Poem of the Week

Manolis

valentineThe House of the World

The tiny
flower of the candle,
on the table the bread, the wine,
the rose,
the suddenly
whiteness of the open bed ─
eternity
millimetrically
to share with you.

Eugénio de Andrade, Portugal (1923 ─ 2005)

Translation Germain Droogenbroodt

from: “Oficio de paciencia, Poesía Hiperión

Σπίτι του Κόσμου

Το μικροσκοπικό λουλούδι

του καντηλιού

στο τραπέζι το ψωμί, το κρασί

το τριαντάφυλλο

το ξαφνικό λευκό του κρεβατιού

αιωνειότητα

χιλιοστών

που μοιραζόμαστε.
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis

 

Eugénio de Andrade, Portugal (1923 ─ 2005)

View original post

Ένα αστέρι κάθισε δίπλα μου: ο κόσμος σε τρία σχήματα | Ηλίας Κουρκούτας

Φτερά Χήνας

All-focus

Ένα αστέρι κάθισε δίπλα μου:
ο κόσμος σε τρία σχήματα

ένα αστέρι κάθισε δίπλα μου
μονολογώντας

ο κόσμος είναι μαγικός
καταπίνει κομμάτια ουρανού
και ζωντανές γυναίκες
έχει γοργόνες με φτερά
κορίτσια που πίνουν χάπια

πατέρες ευαίσθητους
και πληγωμένους
άντρες παλεύουν με τη μοίρα
των πραγμάτων
σαν τα παιδιά που δεν μπορούν να
παίξουν και να θυμηθούν

ένα αστέρι άρχισε να πίνει

οι νύχτες στις πόλεις
είναι σαν τα πουλιά της θάλασσας
καΐκια που μαζεύουν
άστεγους αγγέλους

ένας κόσμος μαγικός,
μ’ αδέσποτες μητέρες
γέρους αόρατους
που δαγκώνουν
την υπομονή
παιδιά πνιγμένα
στις κασέλες των γονέων
γυναίκες στις καρδιές των ναυτικών

ένα αστέρι άρχισε να πίνει

όλα ανάποδα
μου ήρθαν στη ζωή
κι οι άνθρωποι
κι οι πλανήτες
από τη γη θυμάμαι μόνο
το πρόσωπο σου στη βροχή

View original post

Το αρχικό χρώμα

Poetry and short stories - D. Avgoustinaki

Οι λέξεις,

ώρες ώρες

χάνουν σε ουσία

σαν πολυφορεθούν

άνευ αιτίας.

Σαν ξεθωριάσουν.

Τότε συστήνεται

Σιωπή

ως θεραπεία.

Ετούτη η τελευταία

αποδεδειγμένα πια

επαναφέρει

το αρχικό τους χρώμα.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

View original post

Μιχάλης Κατσαρός, Γ

Diego Rivera, Death-of-the-capitalist (1928)

Γένη μέ φασκιές καί φαλλικά
μέ άχραντες πάνες καί μαμές
μέ άγριες φωνές καί στά νερά
πνιγμένα ώς καί τά βρέφη.

Ποιόν τελειώνετε που καί ποιόν
μέ τίς γωνίες έπαναστατικές
τόν Τσέ Γκεβάρα δόλια σκοτωμένο.
Ποΰ μέ γούπατα καί φωλιές
από γοφούς καί άγριες κοιλιές
άλλογενεΐς μέ πολυβολισμούς σωμάτων.
Ποιόν τελειώνετε ποΰ καί ποιόν.

Έφύσηξε ό άνεμος ό εικονικός
ό λίβας έσπασε κομμάτια
ό Σύλλας έπεσε στοΰ γούμενου τή μάχη.
Πολυβολεΐτε δ,τι δσιο όποιας Σιών
καί κόρη είχατε πει αυτήν τή νέα.
Πολυβολεΐτε δσιο άλλοτριόν
στό στήθος νέας γυναίκας.

Τί κάνετε χωρίς θεό
καί μέ τί τρόπο θεϊκό
τό έλάχιστο μεγαλώνει
κι από ανύπαρκτο φτάνει
νά είναι βρέφος.

Που θέλετε νά βγει σε ποιά έξοδο
άφοΰ ένα άνοιχτό άνεμόστομο
τό περιμένει.

Λόχοι μέ πολυβόλα στρατιωτών
κτυπάν τόν Τσίνα Μό
αϋτή τή λέξη θέλω –
κτυπάνε αϋτόν πού περπατά
στό άβε Μαρία γυναικών
αϋτόν
γιά νά τόν διώξουνε στόν κόσμο
τών αιρετικών –
νά τόν πετάξουν άπ’ τό σώμα
αϋτόν πού φέρνει φώς ενωτικό
στό’ βάθος τής Σιών καί όπου.

Γένη προγένη πρόγονοι
καί όλα τά φαλλικά
μέ γυναικών αιμορραγίες
μέ άσταμάτητες καταστροφές
γιά ένα λάθος φοβερό
στό ότι
θά γεννηθεί κάτι γιά νά ξεχάσει
άπό μωρό ποιός είναι ή τό πώς
έκεϊ πού τρώει τι γίνεται
τό άλλο του άληθινό
δέν είναι
νά γίνει άνθρωπος πιά
καί ούτε ζώο μικρό οίκιακό
τό άλλο του δέν είναι
άλσος οϋτε άλως
οϋτε φεγγάρι οϋτε άλίμονο
ζωηρό
είναι νεκρό
είναι νεκρό
τρώει καί θέλει
τίς νά κυλίσει τό σώμα
τίς νά χαϊδέψει τήν κοιλιά
νά σκιρτήσει τό βρέφος.

Δέν άρκεσε τό γένος τό παρθενικό
γιά τήν τροφή των θεριώνε.

Δέν άρκεσε τό γένος ’Αρκτικό
γιά τήν τροφή τών θεριώνε.

Δέν άρκεσε τό γένος τό θνητό
γιά τήν τροφή τών θεριώνε.

Έδώ πάνω στήν κοιλιά τής έγκύου
γράφω
ένα νεκρικό κεφάλι
καί δύο σπαθιά.
Έδώ στό στήθος τής έγκύου
γράφω
ένα νέο κοντογούνι χρυσό
άπό έπανάσταση
άπό σπίτι άγγλικό
ένα στήθος κεντητό
πού χάνει γάλα.

Έδώ στά πόδια σου
κρεμάω αλυσίδες
ώσάν κατάδικος του Ίφ
ώσάν κατάδικος Μαντά
ώσάν δολοφονία Τρότσκυ.

Τό γένος τών Ελλήνων άδελφέ
πάλι στό γένος πάλι.

*Από το βιβλίο “Μιχάλης Κατσαρός, Ποιήματα”, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1979.

Όψη περαστική | Αντώνης Κίτσιος

Φτερά Χήνας

All-focus

Μάζεψα τους καρπούς σου στα κρυφά εκείνο το βράδυ
Όταν άνοιξες τα χέρια μου δεν βρήκες τίποτα
Κι όμως προδόθηκα φιλώντας σε
μα άργησες να το πιστέψεις
Ύστερα νιώθοντας ένοχος
έκανες πως δεν κατάλαβες στα ξαφνικά
Καθώς κοιτούσαν οι άλλοι
πάσχιζες να μ’ αφαιρέσεις
Και ’γω σαν καρκίνος σε διάβρωνα
αναιρώντας κάθε υποψία
Τι να υποθέσω βλέποντας σε να ανθίζεις

View original post

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Μοναξιά

Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου
το γέλιο σου με τον ήλιο
το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου.

Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειες
του δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουν
με τα χεριά αδειανά, με τα πόδια γυμνά
θα βρεις τη μοναξιά σου.

Αν σκύψεις στους συνανθρώπους σου
μες στα αδιάφορα μάτια τους θα ‘ναι γραμμένη
απελπιστική, ολοκληρωτική η μοναξιά σου.

Κι αν πάλι τους δείξεις το δρόμο της δύναμης
και τους ξεφωνίσεις να πιστέψουν μόνο τον εαυτό τους
θα τους δώσεις μια πίκρα παραπάνω
γιατί δε θα το μπορούν, θα ‘ναι βαρύ γι’ αυτούς
και θα ‘ναι πάλι η μοναξιά σου.

Αν φωνάξεις την αγάπη σου
θα ‘ρθει πίσω άδεια, κούφια, η ίδια σου η φωνή
γιατί δεν είχε το κουράγιο να περάσει όλες
τις σφαλισμένες πόρτες, όλα τα κουρασμένα βήματα
όλους τους λασπωμένους δρόμους.
Θα γυρίσει πίσω η φωνή που την έστειλες τρεμάμενη
λαχταριστή, με άλλα λόγια που δεν την είχες προστάξει εσύ
τα λόγια της μοναξιάς σου.

Θεέ μου, τι θα γίνουμε;
Πώς θα πορευτούμε;
Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε;
Μ’ αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτων
των ψυχών από δίπλα μας;

Ένας δρόμος υπάρχει, ένας τρόπος.
Μια θα ‘ναι η Νίκη:
αν πιστέψουμε, αν γίνουμε, αν πορευτούμε.
Μόνοι μας.

Φθινόπωρο 1956

3 ποιήματα | Στέλλα Τενεκετζή

Φτερά Χήνας

sarge

Αυγή

χτες
το θετικό κλίμα ολοκληρώθηκε
αύριο
σφίγγουν τον κλοιό
σήμερα
ο τελευταίος γύρος

χτες
οι δρόμοι ανοιχτοί
αύριο
στα μεθοριακά περάσματα ποτάμια
σήμερα
αναμενόμενη αυτοψία

χτες
αύριο
χτες αύριο
σε βαθμό πρωτόγνωρο οι διάλογοι
έκκληση
Αυτές Τις Μέρες Ζω
χτες αύριο
το δικό μου Αντίο

***

Δεν

κερκόπορτα της μοίρας το παρόν
βλέπω παντού τυπολογίες

σύννεφα υπάρχουν στον ορίζοντα
στα άδυτα συνέπειες απροσδιόριστες
στο βάθος αιματοχυσίες
δεν θα αντιδράσω, το είπαμε,
θα κάνω ό, τι μου πείτε
πείτε μου
δεν θα ’ναι θαρραλέα τα μάτια μου
πείτε
και βόμβα θα ρίξω στα αυτιά
και όσο προχωρώ
καρκίνωμα θα γίνεται η αλήθεια
γύρω μου
πίσω μου
θ’ αφήσω μόνο ερείπια

View original post 90 more words

5 reasons why we need PiO in our lives

Am I the Black Rider? Yes.

I’ve had a couple opportunities to tagteam guest lecture on contemporary poetry at an Introduction to Literature course at Murdoch University because of the kindness and sweetheartedness of Amber Fresh asking me along.

I’d already had concrete poetry on my mind and heart, going so far as writing some, and wish I had the wherewithal to publish a blank-paged book titled You write it, but that’s been done before (but I can’t remember who by or when.  I think it was 1960s Czech concrete…).

Amber introduced me to PiO’s work and I got hooked.  Then I found out PiO had launched Eric Dando’s Oink Oink Oink and it was all over.

PiO does much more than concrete. His birth certificate says he’s called Pangiotis Oustabasides and over time he’s also been called Peter Oustabasidis, P.O., Pi-O, π-O and PiO.  He was three years old when his family migrated…

View original post 778 more words

Αλέξης Τραϊανός, Παρουσία

Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα
Να ‘μαι το δημιούργημα μιας ιστορίας φανταστικής
Αφού τίποτα δεν ορίζω δεν ξέρω
Μόνον ορίζομαι περιορίζομαι απ’ ομορφιά και θάνατο
Πέφτοντας απ’ ομορφιά σ’ άλλη ομορφιά
Από θάνατο σε θάνατο
Σηκώνοντας στα χέρια μου το κρανίο του κόσμου
Κύματα της πέτρας χρυσά κάτω απ’ το χειμωνιάτικο ήλιο
Στο στόμα του χρόνου ως την άκρη της ματιάς
Και το ξεψύχισμα μιας εποχής αργό τεφρό
Στο πρόσωπό μου

*Από τα Αδημοσίευτα ποιήματα της περιόδου 1968-1972.