2
Μέρα Απορίας
Ήταν εκτός του μυαλού του Πλάτωνα, μια μέρα που χάζευε, αυτός λοξοδρόμησε, τον άφησε χωρίς μια μνα στην τσέπη, λύσσαξε ο καθίκης και έσπασε 600 πλάκες του Δημόκριτου σε μια μέρα. Έκανε και γυμναστήριο εκείνας τας εποχάς, πάει και συμπόσιο, πίνει οκάδες τον κράσο και βουτά μια μιγάδα από τα μαλλιά όξω, όλα στα λευκά απόψε. Έτσι η νύχτα τον βρήκε Πνύκα-Φιλοπάππου να τραγουδά για τα μάτια τα μελιά, που ταν σαν πουτάνα, ξάβεργας παγίδα, να του πάρουν τα πλατωνικά μυαλά, ωχ αμάν, νύχτα ήταν, νύχτα έμεινε, κανείς δεν το ’μαθε.
3
Ο λαχταρώσσας
Όλα ήταν σαν ρόδα απλωμένα σε κορμί μικρής νύμφης. Ήταν έτοιμος να τα μαζέψει στόμα με στόμα, σάρκα με σάρκα, πετσί με πετσί, αλλά η ζωή τον τράβαγε σε μακρινά καθήκοντα βρωμολεγεωνάριας ζωής. Ξανά άθλια συσσίτια, ξανά μπουρδέλα στη Συρία με ιέρειες, όλο ανάγκες, ανάγκες, ανάγκες, μπούχτισε, μοτέλ-καπηλειό και να σφάζει επαναστάτες χριστούς, παναγίες, μωρά του Ηρώδη, παρθένες σε βουνά που προσπαθούσαν να του σπάσουν το κρανίο με ξόρκια του μυαλού, ήρεμα λιποτάχτησε, καταδικάστηκε σε θάνατο, περίμενε την ώρα, αλλά γνώρισε μια Κλεοπάτρα, του ’δωσε χάρη. Πήρε άδεια να πουλά προϊόντα κροκοδείλου. Τσάντες, δάκρυα, πανωφόρια, πορτοφόλια, κάποτε θα γυρίσει στη σάρκα από τη σάρκα του, να τελειώσει ό,τι άρχησε, να ενωθούν φλέβα με φλέβα, αναπνοή με αναπνοή, σάλιο με σάλιο.
4
Γαλάζιο Φιλί
Νύχτες ο Κερμπ έξυνε ένα παλιό κασόνι που βρώμαγε σαν να ’χαν ξεράσει χίλιες φάλαινες μαζό ό,τι φάγαν σ’ ένα μήνα. Ο ίδιος άντεχε κάθε είδους βρώμα και γι’ αυτό χρόνια δούλευε στον υπόνομο της Νέας Υόρκης ως κυνηγός αλιγατόρων. Η φήμη του ήταν μεγάλη και πάντα τον καλούσαν πρώτο από όλη την πόλη.
Η κασέλα ήταν από ένα περίεργο ξύλο νοτισμένο από τις θάλασσες που ταξίδεψε, το φυσικό του χρώμα χαμένο κάτω από στρείδια, μύδια και περιττώματα αχινών. Το χρώμα, ένα περίεργο γαλάζιο που έμοιαζε με αιγυπτιακό, αλλα και δεν ήταν. Πήρε δυο τηλέφωνα εδώ, δυο εκεί, ένα παραπέρα, τι διάολο, γαλάζιο βαμμένο είναι το κασόνι. Βάζει σ’ ένα περιοδικό για αντίκες μια αγγελία ζητώντας πληροφορίες και γνώση, τίποτα. Δέκα χρόνια μετά, νύχτα, του χτυπά την πόρτα ένας ολλανδός και του λέει «έχεις το Γαλάζιο Φιλί, την κασέλα που έβαλε το πρώτο βιολί την πρώτη νύχτα ο Στραντιβάριους, γι’ αυτό βρωμάει θάλασσα, ήταν από τα πάνω ξύλα που αγόρασε ο Στράντι για τα βιολιά, αλλά τα πάνω ήταν σάπια, πιο σάπια από τα νερά στο λιμάνι της Βαλτιμόρης, οπότε έφτιαξε ένα γαλάζιο με πολύ στάχτη μέσα και αντισηψιά και το ανακάτεψε με πολύ οινόπνευμα και φορμόλη έτσι βγήκε αυτό το χρώμα, το Γαλάζιο Φιλί».
*“45 Ιστορίες απ΄την άκρη του μυαλού μου”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2019.
To Koskino 