαστρέβλωσης του νου

Αδιαλείπτως προσεύχεσθε ως η ανάσα αυτομάτως επιτελείται
ως ο ύπνος αυτοβούλως έρχεται και παρέρχεται
ανθρωπίνων σκέψεων νοθείας προστατευόμενοι

καταδότης των φρικωδέστατων μυστικών των Θεών

*Από τη συλλογή ”Ζάρυα”, εκδόσεις Γκοβόστης, 2019.

μέρα παρά μέρα

ο καλός φίλος
λάμβανε τα βιβλία
των νέων ποιητών
καλαίσθητες εκδόσεις
κομψά εξώφυλλα
εκείνοι περίμεναν
τα σχόλιά του
μα πόσοι ποιητές πια!
χαμογελούσε όταν
τα άνοιγε
λέξεις
πόσοι να χάθηκαν
μέσα σ’ αυτές;
και αυτό!
τι παράξενο!
όλο να έρχονται
νέα βιβλία
έτσι κοιμόταν
χαρούμενος
ανάμεσα σ’ αυτά
και σε φακέλους
βιβλία-φάκελοι
φάκελοι-βιβλία
που δεν είχαν τίποτα
να πουν

Θα σε πολτοποιήσω!
Κέρδος δε φέρνεις,
όμορφο δεν είσαι,
κανείς πια δε διαβάζει.
Βλέπεις, η τηλεόραση, εδώ και χρόνια,
το ενδιαφέρον μονοπωλεί
των ανθρώπων.
Οπότε, καλύτερα να εξαφανιστείς!
Πιάνεις χώρο άλλωστε.

7/6/2021

Αποφασίσαμε να τον τεμαχίσουμε.
Είχαμε καί τα εργαλεία καί την πείρα.
Είχαμε καί την συναίνεσή του.
Ξεκινήσαμε από το δεξί του χέρι,
Ήταν κάτι που μας ενοχλούσε χρόνια.
Το παρατήσαμε στην παραλία
πάνω στα μαρμάρινα καθίσματα.
Κρατούσε σφιχτά ένα μολύβι
δεν μπορέσαμε να του το αποσπάσουμε
και παρά τους σπασμούς και τα αίματα
παρατηρήσαμε
ότι έγραφε ακόμα πάνω στη σκληρή επιφάνεια.
Τα αυτιά του τα χωρίσαμε και τα κολλήσαμε
το ένα κάτω από την πινακίδα της οδού Μουσούρη
και το άλλο στην οδό Σκρά.
Οι περαστικοί αστειευόντουσαν μεταξύ τους
με το γνωστό γνωμικό με τα αυτιά και τους τοίχους.
Τα δόντια του μας τα ζήτησαν οι συλλέκτες.
Μετά από πενήντα χρόνια ήξεραν ότι θα αξίζουν μια περιουσία.
Κρατήσαμε και εμείς μερικά.
Κορόιδα είμαστε;
Παιδιά μεγαλώνουμε.
Εν τέλει το κεφάλι
το αφήσαμε στην εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου
πάνω στο δίσκο που περιφερόταν στην Κυριακάτικη λειτουργία.
Φιμωμένο φυσικά.
Ας είμαστε σίγουροι.
Το μεσαίο δάχτυλο του αριστερού του χεριού
αυτό που μας έτεινε πριν τη διαδικασία
το καρφώσαμε πάνω στην κεραία ραδιοφώνου
που κρατούσαν κάτι ανέμελοι πιτσιρικάδες .
Έτσι αποφεύγουμε εμείς τα παράσιτα.
Το συκώτι και το νεφρό του
-είχε μόνο αριστερό-
τα δώσαμε στην κάβα
απ’ όπου έπινε τον εαυτό του συνήθως.
Τα δυο του πόδια τα στερεώσαμε σε σκαρί παρθενικού πλοίου
που μαστορεύανε στο ναυπηγείο.
Καλοτάξιδο.
Την καρδιά του την κράτησα εγώ.
Ο διευθύνων νους της όλης επιχειρήσεως.
Την πέταξα στο τζάκι του σπιτιού μου.
Χρόνια τώρα μας ζεσταίνει τους χειμώνες.

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://mail.google.com/mail/u/0/#inbox/FMfcgzGkXSZGHnstZJpwHmcjvbXrDKDv