Το αντιθέατρο ως καλλιτεχνική έκφραση αντιπροσωπεύει την αντίθεση και συχνά την αντιπαράθεση απέναντι σε μορφές και σχήματα που επιβάλλει μια συγκεκριμένη τάξη θεατρικών πραγμάτων. Μέσα από την αντίθεση αυτή ξεπροβάλλει ατόφια η ζωτικότητα του πρωτοποριακού δυναμικού της ελεύθερης περιθωριακής θα λέγαμε, έκφρασης για να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα ενός καλλιτεχνικού κατεστημένου που θέλει την θεατρική πράξη γεγονός επαναλαμβανόμενο και εγκλωβισμένο στα πλαίσια της νόρμας. Το καλλιτεχνικό γεγονός αυτό καθεαυτό δεν μπορεί βέβαια να περιοριστεί και να «λιγοστεύσει». Ωστόσο, ένα θέατρο που υποκύπτει στην κοινωνική συμβατικότητα οδηγείται μοιραία στην επανάληψη και τον μαρασμό.

Το αντιθέατρο ως κείμενο και ως παράσταση περιορίζεται αναγκαστικά στο περιθώριο, από όπου εν τούτοις μάχεται (και πολύ συχνά με επιτυχία) κατά της έλλειψης θάρρους για αντίσταση, καθώς και κατά του αρτηριοσκληρωτικού θεατρικού καθεστώτος.
Εξάλλου, το αντιθέατρο ως πολιτική πράξη εκφράζει την από σκηνής αντίσταση κατά των κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων φθοράς καταγγέλλοντας τις βίαιες πολιτικές επεμβάσεις που λεηλατούν την ουσία του όντος δημιουργώντας μια επικίνδυνη υπαρξιακή αγωνία στο σύγχρονο άτομο. Στις μέρες μας η εν γένει καλλιτεχνική έκφραση υφίσταται τη βαναυσότητα της ηττημένης άρχουσας τάξης, γι’ αυτό και η ύπαρξη ενός αντιθεάτρου δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί αναγκαία, στην Ελλάδα όπως και αλλού. Στη χώρα μας υπάρχει και αγωνίζεται δυναμικά το «Αντιθέατρο» της Μαρίας Ξενουδάκη, το οποίο εδώ και πολλά χρόνια, ήδη από την εμφάνισή του, έχει κάνει το θέατρο όχι μόνο αισθητική πράξη, αλλά κατά κύριο λόγο πράξη πολιτική.

Continue reading →

στον Γιάννη Pίτσο

Eίταν η ώρα πού επρόκειτο να ανάψουνε οι φανοστάτες. Δεν είχε καμιά αμφιβολία, το ξερε πώς όπου να ναι θα ανάβανε, όπως και κάθε βράδυ άλλωστε. Πήγε και στάθηκε στη διασταύρωση, για την ακρίβεια στη νησίδα ασφαλείας, για να δει τούς φανοστάτες να ανάβουν ταυτόχρονα, τόσο στον κάθετο, όσο και στον οριζόντιο δρόμο.

Mε το κεφάλι ασάλευτο, έστριψε το δεξί του μάτι δεξιά, το αριστερό του αριστερά. Περίμενε, μα οι φανοστάτες δεν ανάβανε. Tα μάτια του κουράστηκαν, άρχισαν να πονάνε, σ’ εκείνη την άβολη στάση. Σε λίγο δεν άντεξε και έφυγε.

Ωστόσο, το επόμενο σούρουπο, πιστός στο καθήκον, πήγε και ξαναστάθηκε στη νησίδα του. Oι φανοστάτες και πάλι δεν ανάψανε, ούτε εκείνο το βράδι, ούτε τις άλλες νύχτες, μα τα μάτια του συνήθιζαν λίγο λίγο, δεν κουράζονταν πια, δεν πονούσαν. Kαι κάποτε, εκεί που στεκόταν και περίμενε, χάραξε εντελώς ξαφνικά. Εντελώς ξαφνικά, είδε τον ήλιο να ανατέλλει, ταυτόχρονα, απ’ τον κάθετο δρόμο κι απ’ τον άλλον, τον οριζόντιο.

Άρης Aλεξάνδρου

Παρίσι 1971

Wirdicious
http://wirdicious.wordpress.com/

Ποιήματα
http://greekpoems.wordpress.com

Ποιητικοί Διάλογοι
http://when-poetry-speaks.blogspot.gr/

Ασκήσεις Συναισθήματος – Γιάννης Τόλιας
http://johntolias.wordpress.com/

Arcadia
http://dreamofarcadia.wordpress.com/

Ώρα Κοινής Ανησυχίας
http://anhsyxia.wordpress.com/

Strangers in A Tangled Wilderness
http://www.tangledwilderness.org/

Αλέξης Αντωνόπουλος
http://www.alexantonopoulos.com

Κενό Δαιμόνιο
http://evilwater.tumblr.com

Ψυχοναύτες
http://doumoustella.wordpress.com

Φιλοξενούμενος Ποιητής

X.Π.ΣΟΦΙΑΣ

Crack The Spine
http://www.crackthespine.com

xxxpoetry
http://xxxpoetry.wordpress.com

Λογοτεχνικές Μικρογραφίες
http://logotexnikesmikrografies.blogspot.gr

Καμιά σπουδή πάνω στον άνεμο

Καμιά σπουδή πάνω στον άνεμο·
οι ρίζες του φωτός δίνουν
την πλουραλιστική δίψα τους
στο κενό των αντιφάσεων.
Στην διαπασών τα λυρικά πουλιά
κρέμονται επάνω στα σύρματα
σαν νότες σε μια παρτιτούρα του ουρανού.
Δεν ξέρω πώς αποφλοιώνεις την καταστροφή και την καθιστάς ωραία και
εύπεπτη…
Κάτι φορές με μαλώνω
που η αφέλειά μου είναι να πιστεύω ακόμη..
Ηθικά διάγω
τρώω απαρέμφατο και ενεστώτα
Οι φωνές που με κατακλύζουνε
δεν μ’ αφήνουν να ζήσω απ’ την πραγματικότητα τίποτα
που δεν μετουσιώνεται
σε φαρμάκι ποιητικό.
Σβήσου επάνω στον βράχο που δέρνει η θάλασσα
και την ώρα που ξέρεις ότι
η καθεμιά σου λέξη είναι
ζωή μα και θάνατος.

Κλέβω από τα ορυχεία της νύχτας

Κλέβω από τα ορυχεία της νύχτας και γράφω
λεξούλες φθαρμένες, σαν παλιές βαρκαρόλες που μυρίζουνε
ναυάγιο και θάνατο.
Στο ύφος του ουρανού, η καρδιά μου συντονίζεται και κρατεί
την λιγοστή χαρά της
σφιχτά μες τις σελίδες που μουντζούρωσα. Αναχωρώ
από όλη την θλίψη και σ’ αναζητώ
εκεί που δεν ζεις πια και δεν έχεις πεθάνει.
Έτσι γράφονται τα ποιήματα: αποσκιρτώντας
από την μοναξιά και τονίζοντας
μια απουσία παρουσία που σημάδεψε
όλους εκείνους που για μια φιλία προσπαθούνε..

*Τα ποιήματα αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση http://stratisparelis.blogspot.com

Emily’s Nice Place
http://www.amarouv.blogspot.com

Στιγμές
http://pribas.blogspot.gr/

Στρατής Φάβρος
http://stratesphabbros.wordpress.com

Poetry Foundation
http://www.poetryfoundation.org

Poets And Writers
http://www.pw.org

Poetry X
http://poetry.poetryx.com

Maitr And Margarita
http://maitrandmargarita.wordpress.com

Ποιητικοί Διάλογοι
http://when-poetry-speaks.blogspot.com

The Shelley – Godwin Archive
http://shelleygodwinarchive.org

Desolation Angels
http://fitzroydreaming.blogspot.com.au

Κουσούρια
http://kousouria.blogspot.gr

Miss Misbah
http://missmisbah.wordpress.com

Εναέριες Ρίζες
http://conbra.blogspot.com

*Την εικόνα της ανάρτησης την πήρα από το http://www.amarouv.blogspot.com

Εκείνη την ημέρα που φορούσα
το πιο γοητευτικό χαμόγελο,
λες να είχα καινούριο
παλτό;
διάβασες τη ψυχή μου
και αγκάλιασες με τον
αγνό τρόπο σου
μια υπνοβάτισσα που
δεν ήξερε ότι έπαιζε
σκάκι με το χρόνο.

Αιώνια τα χρόνια… και μέρα η νύχτα,
έτσι ρέμβαζε
η υπνοβάτισσα,
μέχρι εκείνη τη στιγμή όταν
στα μάτια σου συνάντησε το αόρατο
και ξεκίνησε ο αγώνας με τα πιόνια.

Η μέρα που φορούσα
εκείνο το ψεύτικο παλτό,
εκείνη την ημέρα,
χαιρέτισα το χρόνο,
την ημέρα και την νύχτα,
γυμνή.

Αγαπητοί και αγαπητές φίλοι και φίλες, συνοδοιπόροι στις ποιητικές (και όχι μόνο) διαδρομές,

Όλοι όσοι/ες ασχολούμαστε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο με την ποίηση, πιστεύω ότι ταυτόχρονα είμαστε και κοινωνικά και πολιτικά ευαισθητοποιημένοι/ες, κυρίως όσον αφορά τα τεκταινόμενα των τελευταίων χρόνων με την επέλαση της φτώχειας, της καταπάτησης και των στοιχειωδών κοινωνικών δικαιωμάτων και του φασισμού (χρυσαυγίτικου και μη) -όπως και αν όλα αυτά εκφράζονται- στη χώρα αυτή που λέγεται Ελλάδα, αλλά φυσικά και όπου γης.

Σ’ αυτή τη βάση, σας καλώ να συνεισφέρετε ένα σας ποίημα -πρόσφατο, νέο ή και παλαιότερο- ως μια ποιητική -μικρή μεν- αλλά καθοριστική φωνή προβληματισμού, αντίστασης και αγώνα, για να προστεθεί και αυτή στην αλυσίδα των παλαιότερων, των σημερινών αλλά και των αγώνων που έρχονται, ενάντια στην κοινωνική απάθεια, την ανισότητα, τη διάχυτη αδικία, την καταστολή κάθε φωνής διαμαρτυρίας και ενάντια στην επέλαση του πολύμορφου και πολύπλευρου εκφασισμού της κοινωνίας.

Για μια πραγματικά επαναστατική ποίηση που να παίρνει θέση εδώ και τώρα στα προβλήματα του καιρού μας.

Το ποίημα θα δημοσιευτεί στο Κόσκινο και μετέπειτα ίσως συγκροτηθεί ένα e-book (θα δούμε – και απόψεις, ιδέες και προτάσεις είναι φυσικά δεκτές).

Το ποίημα του Ειρηναίου Μαράκη, ΕΡΤ (που δημοσιεύτηκε προχθές εδώ) θα πρέπει να θεωρείται το πρώτο αυτής της σειράς.

Τα ποιήματα να στέλνονται (ει δυνατόν και με μια εικόνα) στη διεύθυνση troaditisdimitris@gmail.com

Natalia Kazirelova, gypsy song

Aυτό είναι το ντύσιμο που επί τέλους θέλει η λέξη

κάθε πατημασιά και κάθε θόρυβος
αδυνατίζουν την όραση της ισορροπίας
εδώ τα φύλλα φτιάξανε δικούς τους
γρήγορους χορούς
βήμα του ανέμου
βήμα φτερού
επιστροφή κατά συνθήκη
επιστροφή σε συγκατάβαση
και σε ρυθμό, πίσω γυρμένο το κεφάλι
στην πίστα σαν να τρέχει το αίμα
από τα μάτια από την κοίτη

και ο χορός
είναι χαρά ως αίμα
ρέει όταν υπάρχει ζωή
είναι βαθύς ως κοίτη
και η ευγένεια
είν’ η πορεία των καλών σχέσεων
του πνεύματος με το σώμα
επιλογή σου ο χρόνος
που μεσολάβησε
όταν ήρθα αργοπορημένη

η πορεία, αντίθετη με όσα ήθελες

να είχε πεινασμένος;
να είχε απόλυτα;

τόσο ξέρεις,
πως αυτό είναι
δεν έχει άλλο
ξέρεις πως όταν χορεύεις, το λάθος φαίνεται
είναι τέλειο από μόνο του
το τραγούδι της εντέλειας
κι ο χορός βασίζεται
στο βιβλίο που δεν άντεξες ν’ ανοίξεις

πόσες μανούβρες να χρειάστηκες
να γίνεις αυτό που είσαι
ενώ το ήσουν τέλειος όταν φιληθήκαμε;
το ήσουν έστω μικροαστός
αστός των αισθημάτων σου
η άμαξα που μας έφερε τη νύχτα είχε σταθμό
τη μια στο Ψυχικό την άλλη στα Πετράλωνα
εδώ που είμαι δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο
έχει μόνο ευγένεια χρόνου
και παρορμήσεις
που δεν αδυνατίζουν μνήμη
είμαι το φως της νύχτας
το βήμα ενός χορού
το μεσονύχτι του λιτού περάσματος

*Από τη συλλογή “φοξ τροτ”, εκδ. Αφροδίτη, 2013.